شمارهٔ ۴۷۸

هوش مصنوعی: این غنچه‌ای که کسی آن را ندیده، تنها ویژگی‌اش زیبایی و لطافت کمرش است که مانند کمربند دورش را گرفته است.

هوش مصنوعی: ما هرگز سرو را ندیدیم که از چشمه گل آب بنوشد و به بار آید.

هوش مصنوعی: غضب او را نتوانسته‌اند بشکنند و فقط لبخندش نشان‌دهندهٔ آرامش اوست. تنها نشانهٔ بخشش و دوستی‌اش خندهٔ زیبایش است.

هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که وقتی صحبت از جزئیات و subtleties می‌شود، حتی نکاتی که به قدری ریز و ظریف هستند که به سختی قابل مشاهده‌اند، می‌توانند به وضوح بیان شوند. مانند این که وقتی این نکات به زبان و قلم منتقل می‌شوند، به طور شگفت‌انگیزی قابل درک و واضح می‌شوند، شبیه به اینکه یک موی خیلی نازک می‌تواند شکاف‌هایی را ایجاد کند که دقیقاً مورد توجه قرار می‌گیرند.

هوش مصنوعی: نابودی و بی‌نصیبی ابدی نصیب ما شده، وگرنه راحتی و لذت را از بوسیدن لبخند و خنده‌اش می‌چشیدیم.

هوش مصنوعی: خون دو عالم بر زمین ریخته شده و جالب اینکه هیچ دستی از آن نگذشته و راه او را نگرفته است.

هوش مصنوعی: ما در شهر به قدری مشهور شده‌ایم که اگر کسی نگران ما نباشد، به سختی می‌توان آن نگاه را پیدا کرد. اگرچه ممکن است ما رسوا شده باشیم.

هوش مصنوعی: بار ستم نمی‌تواند بر صورت زیبایی که نگاهش سنگین و پر اهمیت است، بوسه محبت بزند.

هوش مصنوعی: در پی کثرت راه‌ها، راهمان گم می‌شود و دیگر نمی‌دانیم کجا هستیم، چرا که در این دنیا نشانه‌های بسیار زیادی وجود دارد که ما را از مقصد دور می‌کند.

هوش مصنوعی: فیاض، چه پرنده‌ای است که هیچ‌کس جز در گوشه ابرویش نتوانسته زبان او را بفهمد.