شمارهٔ ۴۹۵

هوش مصنوعی: امشب، مسافری تنها و بی‌کسی وداع می‌کند با چیزی که پس از او به زمین می‌سپارد.

هوش مصنوعی: ای پروردگارا! محبوب من که از کنارم رفته، هر لحظه با هر چشمی که نگاهش می‌کنم، دلم را می‌شکند و احساس وداعی عمیق در وجودم ایجاد می‌کند.

هوش مصنوعی: تنها خوبی باد زندگی خود را به یاد نمی‌آورد و مانند آتش، با وداعی سوزان می‌کند.

هوش مصنوعی: آشفتگان و سرگردانانی که در مسیر غم تو قرار دارند، به خاطر خودسری، در هر گام وداعی از تو دارند.

هوش مصنوعی: دنیا مانند یک مکان موقتی است و انسان‌ها در آن به‌عنوان مسافرانی می‌آیند و می‌روند. هر زمانی که یک نفر به این دنیا می‌آید، فرد دیگری از آن وداع می‌کند و می‌رود.

هوش مصنوعی: در روز عید، هر بار که زیبایی شمشیر ناز تو را می‌بینم، سر خسته‌ام از بدنم جدا می‌شود و به وداع می‌رود.

هوش مصنوعی: پروردگارا، من امروز مانند پرنده‌ای هستم که از پرواز باز مانده‌ام و با دل‌تنگی و فقدان بال و پر خود وداع می‌کنم.