شمارهٔ ۵۹۰

هوش مصنوعی: وقتی به یاد موهای او می‌افتم و غم‌ها را در دل می‌ریزم، آهی می‌کشم که باعث می‌شود همه چیز در اطرافم آشفته و به هم بریزد.

هوش مصنوعی: اگر او پیش من نباشد، همه جا برایم نامطبوع و عذاب‌آور می‌شود. حتی در حالی که من می‌توانم جهنم را به خاطر او به مکانی زیبا تبدیل کنم.

هوش مصنوعی: اگر نتوانم به وصالش دست پیدا کنم، یک لحظه هم آرام نخواهم گرفت و از غم آنچه دارم را رها نمی‌کنم.

هوش مصنوعی: من آنقدر به خاطر نخل ایستاده‌اش در مقابل زیبایی‌اش دچار دردسر می‌شوم که حالم بد می‌شود و پریشان می‌شوم.

هوش مصنوعی: تا زمانی که نتوانم از سخنان او لذتی ببرم، به خاطر حسادت، گوش را هم بعد از این، چون چشم حیران می‌گردانم.

هوش مصنوعی: من دردی دارم که نمی‌دانم از کجاست، اما تو به راحتی در کنار من هستی. من کسی هستم که می‌توانم دردهای دیگران را از تو بهبود بخشم.

هوش مصنوعی: اگر به دست آوردن چیزهای خوب از تو سخت باشد، نگران نباش. من ناامید می‌شوم، اما تو را به سادگی برایم راحت‌تر می‌کنم.