شمارهٔ ۵۳۰

هوش مصنوعی: ای کاش مثل پروانه می‌توانستم بال و پر داشته باشم و جرأت پرواز در گرداگرد تو را پیدا کنم.

هوش مصنوعی: گاهی می‌توانستم از حال و روز خود باخبر شوم، اگر در این حالتی که مستی دارم، کمی هم از وضعیت او آگاهی پیدا می‌کردم.

هوش مصنوعی: دوستانم به خاطر بیکاری فرصت را از دست می‌دهند، من چه کار کنم؟ اگر فرصتی داشتم، مدت‌ها بود که سخت‌کار می‌کردم.

هوش مصنوعی: اشک‌های خونین من مانع انجام کارهایم شد و اگر دل بزرگ‌تری داشتم، بر قلب آن دل می‌زدم.

هوش مصنوعی: به یاد می‌آورم که قوت و نیرویی که بخشنده بود، گاهی با کمک آه و ناله‌ام مرا از زمین و خاک برمی‌داشت.