شمارهٔ ۶۶۴

هوش مصنوعی: تو تنها صدای زیبای گل را شنیدی، اما من آنچه را که واقعی است و دیده‌ام، تو هرگز ندیده‌ای.

هوش مصنوعی: در دلم انبوهی از نکات و دانسته‌ها دارم، کاش تو هم می‌توانستی یکی از آن نکات را بشنوی و درک کنی.

هوش مصنوعی: من از حسرت تو جان سپردم، ولی خوشحالم که تو به آرزوی خود رسیدی.

هوش مصنوعی: ای ماه، چرا لوحی را در دستت نگه می‌داری؟ تو آنقدر به زیبایی روی خورشید سایه انداخته‌ای که گویی بر روی آن تخته‌ای کشیده شده.

هوش مصنوعی: به او گفتم اگر کمی از درد دل من را می‌فهمیدی، شاید به این درد من می‌رسیدی.

هوش مصنوعی: چند بار بی دلیل و بی هدف ناله کردی، ای بلبل، که پردهٔ گوش گل را پاره کردی؟

هوش مصنوعی: ای زاهد، من به سخنان تو توجهی نمی‌کنم! برو و از زندگی‌ام دور شو، زیرا تو مرا به قیمت زندگی‌ام خریدی!

هوش مصنوعی: هرچقدر هم که در تلاش باشی و دنبال چیزهایی بگردی، اگر به حقیقت یا هدف اصلی نرسی، هیچ فایده‌ای ندارد.

هوش مصنوعی: تو از هیچ جا نمی‌روی، ای بخشنده، که در دل غم پنهان شده‌ای.