شمارهٔ ۵۸۵

هوش مصنوعی: وقتی به یاد موهای او فکر می‌کنم، دلم را با ناله‌هایی شبیه به چنگاله‌ای پر از غم پر می‌کنم.

هوش مصنوعی: من چهل سال را در غفلت و بی‌خبری سپری کرده‌ام، ولی حالا تنها به یاد تو و زیبایی‌های وجودت می‌خواهم به نوعی راهی جدید در زندگی‌ام پیدا کنم.

هوش مصنوعی: آیا ممکن است به یک دل عشق تو را بدهم؟ همچنان که نمی‌توان یک قطره خون را به کسی دیگر سپرد، نمی‌توانم دل خود را برای دیگران فدای سودای تو کنم.

هوش مصنوعی: نگاه کردن به یک تار موی تو سزاوار نیست، چون اگر هر تار مویی را با دقت تماشا کنم، دلم را می‌برد.

هوش مصنوعی: با رحمت‌های الهی، مشکلات دیگر سخت نیستند. اگر نور و تجلی divine خودش را نشان دهد، من هم مانند موسی کارهای بزرگ انجام خواهم داد.

هوش مصنوعی: از لب زیبای مسیحا، معجزه‌ای هست که بتوانم به بیماران بی‌درمان کمک کنم تا به حالت سلامتی برسند.

هوش مصنوعی: اگر شبی تو را در آغوش بگیرم، تا ابد به خاطر زیبایی‌ات، به دیگران زیبایی را می‌آموزم و عشوه‌گری خواهم کرد.

هوش مصنوعی: هر لحظه زیبایی چهره‌اش در جایی تازه خود را نشان می‌دهد و من از این که نتوانم همیشه آن را درک کنم، عذرخواهی می‌کنم.

هوش مصنوعی: چیزی از محبت پنهان تو را به روشنی بیان می‌کنم؛ در آرزوی تو، تمام عالم را هم در آرزو می‌سازم.

هوش مصنوعی: می‌توانم از بوی خوش گلستان به آوارگی بپردازم و از آنجا بروم، شاید بتوانم مانند لاله‌ای در دشت باشم.

هوش مصنوعی: یاد و خاطره تلاش و کوشش، به من می‌آموزد که به خطرات و چالش‌ها توجه داشته باشم و بهتر است که کشتی زندگی‌ام را به گل نزنم و با ریسک و امید بیشتری به دریا بروم.