شمارهٔ ۶۴۸

هوش مصنوعی: شکار من تنها در دل من به دام می‌افتد و نمی‌دانم سوار من که به هر سو می‌تازد، در کدام راه در حال حرکت است.

هوش مصنوعی: می‌گوید که در عشق او، تمایل من به دلتنگی بسیار بیشتر است، چون تنها در لحظات سخت و تنگی دل است که به یاد او می‌افتم و احساسش مرا فرا می‌گیرد.

هوش مصنوعی: تو هستی آنچنان که برای شب و روزم ضروری هستی. چه در این دنیا، چه در جهان بعد از مرگ، تو برای من همانند ماهی هستی که نور آفتابم را تشکیل می‌دهد، بهشت من، و بهار زندگی‌ام.

هوش مصنوعی: تو که بی‌محابا و بی‌رحم از کنارم رفتی، نبودنت کافی نبود. در سفر خود، صبر و آرامش مرا نیز با خود بردی.

هوش مصنوعی: من نه دست و دامن‌گیر دارم و نه کسی را که به او تکیه کنم، می‌ترسم که در روز قیامت نیز همچنان بی‌پناه و ناتوان از خاک برآیم، به گونه‌ای که فقط غبار من باقی بماند.

هوش مصنوعی: به گونه‌ای که کسانی که گم شده‌اند، وعده‌ام را در انتظار دارند، پرنده‌ای که به عنقا شبیه است نیز لحظه‌ای در انتظار من خواهد بود.

هوش مصنوعی: شرایط ناگوار و ضعفی که به من دست داده، آن‌قدر سنگین و دردآور است که احساس می‌کنم بر روی بدنم فشار زیادی وجود دارد و روح من نیز به شدت در عذاب است.

هوش مصنوعی: به اندازه‌ای از دلشکستگی و دردِ فراق سخن گفته‌ام که هر کجا که ورق کهنه‌ای را ببینی، تا ابد یاد من در آن ثبت شده است.

هوش مصنوعی: در دل من عشق و یاد زلف او به قدری فضای کافی پیدا کرده است که تا قیامت، سنبل‌هایی از خاک مزار من خواهد روئید.