خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

حزین لاهیجی » غزلیات

شمارهٔ ۱ : ای نام تو زینت زبان‌ها

شمارهٔ ۲ : مرا آزاد می‌سازد ز دام دل تپیدن‌ها

شمارهٔ ۳ : باشد رگ هر برگ چمن، دام هوس‌ها

شمارهٔ ۴ : سخن صریح سراییم، عشق پنهان را

شمارهٔ ۵ : چشم تو برانگیخت ز دل ذوق کهن را

شمارهٔ ۶ : درعشق شد به رنگ دگر روزگار ما

شمارهٔ ۷ : می چون سبو کشید، لب می پرست ما

شمارهٔ ۸ : گوشی نشنیده ست صفیر از قفس ما

شمارهٔ ۹ : خواهم درین گلستان، دستوری صبا را

شمارهٔ ۱۰ : از رفتن دل نیست خبر اهل وفا را

شمارهٔ ۱۱ : بنگر به رشحهٔ قلمم سلسبیل را

شمارهٔ ۱۲ : دایم وصیّت این است، از ما معاشران را

شمارهٔ ۱۳ : شق کرده ایم پردهٔ پندار خویش را

شمارهٔ ۱۴ : به خون خلق دادی دست تیغ سرگرانت را

شمارهٔ ۱۵ : عشقت آمیخت به دل درد فراوانی را

شمارهٔ ۱۶ : تا عشق تو دلرباست ما را

شمارهٔ ۱۷ : شتابان از جهان چون برق رفتن خوش بود ما را

شمارهٔ ۱۸ : رخصت آشتی مده، غمزهٔ غم زدای را

شمارهٔ ۱۹ : نهفته ام به خموشی خیال روی تو را

شمارهٔ ۲۰ : خوشا روزی که صحرای جدایی طی شود ما را

شمارهٔ ۲۱ : نمی فتد به دل، از محشر اضطراب مرا

شمارهٔ ۲۲ : ز عشق، شور جنون شد، یک از هزار مرا

شمارهٔ ۲۳ : تا فکند از نظرآن سروسرافراز مرا

شمارهٔ ۲۴ : پسند بت نکند برهمن سپاس مرا

شمارهٔ ۲۵ : جان و دل غفلت زده باری شده ما را

شمارهٔ ۲۶ : بنواز مغنی، دل غم پیشهٔ ما را

شمارهٔ ۲۷ : داغ سودای تو دارد، دل دیوانهٔ ما

شمارهٔ ۲۸ : افسر شاهی ما، بی سر و سامانی ما

شمارهٔ ۲۹ : گیرد شرار عبرت، از بی بقایی ما

شمارهٔ ۳۰ : ای شور خیالت، نمک زخم جگرها

شمارهٔ ۳۱ : از چاره عاجزم مژه اشکبار را

شمارهٔ ۳۲ : حلاوت در مذاقم نیست آب زندگانی را

شمارهٔ ۳۳ : ز لوح سینه ستردیم، علم فتوا را

شمارهٔ ۳۴ : همسر بوالهوس مدان، عاشق پاکباز را

شمارهٔ ۳۵ : فریاد ناله، گر نخراشد درون ما

شمارهٔ ۳۶ : از خار جفای بت پیمان شکن ما

شمارهٔ ۳۷ : برق بگریخت نفس سوخته، از کشور ما

شمارهٔ ۳۸ : به هند، گشته زمین گیر، ناتوانی ما

شمارهٔ ۳۹ : دهقان نبرد حاصلی از بوم و بر ما

شمارهٔ ۴۰ : زان لب شکّرفشان شوری به جان داریم ما

شمارهٔ ۴۱ : هرگز نرسد رشحهٔ کامی به لب ما

شمارهٔ ۴۲ : بر فرازد چو علم، آه سحرگاهی ما

شمارهٔ ۴۳ : شور دل‌ها بود ترانهٔ ما

شمارهٔ ۴۴ : طی می شود از مصرع آهی گلهٔ ما

شمارهٔ ۴۵ : چند به غمزه خون کنی خاطر ناشکیب را

شمارهٔ ۴۶ : تا شفقی کرده ای رخ نمکین را

شمارهٔ ۴۷ : گل داغی ز عشق او، بیاراید جهانی را

شمارهٔ ۴۸ : چراغان کرده ام از داغ دل، ویرانهٔ خود را

شمارهٔ ۴۹ : بیابان مرگ حسرت کرده ای مشت غبارم را

شمارهٔ ۵۰ : سواد هند، خاطرخواه باشد بی کمالان را

شمارهٔ ۵۱ : خداوندا تسلی کن، دل امّیدواران را

شمارهٔ ۵۲ : بلا شد گوشهٔ چشم ترحم بی‌گناهان را

شمارهٔ ۵۳ : مشکل افتاد عجب کار من حیران را

شمارهٔ ۵۴ : گر در رَهِ عشق تو به کار است دل ما

شمارهٔ ۵۵ : از ساده رخان در تب و تاب است دل ما

شمارهٔ ۵۶ : ای سلسلهٔ زلف تو بر پای دل ما

شمارهٔ ۵۷ : زد حلقه عشق، بر در دولتسرای ما

شمارهٔ ۵۸ : از فیض ریزش مژه، تر شد دماغ ما

شمارهٔ ۵۹ : کشم آهی ز دل کامشب برد از دیده خوابش را

شمارهٔ ۶۰ : بیا مستانه چاک پیرهن پیش صبا بگشا

شمارهٔ ۶۱ : درین دریای بی پایان، درین طوفان شورافزا

شمارهٔ ۶۲ : زهی از خار خارت شعله در جان، گلستان‌ها را

شمارهٔ ۶۳ : صبا از منزل سلمی، سلام آورد مستان را

شمارهٔ ۶۴ : گران افتاده لنگر، کوه درد سینه فرسا را

شمارهٔ ۶۵ : مپسند تشنه لب، دل اندوه پیشه را

شمارهٔ ۶۶ : لازم بود مکان طربناک، شیشه را

شمارهٔ ۶۷ : سخن از من کشیدی، شعله ورکردی جهانی را

شمارهٔ ۶۸ : تا سرمه کشد چشم ملامتگر ما را

شمارهٔ ۶۹ : چو لاله با چمن حسن و عشق، خوست مرا

شمارهٔ ۷۰ : وفاپیشگان، دوستداران خدا را

شمارهٔ ۷۱ : از نالهٔ عاشق چه خبر بوالهوسی را

شمارهٔ ۷۲ : ز داغ عشق چون خورشید، دارم چتر شاهی را

شمارهٔ ۷۳ : گناهی نیست عالم سوزی آن آتشین رو را

شمارهٔ ۷۴ : ساقی قدحی در ده، از خود بستان ما را

شمارهٔ ۷۵ : آموخت چو اشکم روش ره سپری را

شمارهٔ ۷۶ : ستم، از ملک دل بیرون کند فرمانروایان را

شمارهٔ ۷۷ : محبّت خون گرمی بخشد این گلبن مثالان را

شمارهٔ ۷۸ : دل دریا گهر، سرمایه بخشید ابر مژگان را

شمارهٔ ۷۹ : دیدم صنمی، های صلا، کعبه‌نشین‌ها

شمارهٔ ۸۰ : داغند، ز رخسار تو ای رشک چمن‌ها

شمارهٔ ۸۱ : رنگینی دکّان شود آن چشم سیه را

شمارهٔ ۸۲ : نوشیده چمن دردی جام طربش را

شمارهٔ ۸۳ : به آب از آتش می داده ام خاک مصلّا را

شمارهٔ ۸۴ : در بغل آرزو کند، تیغ تو تندخوی را

شمارهٔ ۸۵ : نگارین جلوهٔ من، تا به کی هر جا نهی پا را؟

شمارهٔ ۸۶ : ز لوح حکمت اندیشان بگو خونین درونان را

شمارهٔ ۸۷ : گذشته است ز گردون لوای رفعت ما

شمارهٔ ۸۸ : به سر گسترده دارد ظلّ عالی، خیل نازش را

شمارهٔ ۸۹ : نبرد جلوهٔ گل جانب گلزار مرا

شمارهٔ ۹۰ : سفید کرد غمت دیده های تار مرا

شمارهٔ ۹۱ : خامه فروهشته بود، آیت تنزیل را

شمارهٔ ۹۲ : بس که چون صبح زند دم ز صفا سینه ما

شمارهٔ ۹۳ : به گلشن غنچه، یاد از نوشخندان می دهد ما را

شمارهٔ ۹۴ : هنوز آغاز رعنایی ست عشق سرکش ما را

شمارهٔ ۹۵ : ز مژگان ساختم گلگون، چنان روی بیابان را

شمارهٔ ۹۶ : چه گیرایی ست یارب جلوه گیسوکمندان را؟

شمارهٔ ۹۷ : به فردا وعده داد امروز جان ناشکیبا را

شمارهٔ ۹۸ : تراوشهای موج خون، کند غمخواری ما را

شمارهٔ ۹۹ : عنان ریز است از هرسو، سپاه عشق بر دل‌ها

شمارهٔ ۱۰۰ : افتاده دو عالم ز نظر، دیدهٔ ما را

شمارهٔ ۱۰۱ : چون گرد باد حیرت، از خود رهاند ما را

شمارهٔ ۱۰۲ : ساقی دوباره پر کن، از باده گوی ما را

شمارهٔ ۱۰۳ : درین فکرم، که تعلیم جبین سازم سجودش را

شمارهٔ ۱۰۴ : در کوچهٔ آن زلف مده راه صبا را

شمارهٔ ۱۰۵ : اگر بیند ز قدّت مصرع برجسته مضمون را

شمارهٔ ۱۰۶ : اگر زردشت، دیدی یک نظر برق عتابش را

شمارهٔ ۱۰۷ : رهی ندارم بغیرکویت، الیک رجعی، لدیک زلفا

شمارهٔ ۱۰۸ : چه حسن است این که مجنون می کند عقل فسونگر را؟

شمارهٔ ۱۰۹ : مکش چون دورگردون بر رخم داغ جدایی را

شمارهٔ ۱۱۰ : نگاه ناز او فهمید، راز سینه جوشی را

شمارهٔ ۱۱۱ : سر خط تعلیم شد، شیوه استاد را

شمارهٔ ۱۱۲ : تو اگر به شعله شویی خط سرنوشت، ما را

شمارهٔ ۱۱۳ : به آب خضر مفروش آبروی پارسایی را

شمارهٔ ۱۱۴ : آتش زده آن لعل قبا، خانه زین را

شمارهٔ ۱۱۵ : گلرنگ اگر خواهی، این چهره زرین را

شمارهٔ ۱۱۶ : شایدکه دهد آگهی از بوی تو ما را

شمارهٔ ۱۱۷ : در دل تنگ بود جلوهٔ جانان ما را

شمارهٔ ۱۱۸ : مزار فیض بخش ماست گلگشت چمن ما را

شمارهٔ ۱۱۹ : پخته به حکمتی کنم، بادهٔ نارسای را

شمارهٔ ۱۲۰ : شنیدم در قفس از شاخساران شور بلبل را

شمارهٔ ۱۲۱ : شوری به سر افتاده، رسوای محبت را

شمارهٔ ۱۲۲ : شهیدان تو را ای نونهال سرگرانی‌ها

شمارهٔ ۱۲۳ : پس از ما تیره‌روزان روزگاری می‌شود پیدا

شمارهٔ ۱۲۴ : مکن دشوار از تن پروری آزادی جان را

شمارهٔ ۱۲۵ : در فتح باب میکده باشد گشاد ما

شمارهٔ ۱۲۶ : نخواهد برد از ما صرف‌های خصم عنید ما

شمارهٔ ۱۲۷ : جنون را کارها باقی ست با مشت غبار ما

شمارهٔ ۱۲۸ : ۱۲۸ غزل جا مانده اینجا از حزین دلفگار ما

شمارهٔ ۱۲۹ : غزل جا مانده اینجا از حزین دلفگار ما

شمارهٔ ۱۳۰ : ۱۳۰ غزل جا مانده اینجا از حزین دلفگار ما

شمارهٔ ۱۳۱ : ۱۳۱ غزل جا مانده اینجا از حزین دلفگار ما

شمارهٔ ۱۳۲ : نیست هوای بوستان، کنج قفس خزیده را

شمارهٔ ۱۳۳ : از زلف تو داریم پریشانی خود را

شمارهٔ ۱۳۴ : فکندم چاک‌ها در جیب جان بی‌تابی خود را

شمارهٔ ۱۳۵ : ز خورشید قیامت گر کنم بالین سر خود را

شمارهٔ ۱۳۶ : نمی‌گوید کسی امروز چرخ بی‌مروت را

شمارهٔ ۱۳۷ : ز بیگانه پرداخت بوم و برم را

شمارهٔ ۱۳۸ : ۱۳۸غزل جا مانده اینجا از حزین دلفگار ما

شمارهٔ ۱۳۹ : ۱۳۹غزل جا مانده اینجا از حزین دلفگار ما

شمارهٔ ۱۴۰ : ۱۴۰غزل جا مانده اینجا از حزین دلفگار ما

شمارهٔ ۱۴۱ : تمنا چون نسوزد در ضمیر من؟ که می باشد

شمارهٔ ۱۴۲ : هلاک جلوه ام قد قیامت دستگاهان را

شمارهٔ ۱۴۳ : کشم خط از سواد خامه زلف عنبرافشان را

شمارهٔ ۱۴۴ : ای جنت نقد از رخ زیبای تو ما را

شمارهٔ ۱۴۵ : ۱۴۵ غزل جا مانده اینجا از حزین دلفگار ما

شمارهٔ ۱۴۶ : ۱۴۶ غزل جا مانده اینجا از حزین دلفگار ما

شمارهٔ ۱۴۷ : ۱۴۷ غزل جا مانده اینجا از حزین دلفگار ما

شمارهٔ ۱۴۸ : دیده ها واله نظارهٔ مژگان خوشی ست

شمارهٔ ۱۴۹ : سنگ و سفال میکده گوهر کند شراب

شمارهٔ ۱۵۰ : عاشق مهجور، وصل دلستان بیند به خواب

شمارهٔ ۱۵۱ : کامم چشید هر چه نگاهش عتاب داشت

شمارهٔ ۱۵۲ : از سوز ناله ام، دل جانان خبر نداشت

شمارهٔ ۱۵۳ : ۱۵۳ غزل جا مانده اینجا از حزین دلفگار ما

شمارهٔ ۱۵۴ : ۱۵۴ غزل جا مانده اینجا از حزین دلفگار ما

شمارهٔ ۱۵۵ : ۱۵۵ غزل جا مانده اینجا از حزین دلفگار ما

شمارهٔ ۱۵۶ : فتنهٔ روز جزا در قدم جلوهٔ اوست

شمارهٔ ۱۵۷ : ساقی از ورع کیشان، مطرب از خموشان است

شمارهٔ ۱۵۸ : در مجلس ما خون دل است اینکه به جام است

شمارهٔ ۱۵۹ : تا تشنه به خون، نرگس مستانه ی یار است

شمارهٔ ۱۶۰ : حرف غم عشق از لب خندان که جسته ست؟

شمارهٔ ۱۶۱ : دمیدن از سمنش مشک ناب نزدیک است

شمارهٔ ۱۶۲ : عهد پیرانه سری، عشق جوان افتاده ست

شمارهٔ ۱۶۳ : در پی دلشدگان غمزه ی طنازی هست

شمارهٔ ۱۶۴ : دارد سر ما شورش سودایی اگر هست

شمارهٔ ۱۶۵ : آوازه ام از رتبه گفتار بلند است

شمارهٔ ۱۶۶ : از بس که تو را خوی، به عشاق گران است

شمارهٔ ۱۶۷ : به باغ راه خزان و بهار نتوان بست

شمارهٔ ۱۶۸ : بر سر خود دهدم جا، خم پاکیزه سرشت

شمارهٔ ۱۶۹ : آب حیات در رقم مشک فام ماست

شمارهٔ ۱۷۰ : هزار رنگ گل داغ در کنار من است

شمارهٔ ۱۷۱ : چه دولتی است که دردت نصیب جان من است!

شمارهٔ ۱۷۲ : لعلت حیات بخش دل و جان عاشق است

شمارهٔ ۱۷۳ : از شرم، زبانم به گلستان تو بسته ست

شمارهٔ ۱۷۴ : یاری که غمی می برد از یاد، شراب است

شمارهٔ ۱۷۵ : به گرد عارض او خط عنبرین پیداست

شمارهٔ ۱۷۶ : عالم تمام از رخ جانانه روشن است

شمارهٔ ۱۷۷ : احساس مبدل شد و محسوس همان است

شمارهٔ ۱۷۸ : صبح را لمعهٔ نور از ید بیضای دل است

شمارهٔ ۱۷۹ : ای وقف شهیدان تو صحرای قیامت

شمارهٔ ۱۸۰ : تلقین حجت از لب جانانم آرزوست

شمارهٔ ۱۸۱ : زان پیشتر که باده به پیمانه آشناست

شمارهٔ ۱۸۲ : دیده تا بر هم زدم سامان باغ از دست رفت

شمارهٔ ۱۸۳ : قدح تا گرفتم بهاری به سر رفت

شمارهٔ ۱۸۴ : تیغت به سرم خمار نگذاشت

شمارهٔ ۱۸۵ : نه تنها گل گریبان چاک بازار است از دستت

شمارهٔ ۱۸۶ : پیغام غنچه با دم مشکل گشای کیست؟

شمارهٔ ۱۸۷ : یا رب این غنچه دهن مست ز میخانهٔ کیست؟

شمارهٔ ۱۸۸ : گرمی مهر، به ویرانه و آباد یکی ست

شمارهٔ ۱۸۹ : حق را بطلب مسجد و میخانه کدام است؟

شمارهٔ ۱۹۰ : شمع سان با تو شبم رفت و تمنا مانده ست

شمارهٔ ۱۹۱ : به تن ز بادهٔ عشق تو رنگ و بو کافی ست

شمارهٔ ۱۹۲ : زان شراری که نهان در دل خارا می سوخت

شمارهٔ ۱۹۳ : فروغ آن گل رخسار بی نقابم سوخت

شمارهٔ ۱۹۴ : نگاه گوشهٔ آن چشم میگسارم سوخت

شمارهٔ ۱۹۵ : آمد آن شمع شبی بر سر و، سامانم سوخت

شمارهٔ ۱۹۶ : اشکم نمک به یاد لبت در ایاغ ریخت

شمارهٔ ۱۹۷ : در دل چو به یاد رخ او نور فرو ریخت

شمارهٔ ۱۹۸ : مجنون مرا شور تو بی پا و سر انداخت

شمارهٔ ۱۹۹ : هر زهر که چشمت به ایاغ دل ما ریخت

شمارهٔ ۲۰۰ : زانرو که زد به بلبل پرشور، پشت دست

شمارهٔ ۲۰۱ : از داغ او سرم به گریبان آتش است

شمارهٔ ۲۰۲ : کام، آشنا به ماحضر روزگار نیست

شمارهٔ ۲۰۳ : بی شمع می، به بزم دل و دیده نور نیست

شمارهٔ ۲۰۴ : در خاطر خدنگ قضا هر نهان که هست

شمارهٔ ۲۰۵ : خورشید و ماه آینهٔ حسن یار نیست

شمارهٔ ۲۰۶ : لب از خون تر کنم گر ساغری نیست

شمارهٔ ۲۰۷ : تا دل از خود نرود، حال پریشانی هست

شمارهٔ ۲۰۸ : دل گواه است که در پرده دلارایی هست

شمارهٔ ۲۰۹ : درین زمانه نه یاری نه غمگساری هست

شمارهٔ ۲۱۰ : دل خوردن عشاق تو کار دگران نیست

شمارهٔ ۲۱۱ : عاشق حریف حملهٔ شیر دلیر نیست

شمارهٔ ۲۱۲ : در راه محبت، سر اگر شد قدمی هست

شمارهٔ ۲۱۳ : نخلم از گریه در آب است و ثمر پیدا نیست

شمارهٔ ۲۱۴ : چشم صاحب نظران در پی دنیاست که نیست

شمارهٔ ۲۱۵ : با مستی غمت به شراب احتیاج نیست

شمارهٔ ۲۱۶ : می عشق است که عالم همه میخانهٔ اوست

شمارهٔ ۲۱۷ : دل در حریم وصل تو، پا را نگه نداشت

شمارهٔ ۲۱۸ : گرتو را روی زمین خواهش ماوای خوشی ست

شمارهٔ ۲۱۹ : ای تازه به دیدار تو ایمان خرابات

شمارهٔ ۲۲۰ : ای یوسف مصر از تو گرفتار محبت

شمارهٔ ۲۲۱ : بلبل و پروانه را عشق گریبان گرفت

شمارهٔ ۲۲۲ : ز لنگر دل دیوانه، عشق بند گسست

شمارهٔ ۲۲۳ : در طینتم از بس که رگ و ریشه، وفا داشت

شمارهٔ ۲۲۴ : صد جان به حسرت سوختی، آهی ز جایی برنخاست

شمارهٔ ۲۲۵ : دور از در تو روضه ی رضوان به ما نساخت

شمارهٔ ۲۲۶ : گل خزان زده ام، زندگی ملال من است

شمارهٔ ۲۲۷ : گرچه پیمانه ی می مشرق نور دگر است

شمارهٔ ۲۲۸ : مستان، شب غم رفت و سحرگاه فتوح است

شمارهٔ ۲۲۹ : رخسار تو را تازگی از چشم تر کیست؟

شمارهٔ ۲۳۰ : برخاست دل ز سینه و پیکان فرو نشست

شمارهٔ ۲۳۱ : ما را تن ضعیف به زندان عالم است

شمارهٔ ۲۳۲ : حیرانی من محرم آن روی چو ماه است

شمارهٔ ۲۳۳ : در کوی تو نقش قدمم، حالتم این است

شمارهٔ ۲۳۴ : از آن، سرم به هوای تو مایل افتاده ست

شمارهٔ ۲۳۵ : روزی که حجت از خلق، خواهند در قیامت

شمارهٔ ۲۳۶ : زاهد از ساغر شراب گریخت

شمارهٔ ۲۳۷ : کون و مکان به زیر نگین قناعت است

شمارهٔ ۲۳۸ : لطف و قهرت به من سوخته جان هر دو یکی ست

شمارهٔ ۲۳۹ : هیچ معلوم نشد، دیده تماشایی کیست؟

شمارهٔ ۲۴۰ : مژگان سرکشت، رگ جان ها گرفته است

شمارهٔ ۲۴۱ : تو را چه غم که به درد تو مبتلایی هست؟

شمارهٔ ۲۴۲ : از کوی تو تا کلبه ی ما فاصله ای نیست

شمارهٔ ۲۴۳ : اشک چشم من و شراب یکیست

شمارهٔ ۲۴۴ : چون صبح به بر، دیدهٔ من پیرهنی داشت

شمارهٔ ۲۴۵ : یک دل به دیاری که وفا صاحب تاج است

شمارهٔ ۲۴۶ : کی دیده تنها چو دل آغشته به خون است؟

شمارهٔ ۲۴۷ : بتی دارم که دل دیوانهٔ اوست

شمارهٔ ۲۴۸ : گنجی ست راز عشق، که دل ها خراب اوست

شمارهٔ ۲۴۹ : گل داغ است که صحرای دلم خرّم ازوست

شمارهٔ ۲۵۰ : اسرار تو با زاهد و ملّا نتوان گفت

شمارهٔ ۲۵۱ : تا شمع من ز دیدهٔ شب زنده دار رفت

شمارهٔ ۲۵۲ : در شب شیب، گرانتر شده خوابی که مراست

شمارهٔ ۲۵۳ : می به بزم ما امشب، از رمیده هوشان است

شمارهٔ ۲۵۴ : دل در هوس نرگس مستانه اسیر است

شمارهٔ ۲۵۵ : تا شمع دل، افروخته بزم حضور است

شمارهٔ ۲۵۶ : برهمن مذهبان زنار بندانند از مویت

شمارهٔ ۲۵۷ : الهی به قربان سرگشتگانت

شمارهٔ ۲۵۸ : عشق است به دل شور بیابان قیامت

شمارهٔ ۲۵۹ : هر زخم که از ناوک آن تازه نهال است

شمارهٔ ۲۶۰ : آزادی ما از غم کونین کران داشت

شمارهٔ ۲۶۱ : رسوا شدهٔ عشق تو را چاره نکو نیست

شمارهٔ ۲۶۲ : گل بی تو مرا به دیده خار است

شمارهٔ ۲۶۳ : فرسوده ز نعمت شده دندان به دهانت

شمارهٔ ۲۶۴ : بی کس تر ازین عاشق دل خسته کسی نیست

شمارهٔ ۲۶۵ : برآ از خویش زاهد، وقت شبگیر خرابات است

شمارهٔ ۲۶۶ : بار ستم یار، گران است و گران نیست

شمارهٔ ۲۶۷ : عشق اگر یار شود، سود و زیان این همه نیست

شمارهٔ ۲۶۸ : به گل ترانهٔ مرغان بی نوا عبث است

شمارهٔ ۲۶۹ : داغی که ز شورابهٔ اشکم نمکین است

شمارهٔ ۲۷۰ : تا نقش خط آن آینه رخسار کشیده ست

شمارهٔ ۲۷۱ : غبار کلفت ایام، آشنا نگذاشت

شمارهٔ ۲۷۲ : کار دل و خراش، به هم عشق واگذاشت

شمارهٔ ۲۷۳ : خوش آنکه، دلم در شکن زلف تو جا داشت

شمارهٔ ۲۷۴ : نسرین به چمن برندمد گر بدن این است

شمارهٔ ۲۷۵ : تو را نمودم و گفتم به دل، که یار این است

شمارهٔ ۲۷۶ : تن سختی کشم نزار دل است

شمارهٔ ۲۷۷ : خورشید به حسن یار من نیست

شمارهٔ ۲۷۸ : هر چه بستیم و گشودیم عبث

شمارهٔ ۲۷۹ : با رنگ لعلی تو، به صهبا چه احتیاج؟

شمارهٔ ۲۸۰ : ای در نظر ناز تو، سلطان و گدا هیچ

شمارهٔ ۲۸۱ : نبود خطری در ره بی پا و سران هیچ

شمارهٔ ۲۸۲ : ماییم و همین آرزوی یار و دگر هیچ

شمارهٔ ۲۸۳ : صور قیامت دمید، نالهء مرغان صبح

شمارهٔ ۲۸۴ : ای نگاه تو پی غارت دلها گستاخ

شمارهٔ ۲۸۵ : آسان نه به پیمانهٔ سرشار شود سرخ

شمارهٔ ۲۸۶ : بهل آهنگ سلطانی درین کاخ

شمارهٔ ۲۸۷ : زان شمع گلعذاران، هرجا سخن برآید

شمارهٔ ۲۸۸ : اشکم از دیده به دنبال کسی می‌آید

شمارهٔ ۲۸۹ : چون نخل تو از ناز گرانبار برآید

شمارهٔ ۲۹۰ : دمی که حرف وداعت به گوش می‌آید

شمارهٔ ۲۹۱ : به آیینی که ترسازاده از بتخانه می‌آید

شمارهٔ ۲۹۲ : طرب ای دل که یار می آید

شمارهٔ ۲۹۳ : صبا را گرد سر گردم، که از کوی تو می‌آید

شمارهٔ ۲۹۴ : سیه‌چشمی دلم را از پی تسخیر می‌آید

شمارهٔ ۲۹۵ : از مزرع آمال چه امّید برآید

شمارهٔ ۲۹۶ : به خاطر چون خیال لعل آن رنگین عتاب آید

شمارهٔ ۲۹۷ : سحر ز هاتف میخانه ام سروش آمد

شمارهٔ ۲۹۸ : شب زلف تو در خیالم آمد

شمارهٔ ۲۹۹ : یک ره به سر تربتم از ناز نیامد

شمارهٔ ۳۰۰ : شبی ز هجر تو ما را به سر نمی‌آید

شمارهٔ ۳۰۱ : عشق سرکش، به فغان، زین دل ناشاد آمد

شمارهٔ ۳۰۲ : کند بر تخت عزت جا، چو از تن جان برون آید

شمارهٔ ۳۰۳ : نقاب از چهره بگشا تا ز غربت جان برون آید

شمارهٔ ۳۰۴ : از ناز نقش پایت، بر خاک مشکل آید

شمارهٔ ۳۰۵ : غرور ناز با کوه تحمّل برنمی‌آید

شمارهٔ ۳۰۶ : تاکی ز جوی هر مژه ام اشک و خون رود

شمارهٔ ۳۰۷ : ای وای بر اسیری، کز یاد رفته باشد

شمارهٔ ۳۰۸ : نالم به اثر گر غم او یار نباشد

شمارهٔ ۳۰۹ : خوش آنکه دلم آینه سیمای تو باشد

شمارهٔ ۳۱۰ : دل هر قطره‌ای دریای اسرار تو می‌باشد

شمارهٔ ۳۱۱ : ز خاموشی دلم را پاس الفت مدعا باشد

شمارهٔ ۳۱۲ : مرا آزادگی شیرازهٔ آمال می باشد

شمارهٔ ۳۱۳ : گر رخ به ما نمایی، ای خوش لقا چه باشد؟

شمارهٔ ۳۱۴ : خوش آن عاشق که شیدای تو باشد

شمارهٔ ۳۱۵ : از غم، دل حیران چه خبر داشته باشد؟

شمارهٔ ۳۱۶ : جانان ز من آیا خبری داشته باشد؟

شمارهٔ ۳۱۷ : دل آزاده، باخدا باشد

شمارهٔ ۳۱۸ : خورشید، درین کلبه شب افروز نباشد

شمارهٔ ۳۱۹ : ضمیر جمع روشن، بی صفا هرگز نمی باشد

شمارهٔ ۳۲۰ : نشان وحشی من در دل بی کینه پیدا شد

شمارهٔ ۳۲۱ : فروزان چهره چون شمع آمدی، دلها تسلّی شد

شمارهٔ ۳۲۲ : ای سیل مرگ، بی تو دل تشنه آب شد

شمارهٔ ۳۲۳ : سر رشته صبری که ز دل رفت و نهان شد

شمارهٔ ۳۲۴ : از سبزه سبز، پشت لب جویبار شد

شمارهٔ ۳۲۵ : درکارگاه غیب چو طرح لباس شد

شمارهٔ ۳۲۶ : افزود خواب غفلت جاهل چو پیر شد

شمارهٔ ۳۲۷ : پری گر وا کنم، پروانهٔ شمع تو خواهم شد

شمارهٔ ۳۲۸ : فقرم کجا ز جلوهٔ دنیا زبون شود؟

شمارهٔ ۳۲۹ : جگر تشنه ام از لعل تو سیراب شود

شمارهٔ ۳۳۰ : خجل در برم، عقل نادان نشیند

شمارهٔ ۳۳۱ : بفشه چون ز بناگوش یار برخیزد

شمارهٔ ۳۳۲ : فروزان کن ز رخ، کاشانهای چند

شمارهٔ ۳۳۳ : خوشا شمعی که سر تا پا بسوزد

شمارهٔ ۳۳۴ : نگاه گرم، چو رخسار آتشین تو بوسد

شمارهٔ ۳۳۵ : روی تو به خورشید فلک نور فروشد

شمارهٔ ۳۳۶ : در دیدهٔ من غیر رخ یار نگنجد

شمارهٔ ۳۳۷ : نخست از عاشقان بی جرمی آن نامهربان رنجد

شمارهٔ ۳۳۸ : قاصدی کو که پیامی برِ دل‌دار برد؟

شمارهٔ ۳۳۹ : با تیغ‌بازی مژه‌ات جان که می‌برد؟

شمارهٔ ۳۴۰ : در صیدگاه ناز تو بسمل به خون تپد

شمارهٔ ۳۴۱ : دمی که از رخ ساقی خوی حجاب چکد

شمارهٔ ۳۴۲ : بوی زلفی به گریبان صبا ریخته اند

شمارهٔ ۳۴۳ : چو سنبل تو به طرف سمن فرو ریزد

شمارهٔ ۳۴۴ : مبادا رو کسی زان قبلهٔ ابرو بگرداند

شمارهٔ ۳۴۵ : درکشوری که مهر و وفا می فروختند

شمارهٔ ۳۴۶ : شلایین نرگسش مست شراب آلوده را ماند

شمارهٔ ۳۴۷ : کوته نظران زلف سیه کار ندانند

شمارهٔ ۳۴۸ : خوبان به ره مهر و وفا پا نگذارند

شمارهٔ ۳۴۹ : حریف عیش جهان بی دماغ می ماند

شمارهٔ ۳۵۰ : رخ تو رونق صبح بهار می شکند

شمارهٔ ۳۵۱ : شوریده دلی دارم، دیوانه چنین باید

شمارهٔ ۳۵۲ : دلم که شاهد امّید، در کنار ندید

شمارهٔ ۳۵۳ : اهل نظر، از آن در یکتا چه دیده اند

شمارهٔ ۳۵۴ : از دلم برخاست دودی، آسمان آمد پدید

شمارهٔ ۳۵۵ : جایی که از سپند نگردد فغان بلند

شمارهٔ ۳۵۶ : در دل غم آن لاله عذار است ببینید

شمارهٔ ۳۵۷ : بهار شد که چمن جام ارغوان گیرد

شمارهٔ ۳۵۸ : از ما فلک دون چه به یغما بستاند؟

شمارهٔ ۳۵۹ : خواهم به دل آن نرگس مستانه در افتد

شمارهٔ ۳۶۰ : زهر غم هجر تو به جان کارگر افتاد

شمارهٔ ۳۶۱ : بی پا و سر ز قدر و شرف کام می برد

شمارهٔ ۳۶۲ : از پرده چو خواهد، گل رخسار برآرد

شمارهٔ ۳۶۳ : کشم چو آه، دل ناتوان بیاساید

شمارهٔ ۳۶۴ : اگر نسیم نباشد که زلف بگشاید؟

شمارهٔ ۳۶۵ : صباحت کو که گل را بر سرم شور جنون سازد؟

شمارهٔ ۳۶۶ : در این دو هفته که با گل مدار می‌گذرد

شمارهٔ ۳۶۷ : گریبان چاکم و جانان مرا دیوانه پندارد

شمارهٔ ۳۶۸ : هوای عشق برونم ز ننگ و نام کشید

شمارهٔ ۳۶۹ : لب تشنهٔ تیغیم، ز کوثر چه گشاید؟

شمارهٔ ۳۷۰ : ترسم از چشم خوشت غافل نگاهی سر زند

شمارهٔ ۳۷۱ : ساغر نزنم تا بتوان خون جگر زد

شمارهٔ ۳۷۲ : به خاموشی صفیر آشنایی می توانم زد

شمارهٔ ۳۷۳ : گر به شوخی شرری در پر پروانه زدند

شمارهٔ ۳۷۴ : تهمت برق تجلی ست که بر طور زدند

شمارهٔ ۳۷۵ : بیخودان بانگ اناالحق که درین دار زدند

شمارهٔ ۳۷۶ : یاد وصلی که دل از هجر خبردار نبود

شمارهٔ ۳۷۷ : شب که در خلوت اندیشه تمنّای تو بود

شمارهٔ ۳۷۸ : بزم وصل است و غم هجر همان است که بود

شمارهٔ ۳۷۹ : با چرخ سفله، همّت ما در نبرد بود

شمارهٔ ۳۸۰ : محرومی وصال تو دل را نوید بود

شمارهٔ ۳۸۱ : یاد آن زمان که بادهٔ عشرت به کام بود

شمارهٔ ۳۸۲ : طاق میخانهٔ مستان خم ابروی تو بود

شمارهٔ ۳۸۳ : همّت ما مدد پیر و جوان خواهد بود

شمارهٔ ۳۸۴ : امشب که دل در آتش آن گلعذار بود

شمارهٔ ۳۸۵ : در دیده مرا بی تو پریشان نظری بود

شمارهٔ ۳۸۶ : امشب که از فروغ رخش، لاله داغ بود

شمارهٔ ۳۸۷ : ز حشر مستی ما را چه باک خواهد بود؟

شمارهٔ ۳۸۸ : حاشا که دل به درد تو دادن نهان بود

شمارهٔ ۳۸۹ : به قامت شاخ گل را از دمیدن باز می دارد

شمارهٔ ۳۹۰ : خوش آنکه ساقی مجلس نقاب بردارد

شمارهٔ ۳۹۱ : آن یار بی حقیقت، پاس وفا ندارد

شمارهٔ ۳۹۲ : به غیر از گریه عاشق در جهان کاری نمی دارد

شمارهٔ ۳۹۳ : گلستان محبّت سرو آزادی نمی دارد

شمارهٔ ۳۹۴ : به غیر از بزم خاموشی که آوازی نمی دارد

شمارهٔ ۳۹۵ : دلِ شاد، رند می آشام دارد

شمارهٔ ۳۹۶ : دل بیگانه مشرب با نگاه آشنا دارد

شمارهٔ ۳۹۷ : طرب یعقوب من در گوشهٔ بیت الحزن دارد

شمارهٔ ۳۹۸ : نیم ز افسردگی عاشق ولی دل یاد او دارد

شمارهٔ ۳۹۹ : دل در خم زلف او سودای دگر دارد

شمارهٔ ۴۰۰ : حریفان هر که را دیدیم در دل کلفتی دارد

شمارهٔ ۴۰۱ : مرغ اسیری که زخم خار ندارد

شمارهٔ ۴۰۲ : نکهت زلف تو را شمال ندارد

شمارهٔ ۴۰۳ : دل بی جهت شکایتی از روزگار کرد

شمارهٔ ۴۰۴ : من شعله ام، به پیرهنم هر که خار کرد

شمارهٔ ۴۰۵ : در دل سخت تو هر چند که جا نتوان کرد

شمارهٔ ۴۰۶ : طرّهٔ ناز را دو تا کرد که کرد؟ یار کرد

شمارهٔ ۴۰۷ : بلبل به گلستان سخن از روی تو می کرد

شمارهٔ ۴۰۸ : چند پرسی نگهش با دل افگار چه کرد

شمارهٔ ۴۰۹ : دلم از زمزمه عشق پریشان می‌کرد

شمارهٔ ۴۱۰ : از وصل، دل بی سر و پا را که خبر کرد؟

شمارهٔ ۴۱۱ : بار غم عشق تو مرا پشت دوتا کرد

شمارهٔ ۴۱۲ : کف چون تهی‌ست جوهر انسان چه می‌کند؟

شمارهٔ ۴۱۳ : سر زلفی به عالم دام کردند

شمارهٔ ۴۱۴ : اشکم نمک به دامن ناسور می کند

شمارهٔ ۴۱۵ : آنها که خاکِ راهِ تو را توتیا کنند

شمارهٔ ۴۱۶ : لبت به پیرهن تنگ غنچه خار کند

شمارهٔ ۴۱۷ : میگساران چو هوای گل و شمشاد کنید

شمارهٔ ۴۱۸ : شامی که مست صبح امیدش نمی کنند

شمارهٔ ۴۱۹ : لب لعلت به پیامی دل ما شاد نکرد

شمارهٔ ۴۲۰ : شیرین لبان چو بزم می لاله گون کنند

شمارهٔ ۴۲۱ : ساقی بگو چکیدهٔ دل در سبو کنند

شمارهٔ ۴۲۲ : کاش خضری به من بادیه پیما برسد

شمارهٔ ۴۲۳ : نبود عجب که دیده به دیدار می‌رسد

شمارهٔ ۴۲۴ : به کف شاخ ز گل جام رسید

شمارهٔ ۴۲۵ : خفته بودم به سرم دولت بیدار رسید

شمارهٔ ۴۲۶ : کار رسوایی ما حیف به پایان نرسید

شمارهٔ ۴۲۷ : بود آیا که ره مهر و وفا بگشایند؟

شمارهٔ ۴۲۸ : پای بستند و ره سعی نشانم دادند

شمارهٔ ۴۲۹ : عذر این بنده پذیرای دل و هوشش باد

شمارهٔ ۴۳۰ : بیان روشنی چون شمع دارم خصم جان خود

شمارهٔ ۴۳۱ : شور سودای تو در کودکی، استادم بود

شمارهٔ ۴۳۲ : من کشتهٔ زخمی که اجل را خجل آرد

شمارهٔ ۴۳۳ : تن دیده اند از من و جانم ندیده اند

شمارهٔ ۴۳۴ : نگه، رنگین‌تر از گل می‌کند رویی که او دارد

شمارهٔ ۴۳۵ : خدا در ماتم آسودگی شادم نگه دارد

شمارهٔ ۴۳۶ : دل در شکن زلفت، صبح طربی دارد

شمارهٔ ۴۳۷ : سرگرم فنا فکر دگر هیچ ندارد

شمارهٔ ۴۳۸ : چشمت چرا حریف شرابم نمی کند؟

شمارهٔ ۴۳۹ : صباح وصل به بختم اثر چه خواهدکرد؟

شمارهٔ ۴۴۰ : مطرب ره مستی زد هشیار نباید شد

شمارهٔ ۴۴۱ : از عشق، تن سوخته جانان گله دارد

شمارهٔ ۴۴۲ : به عهد بی وفایان، آشتی رنجیدنی دارد

شمارهٔ ۴۴۳ : غم توگونه ی گلنار را کهربا سازد

شمارهٔ ۴۴۴ : به خون هر چند دستی غمرهٔ بیدادگر دارد

شمارهٔ ۴۴۵ : عذار ساده اش خط غباری در نظر دارد

شمارهٔ ۴۴۶ : دهد ساقی اگر ساغر چنین، مخمور نگذارد

شمارهٔ ۴۴۷ : کجا پاس حجاب از زاهد بی‌پیر می‌آید؟

شمارهٔ ۴۴۸ : نه تاب دوری و نه طاقت دیدار می باشد

شمارهٔ ۴۴۹ : ز چابک دستی دل، در کفم خارا زبون افتد

شمارهٔ ۴۵۰ : ساقی به حریفان خط جامی نفرستاد

شمارهٔ ۴۵۱ : دیشب که چشم مست تو خاطر نواز بود

شمارهٔ ۴۵۲ : زلف بی باک تو تا سلسله جنبانم بود

شمارهٔ ۴۵۳ : با خاطر افسرده دلان چند توان بود؟

شمارهٔ ۴۵۴ : خالی دمی ز درد تو این ناتوان نبود

شمارهٔ ۴۵۵ : یاد روزی که تو را میل به اغیار نبود

شمارهٔ ۴۵۶ : بزمی که مست ناز مرا جلوه گاه بود

شمارهٔ ۴۵۷ : مرا مجال سخن، بادهٔ زلال دهد

شمارهٔ ۴۵۸ : دور عذار تو، خط وجود ندارد

شمارهٔ ۴۵۹ : خیالش گر چنین در خاطرم جاگیر می‌گردد

شمارهٔ ۴۶۰ : شبی که سروِ تو شمع مزار من گردد

شمارهٔ ۴۶۱ : آماده است تا مژهٔ ما به هم خورد

شمارهٔ ۴۶۲ : تا کی توان ز عمر، فریب سراب خورد؟

شمارهٔ ۴۶۳ : هرکس به خاک میکده مست و خراب مُرد

شمارهٔ ۴۶۴ : جلوه اش دامن نازی به دل ریش کشید

شمارهٔ ۴۶۵ : چه شد یا رب که ابر نوبهاران برنمی خیزد؟

شمارهٔ ۴۶۶ : تا سرو را هوای قدت سرفراز کرد

شمارهٔ ۴۶۷ : ز آهم بیستون چرخ، آتش تاب می‌گردد

شمارهٔ ۴۶۸ : عشق تو که صد برهمن از کیش برآورد

شمارهٔ ۴۶۹ : عشق آمد و از سینهٔ من دود برآورد

شمارهٔ ۴۷۰ : از حرف سست توبه، لب را گزید باید

شمارهٔ ۴۷۱ : ز فیض روی تو خط کامیاب می باشد

شمارهٔ ۴۷۲ : ساقی چه شد که آتش موسی ز می کند؟

شمارهٔ ۴۷۳ : اهل قلم فراغت دنیا نمی‌کنند

شمارهٔ ۴۷۴ : گر دل سر شکایت دیرینه واکند

شمارهٔ ۴۷۵ : بهار اسباب شورم را به سامان کرده می آید

شمارهٔ ۴۷۶ : تابی به سر زلف زد و طرّه به خم داد

شمارهٔ ۴۷۷ : خوشا روزی که تیرت، پی به جان مستمند آرد

شمارهٔ ۴۷۸ : بر سر تربتم آن نوگل خندان آرید

شمارهٔ ۴۷۹ : اگر دست مرا ساقی به یک رطل گران گیرد

شمارهٔ ۴۸۰ : پیکان تو مشکل که به دل یار توان کرد

شمارهٔ ۴۸۱ : کی از ما چشم صورت بین مردم حال می بیند؟

شمارهٔ ۴۸۲ : کی صرفه ز ما خصم سبک سر به دغا برد؟

شمارهٔ ۴۸۳ : نبود عجب که از دل ما شور شد بلند

شمارهٔ ۴۸۴ : من از دل و دین باختگانم چه توان کرد؟

شمارهٔ ۴۸۵ : ننگ در عشق و جنون نام مرا عالی کرد

شمارهٔ ۴۸۶ : باد صبا فسانهٔ زلف تو ساز کرد

شمارهٔ ۴۸۷ : آب و رنگی به چمن فیض گلستان تو داد

شمارهٔ ۴۸۸ : سبزه دور از تو، مغیلان به نظر می آید

شمارهٔ ۴۸۹ : خرامد یار من مستانه هر راهی دچار آید

شمارهٔ ۴۹۰ : خوشا دمی که مرا دیده از غبار برآید

شمارهٔ ۴۹۱ : نسیم حالت آور، پای کوبان، تردماغ آمد

شمارهٔ ۴۹۲ : پیمانه، گرد کلفت صد ساله می برد

شمارهٔ ۴۹۳ : بانگی به حریفان فرو رفته صبا زد

شمارهٔ ۴۹۴ : کدامین آتشین رخسار گرم خودنمایی شد؟

شمارهٔ ۴۹۵ : به سنگ حادثه خونم چو پایمال شود

شمارهٔ ۴۹۶ : ز نخجیر دلیرم غمزهٔ صیاد می لرزد

شمارهٔ ۴۹۷ : نه هرکه طبل و علم ساخت سروری داند

شمارهٔ ۴۹۸ : زاهد از حلقهٔ ما چون دگران برخیزد

شمارهٔ ۴۹۹ : بهار جلوه چون ره برگلستان تو اندازد

شمارهٔ ۵۰۰ : شراب اشک تلخم، چاشنی از نقل تر گیرد

شمارهٔ ۵۰۱ : معشوق اگر میل وفا داشته باشد

شمارهٔ ۵۰۲ : سحاب خامه من جز در خوشاب ندارد

شمارهٔ ۵۰۳ : از آن بر گرد دنیا چشم عشرت کیش می گردد

شمارهٔ ۵۰۴ : مباحث نظری مرد داد می خواهد

شمارهٔ ۵۰۵ : دارم از عشق و جنون سلسله جنبانی چند

شمارهٔ ۵۰۶ : زد آتش در دلم چون شمع، دیدار این چنین باید

شمارهٔ ۵۰۷ : موج حیات از آن گل رخساره نگسلد

شمارهٔ ۵۰۸ : در خاره، خدنگ نگهت کار نماید

شمارهٔ ۵۰۹ : رهرو وادی عشق، آبله پا می باید

شمارهٔ ۵۱۰ : عیش ار به دل آبله ناکم گذرانند

شمارهٔ ۵۱۱ : مردان نظر از نرگس فتّان تو یابند

شمارهٔ ۵۱۲ : من چشمم و عالم همه خار است ببینید

شمارهٔ ۵۱۳ : خمارین نرگسش، می در رگ خمّار نگذارد

شمارهٔ ۵۱۴ : سبک از جا رود، هرکس که با ما یار می‌گردد

شمارهٔ ۵۱۵ : خوش آنکه یار، کله گوشهٔ وفا شکند

شمارهٔ ۵۱۶ : چون شمع ز خود گرم شتابم به دمی چند

شمارهٔ ۵۱۷ : ز مرد کار، دل روزگار می لرزد

شمارهٔ ۵۱۸ : ازین دهشت که هجرانی مبادا در کمین باشد

شمارهٔ ۵۱۹ : تبسم شرمگین ز آن غنچهٔ خودکام می بارد

شمارهٔ ۵۲۰ : فسانهٔ شب غم را چراغ می فهمد

شمارهٔ ۵۲۱ : خورشید بندهٔ توست، اقرار می نماید

شمارهٔ ۵۲۲ : از کارگاه نسبت، هرکس لباس پوشد

شمارهٔ ۵۲۳ : نشد شبی که می خونم از سبو نچکد

شمارهٔ ۵۲۴ : سپهر سفله پرور در شکستم راحتی یابد

شمارهٔ ۵۲۵ : بدآموز وفا کی قدر ناز یار می داند؟

شمارهٔ ۵۲۶ : دستان زن عشرتکده، فریاد نداند

شمارهٔ ۵۲۷ : به سینه چون مژهٔ او سنان بجنباند

شمارهٔ ۵۲۸ : خمش زخوی تو عاشق بود زبانش و لرزد

شمارهٔ ۵۲۹ : از یاد شکّرخنده‌اش، تلخی هجران شد لذیذ

شمارهٔ ۵۳۰ : اثر چون نیست در فریاد ما، پاس نفس بهتر

شمارهٔ ۵۳۱ : در حضرت شاهان، دل گمراه نگهدار

شمارهٔ ۵۳۲ : برکف، دل سی پارهٔ عشّاق نگهدار

شمارهٔ ۵۳۳ : کام طمع ز لذت دنیا نگاه دار

شمارهٔ ۵۳۴ : ای دل، به ناله از جگر خاره خون برآر

شمارهٔ ۵۳۵ : ای صبا نکته ای از لعل شکربار بیار

شمارهٔ ۵۳۶ : ای دل همه لافی سخن حوصله بگذار

شمارهٔ ۵۳۷ : بی تو در پیرهن نامیه، خار است بهار

شمارهٔ ۵۳۸ : سبز شد خط لبّ یار، بهار است بهار

شمارهٔ ۵۳۹ : هر سو به جلوه بردی، صبر و قرار دیگر

شمارهٔ ۵۴۰ : من خراباتیم ای شوخ، مرا یار مگیر

شمارهٔ ۵۴۱ : می کند دل در خم زلف تو زاری بیشتر

شمارهٔ ۵۴۲ : ساقی به لبم بادهٔ پالیده فروبار

شمارهٔ ۵۴۳ : از کمال خویش نالم نی ز جور روزگار

شمارهٔ ۵۴۴ : داریم به کف زلفی، محشر به کمین اندر

شمارهٔ ۵۴۵ : مزد تردستی فرهاد رسید آخر کار

شمارهٔ ۵۴۶ : عشق آشنا شد شمع من، طبع هوا خواهش نگر

شمارهٔ ۵۴۷ : سحر ز بستر نسرین سبک عنان برخیز

شمارهٔ ۵۴۸ : صبح از اثر چغانه برخیز

شمارهٔ ۵۴۹ : یا از سر روزگار برخیز

شمارهٔ ۵۵۰ : حیرت زده را تاب رخ یار میاموز

شمارهٔ ۵۵۱ : ای عشق، خون دیده مرا در ایاغ ریز

شمارهٔ ۵۵۲ : با یار نیست دوری ما راکمی هنوز

شمارهٔ ۵۵۳ : ز ترکتازی آن نازنین سوار هنوز

شمارهٔ ۵۵۴ : به عجز من بنگر وز غرور یارمپرس

شمارهٔ ۵۵۵ : جز خون به بزم ما می نابی ندید کس

شمارهٔ ۵۵۶ : دلها ز جلوه خون شد و یاری ندید کس

شمارهٔ ۵۵۷ : بی مطرب و می چشم تری را چه کند کس؟

شمارهٔ ۵۵۸ : جلوهٔ ناز تو ای سرو روان ما را بس

شمارهٔ ۵۵۹ : شب سودازدگان زلف پریشان تو بس

شمارهٔ ۵۶۰ : ای طرّه برافشانده، خدا را ز گدا پرس

شمارهٔ ۵۶۱ : تلخ از لبت، ای خسرو خوبان به گدا بس

شمارهٔ ۵۶۲ : ای ساقی صبوح نجات از خمار بخش

شمارهٔ ۵۶۳ : گر نشد جان و دلم از رخ زیبای تو خوش

شمارهٔ ۵۶۴ : دارم ز ریزش مژه، جیب و کنار خوش

شمارهٔ ۵۶۵ : برقع طرف نگردد، با آتشین عذارش

شمارهٔ ۵۶۶ : پشتم چو تیغ خم شد، از بار جوهر خویش

شمارهٔ ۵۶۷ : دارم ز داغ دل چمنی در کنار خویش

شمارهٔ ۵۶۸ : باید از نالهءجانکاه عصا دارد پیش

شمارهٔ ۵۶۹ : بی نشانی همه شان است به عنقا مفروش

شمارهٔ ۵۷۰ : شادیم که شد جهان فراموش

شمارهٔ ۵۷۱ : چو شمع، انجمن افروز کفر و ایمان باش

شمارهٔ ۵۷۲ : آمد شبی به خوابم، آن ماه پرنیان پوش

شمارهٔ ۵۷۳ : آیا همای تیر تو جوید نشان خویش؟

شمارهٔ ۵۷۴ : کرده ام خاک در میکده را بستر خویش

شمارهٔ ۵۷۵ : بستم کمر چو عنقا در بی نشانی خویش

شمارهٔ ۵۷۶ : یک دم به مزد دیده شب زنده دار خویش

شمارهٔ ۵۷۷ : فکندم دل به کوثر از زلال لعل نوشینش

شمارهٔ ۵۷۸ : بود یارم غم دیرینهء خویش

شمارهٔ ۵۷۹ : قیامت شد به پا از جلوه نوخیز شمشادش

شمارهٔ ۵۸۰ : چو موج می جدا از باده نتوان کرد پیوستش

شمارهٔ ۵۸۱ : هرگل که پر از لخت جگر نیست کنارش

شمارهٔ ۵۸۲ : گر تیر جفایی رسد از دوست، نشان باش

شمارهٔ ۵۸۳ : سالک، ز سراغ ره مقصود خمش باش

شمارهٔ ۵۸۴ : از چشم خویش باشد، باغ و بهار درویش

شمارهٔ ۵۸۵ : سپندآسا در آتشخانه می‌رقص

شمارهٔ ۵۸۶ : هجران رسیده، کی برد از روزگار، فیض

شمارهٔ ۵۸۷ : ای تاب سنبلت زده بر مشک ناب خط

شمارهٔ ۵۸۸ : عشاق را ز سیر گل و ارغوان چه حظ؟

شمارهٔ ۵۸۹ : نی می سرود با دل پرشور در سماع

شمارهٔ ۵۹۰ : رخ برفروختی، زدی آتش به جان شمع

شمارهٔ ۵۹۱ : ای نثار ره تیغ تو سرافشانی شمع

شمارهٔ ۵۹۲ : کرده عشق شعله خوب ریشه در جانم چو شمع

شمارهٔ ۵۹۳ : چون لاله شد از باغ رخت قسمت من داغ

شمارهٔ ۵۹۴ : دایم به تلخ کامی یاران خورم دریغ

شمارهٔ ۵۹۵ : زندگی در جمع سامان رفت، حیف

شمارهٔ ۵۹۶ : ای سر و سرور مغان، خیز و بیار چنگ و دف

شمارهٔ ۵۹۷ : همه فیض است می پرستی عشق

شمارهٔ ۵۹۸ : ای نمک حسن تو، شور نمکدان عشق

شمارهٔ ۵۹۹ : نگردد غرق طوفان کشتی بی لنگر عاشق

شمارهٔ ۶۰۰ : زلف پریشان نهد، سلسله بر پای عشق

شمارهٔ ۶۰۱ : یک مشت سفله مانده بجا از کرام خلق

شمارهٔ ۶۰۲ : چون وصل در نگنجد، هجران کجاست لایق؟

شمارهٔ ۶۰۳ : تا شد سر غم گرم به طوفان من از اشک

شمارهٔ ۶۰۴ : جاری چو به یاد رخ جانان شودم اشک

شمارهٔ ۶۰۵ : هندوستان غربت بادا به ما مبارک

شمارهٔ ۶۰۶ : بر سر زدیم لالهٔ داغی به جای گل

شمارهٔ ۶۰۷ : چو بر سر زند شاخ، مستانه گل

شمارهٔ ۶۰۸ : رنگین سخنی چون کند از خامهٔ ما گل

شمارهٔ ۶۰۹ : خطّ تو، لوح صفحه طراز کتاب گل

شمارهٔ ۶۱۰ : جهان ساده پر کار است از نقش و نگار دل

شمارهٔ ۶۱۱ : عشق اگر یار شود از اثر زاری دل

شمارهٔ ۶۱۲ : زهی ز صبح بناگوشت آفتاب خجل

شمارهٔ ۶۱۳ : ای از رخت مشاطه را، صد چشم حیران در بغل

شمارهٔ ۶۱۴ : شدم ز توبهٔ بی صرفه در بهار خجل

شمارهٔ ۶۱۵ : حاجت اگر بری، در دولتسراست دل

شمارهٔ ۶۱۶ : هرگه به یادش از جگر افغان برآورم

شمارهٔ ۶۱۷ : چون طوطی اگر نام به گفتار بر آرم

شمارهٔ ۶۱۸ : با یاد نرگست، چو می ناب می‌زدم

شمارهٔ ۶۱۹ : چون شاخ گل از باد سحر، بار فشاندم

شمارهٔ ۶۲۰ : از دیده ی دل پرده ی پندارگرفتیم

شمارهٔ ۶۲۱ : راه از همه سو بر خبر خویش گرفتیم

شمارهٔ ۶۲۲ : غافل دمی از جذبهٔ صیّاد نگردیم

شمارهٔ ۶۲۳ : عشاق تو را قافله سالار نگردیم

شمارهٔ ۶۲۴ : به یک ایمای ابرو زندهٔ جاوید گردیدم

شمارهٔ ۶۲۵ : دل تنگ از ستمت رشک گلستان کردم

شمارهٔ ۶۲۶ : عشق تو ملک خسروی، داغ تو چتر شاهیم

شمارهٔ ۶۲۷ : برخیز سوی عالم بالا برون رویم

شمارهٔ ۶۲۸ : به وصل از خوی او نظاره دیدار نتوانم

شمارهٔ ۶۲۹ : به صد جان غمزه ات مفت خریدار است می دانم

شمارهٔ ۶۳۰ : سپاه فتنه با آن چشم جلاد است می دانم

شمارهٔ ۶۳۱ : نگاهش با اسیران بر سر ناز است می‌دانم

شمارهٔ ۶۳۲ : ز خود دور آن دلارا را نمی دانم نمی دانم

شمارهٔ ۶۳۳ : غم دنیا ندارم، در پی عقبا نمی مانم

شمارهٔ ۶۳۴ : ای دوست به هر منزل، همخانه تو را یابم

شمارهٔ ۶۳۵ : موسی صفت به داغ ظهور تو سوختیم

شمارهٔ ۶۳۶ : پیش از ظهور جلوهٔ جانانه سوختیم

شمارهٔ ۶۳۷ : شیر و شکر ز تلخی ایّام می کشم

شمارهٔ ۶۳۸ : بود تا چند در دل حسرت آن خوش بر و دوشم

شمارهٔ ۶۳۹ : سر تا قدم از خون جگر، غیرت باغم

شمارهٔ ۶۴۰ : ترسم که پریشان شود از ناله غبارم

شمارهٔ ۶۴۱ : معنی کناره گیرد اگر از میان روم

شمارهٔ ۶۴۲ : طعنه هرگز به دل آزاری خاری نزدم

شمارهٔ ۶۴۳ : برق آهی ز جگر در شب تاری نزدیم

شمارهٔ ۶۴۴ : به پای خم اگر یکبار طالع بار می دادم

شمارهٔ ۶۴۵ : چون مهرهٔ ششدر، شده رفتار ز یادم

شمارهٔ ۶۴۶ : خراباتی‌نژادم دلق شیادانه‌ای دارم

شمارهٔ ۶۴۷ : پریشان خاطرم از همنشینان عزلتی دارم

شمارهٔ ۶۴۸ : نیم صورت پرست، اینجا تماشای دگر دارم

شمارهٔ ۶۴۹ : گرچه در سینه صد آتشکده آتش دارم

شمارهٔ ۶۵۰ : ز بس راز تو را پنهان ازین نامحرمان دارم

شمارهٔ ۶۵۱ : از خاک آستانت تا دیده دور دارم

شمارهٔ ۶۵۲ : خرابی برنتابد محنت آبادی که من دارم

شمارهٔ ۶۵۳ : جز ذکر تو ساقی، دگر اوراد ندارم

شمارهٔ ۶۵۴ : من صبر ز مژگان سیه تاب ندارم

شمارهٔ ۶۵۵ : به ره سربسته مکتوبی از آن مهرآشنا دارم

شمارهٔ ۶۵۶ : اگر من بیستون عشق را تعمیر می کردم

شمارهٔ ۶۵۷ : کام اگر حاصل از آن لعل می آشام کنیم

شمارهٔ ۶۵۸ : برخیز راه میکده ی عشق سرکنیم

شمارهٔ ۶۵۹ : خوش آنکه خرقهٔ ناموس و ننگ پاره کنم

شمارهٔ ۶۶۰ : برخیز که دامان سحرگاه بگیریم

شمارهٔ ۶۶۱ : دل را به نهانخانهٔ دیدار فرستیم

شمارهٔ ۶۶۲ : طرفی که من ز پهلوی دلدار بسته ام

شمارهٔ ۶۶۳ : رفتیم و به آن قامت رعنا نرسیدیم

شمارهٔ ۶۶۴ : چو صنعان مشق سودا می رسانم

شمارهٔ ۶۶۵ : در هجر تو تا چند من زار بگریم

شمارهٔ ۶۶۶ : به این بی‌طاقتی یارب به دنبال که می‌گریم؟

شمارهٔ ۶۶۷ : نخواهد از شکنج دام هرگز کرد آزادم

شمارهٔ ۶۶۸ : کی راست به میزان وجود و عدم آیم؟

شمارهٔ ۶۶۹ : دو جهان است درکنار خودم

شمارهٔ ۶۷۰ : بیا که با همه تن چشم انتظار توایم

شمارهٔ ۶۷۱ : ما دامن وصل یار داریم

شمارهٔ ۶۷۲ : لعل تو مسیحا شد، بیمار چرا باشم؟

شمارهٔ ۶۷۳ : شمع سان شام غمت، منّت فردا نکشیم

شمارهٔ ۶۷۴ : ای غاشیهٔ شوق تو بر دوش نگاهم

شمارهٔ ۶۷۵ : گلستان محبت را ز دیرین عندلیبانم

شمارهٔ ۶۷۶ : ز هند تیره دل چون شمع روشنگر برون رفتم

شمارهٔ ۶۷۷ : به یاد جلوهٔ شوخی، سبک ز جا رفتم

شمارهٔ ۶۷۸ : در آب دیده یا در سینهٔ پرآذر اندازم

شمارهٔ ۶۷۹ : صبح آینهٔ طلعت نیکوی تو دیدیم

شمارهٔ ۶۸۰ : من آن غارتگر جان می پرستم

شمارهٔ ۶۸۱ : ما چاک به دامن زدهٔ تهمت عشقیم

شمارهٔ ۶۸۲ : از بس غبار حسرت دیدار داشتم

شمارهٔ ۶۸۳ : چقدر حوصله باید که گداز آموزم

شمارهٔ ۶۸۴ : ساقیا رخ بنما تا همه از کار شویم

شمارهٔ ۶۸۵ : در زیر لب، آه از دل ناشاد برآرم

شمارهٔ ۶۸۶ : عقل دور است از آن جهان که منم

شمارهٔ ۶۸۷ : به امّیدی که لعل جرعه‌نوشی می‌زند خونم

شمارهٔ ۶۸۸ : جزای دوستی از شعله رخساران غمی دارم

شمارهٔ ۶۸۹ : هست چو شبنم از خودی، ننگ حجاب بر سرم

شمارهٔ ۶۹۰ : در غمت ترک گفتگو کردم

شمارهٔ ۶۹۱ : ما شکوه از آن زلف پریشان چه نویسیم؟

شمارهٔ ۶۹۲ : به مستی مرده ام ساقی، مهل مخمور در خاکم

شمارهٔ ۶۹۳ : ز آواز خوش آن غنچه لب، تا دور شد گوشم

شمارهٔ ۶۹۴ : به دل سخت تو حرفی ز دل تنگ زدم

شمارهٔ ۶۹۵ : آن نرگس میگسار دیدم

شمارهٔ ۶۹۶ : اشک کبابم، از دل سوزان فروچکم

شمارهٔ ۶۹۷ : دو روزی کز قضا بایست با این کاروان باشم

شمارهٔ ۶۹۸ : عشق عالی مقام را نازم

شمارهٔ ۶۹۹ : جهان را رونق از شادابی گفتار می آرم

شمارهٔ ۷۰۰ : به دست آمد مرا تا زلف او، تدبیرها کردم

شمارهٔ ۷۰۱ : می شود دل چو گل از عیش پریشان چه کنم؟

شمارهٔ ۷۰۲ : چشم خودم چو اشک ز مژگان فروچکم

شمارهٔ ۷۰۳ : ز مستی های صهبای ازل میخانهٔ خویشم

شمارهٔ ۷۰۴ : چشم تو را ز جور، پشیمان نیافتم

شمارهٔ ۷۰۵ : ز خوی سرکش او هر قدم پامال می‌گردم

شمارهٔ ۷۰۶ : من روشن روان غافل به زندان بدن رفتم

شمارهٔ ۷۰۷ : می گریزم ز جهان بار چرا بردارم؟

شمارهٔ ۷۰۸ : چه پروا توشهٔ واماندگی چون در کمر دارم

شمارهٔ ۷۰۹ : ز بستر تا به کی پهلو پی تسکین بگردانم

شمارهٔ ۷۱۰ : دل آگه سر راهش ز پاس راز گرداندم

شمارهٔ ۷۱۱ : دست بر دل کی درین وحشت سرا می داشتم؟

شمارهٔ ۷۱۲ : ز سامان سفر با خود دل رنجیده ای دارم

شمارهٔ ۷۱۳ : ز حیلت سازی نفس صلاح اندیش می ترسم

شمارهٔ ۷۱۴ : زاهد از پای خم باده چه سان برخیزم؟

شمارهٔ ۷۱۵ : ز بس دارد غم آن گل عذار آشفته احوالم

شمارهٔ ۷۱۶ : به خون خود چو گل آغشته دامن تا گریبانم

شمارهٔ ۷۱۷ : زمین و آسمان بیهوده می پیمود آوازم

شمارهٔ ۷۱۸ : نگاهی کن به حالم، دل به یغما دادهٔ عشقم

شمارهٔ ۷۱۹ : عمارت برنمی‌تابم، ملامتخانهٔ عشقم

شمارهٔ ۷۲۰ : فال فرخنده بیایید به دیدار زنیم

شمارهٔ ۷۲۱ : نشد فغان به اثر تا ره جنون نزدم

شمارهٔ ۷۲۲ : خشت خرد به روزنه قال می زنیم

شمارهٔ ۷۲۳ : ما خضر دل به چشمه پیکان فروختیم

شمارهٔ ۷۲۴ : بر آن سرم که غم تازه در کنار کشم

شمارهٔ ۷۲۵ : از شام هجر منّت دیدار می کشم

شمارهٔ ۷۲۶ : چقدر ز کلک و نامه، خبر نهان فرستم

شمارهٔ ۷۲۷ : محیط گوهری از اشک طوفان زای خود دارم

شمارهٔ ۷۲۸ : شد فاش ز گلبرگ لبت راز نهانم

شمارهٔ ۷۲۹ : از وضع زخود رفتگی یار خرابم

شمارهٔ ۷۳۰ : در دهر حرامی زده شد سحر حلالم

شمارهٔ ۷۳۱ : پر و بال تذروان محبت بسته دیوانم

شمارهٔ ۷۳۲ : خرقه را در گرو ساغر لبریز کنیم

شمارهٔ ۷۳۳ : ز چشمم آستین بردار تا سیل دمان ریزم

شمارهٔ ۷۳۴ : حساب از سختی آرام فرسا برنمی دارم

شمارهٔ ۷۳۵ : دل به آب خضر و عمر جاودان نسپرده ایم

شمارهٔ ۷۳۶ : لب عرض شکوه خامش نه ز بیم غیر دارم

شمارهٔ ۷۳۷ : نمی آید به راه شوخ طنازی که من دارم

شمارهٔ ۷۳۸ : سحر اشکم خروشان بود و آهم شیون افکن هم

شمارهٔ ۷۳۹ : تا دیده ام آن طرّهٔ طرّار، پریشان

شمارهٔ ۷۴۰ : محبّت برتر آمد از چه و چون

شمارهٔ ۷۴۱ : اگر خورشید را در زیر دامان می توان کردن

شمارهٔ ۷۴۲ : چه خوش است با خیال تو نهفته رازکردن

شمارهٔ ۷۴۳ : شمع را شعله، مسلسل ز دل آید بیرون

شمارهٔ ۷۴۴ : کار دل خام شد از سوزش بسیار چنین

شمارهٔ ۷۴۵ : ساقی مده خمارم در انتظار چندین

شمارهٔ ۷۴۶ : کوتاه ماند دست تمنّا در آستین

شمارهٔ ۷۴۷ : آیین عشق چیست؟ دلیرانه سوختن

شمارهٔ ۷۴۸ : زهد ما با می گلفام چه خواهد بودن؟

شمارهٔ ۷۴۹ : خودی بردار از پیش نظر حسن دلارا بین

شمارهٔ ۷۵۰ : نیست دل را هوس دل شکنی بهتر ازین

شمارهٔ ۷۵۱ : ز فیض آبرو سبز است، نخل مدعای من

شمارهٔ ۷۵۲ : ز خط گلعذاران است سودایی دماغ من

شمارهٔ ۷۵۳ : ای درد تو یار جانی من

شمارهٔ ۷۵۴ : گلگونهٔ بهار است خوناب دیدهٔ من

شمارهٔ ۷۵۵ : دیدی چهاکرد، غم با دل من؟

شمارهٔ ۷۵۶ : این لاله نیست بر سر مشت غبار من

شمارهٔ ۷۵۷ : نمودی جلوه ای شیرین شمایل در خیال من

شمارهٔ ۷۵۸ : بگشای زلف و طرهٔ سنبل به تاب کن

شمارهٔ ۷۵۹ : از اشک لاله رنگ گلی در کنار کن

شمارهٔ ۷۶۰ : تا هوا ابر است ساقی، باده ای در شیشه کن

شمارهٔ ۷۶۱ : بالین نهاده ام به سر کوی خویشتن

شمارهٔ ۷۶۲ : چشمت از ناز نبستهست در راز به من

شمارهٔ ۷۶۳ : نقاب از چهره بگشا، شور محشر را تماشا کن

شمارهٔ ۷۶۴ : هان ای حریف میکده، می در ایاغ کن

شمارهٔ ۷۶۵ : جانا میاموز، فارغ نشستن

شمارهٔ ۷۶۶ : ز خون دیده باشد مایه دار، اشک غم آشامان

شمارهٔ ۷۶۷ : چون شمع ما را هم زبان، گرم سخن خواهد شدن

شمارهٔ ۷۶۸ : گر چنین پر رخنه از سوز جگر خواهد شدن

شمارهٔ ۷۶۹ : ساقی دم صبوح است، خورشید جام گردان

شمارهٔ ۷۷۰ : بی تو چسان به سر برد جان امیدوار من؟

شمارهٔ ۷۷۱ : نگاه گرم آتشپاره ای برد اختیار من

شمارهٔ ۷۷۲ : ز درویشی بقا دارد دل روشن ضمیر من

شمارهٔ ۷۷۳ : پیری به راه حرص نتابد عنان من

شمارهٔ ۷۷۴ : خارم که نیست گلشن صورت سرای من

شمارهٔ ۷۷۵ : که خواهد رسانید پیغام من

شمارهٔ ۷۷۶ : با این تنک سرمایگی، زحمت مکش زاری مکن

شمارهٔ ۷۷۷ : ز رخ چون آتش موسی نمودی، سینه سینا کن

شمارهٔ ۷۷۸ : روی کِه جلوه کرده که حیرانم این چنین؟

شمارهٔ ۷۷۹ : نامه ات خواندم و می بایدم افشان کردن

شمارهٔ ۷۸۰ : ای طلعت سیمین بران آیینهٔ رخسار تو

شمارهٔ ۷۸۱ : دل در پریدن است چو شبنم ز روی تو

شمارهٔ ۷۸۲ : ای آب خضر، سایهٔ سرو روان تو

شمارهٔ ۷۸۳ : بنگر چه می کند مژه های دراز تو

شمارهٔ ۷۸۴ : به طوطی نکته آموزد لب شیرین کلام تو

شمارهٔ ۷۸۵ : هدف سینه ز من، ناوک مژگان از تو

شمارهٔ ۷۸۶ : من نه حریف وعده ام طاقت انتظار کو؟

شمارهٔ ۷۸۷ : کام دلی به عالم ناپایدار کو؟

شمارهٔ ۷۸۸ : ساقی می عارفانه ات کو؟

شمارهٔ ۷۸۹ : جان را سپند ساز و به آتش نثار شو

شمارهٔ ۷۹۰ : دارد ستاره ریز، مرا آفتاب تو

شمارهٔ ۷۹۱ : زند بر خرمن شادیّ و غم برق جمال تو

شمارهٔ ۷۹۲ : هله من جان جهانم، تنه ناها یاهو

شمارهٔ ۷۹۳ : کسی داند که هر بیتش به دیوان می‌زند پهلو

شمارهٔ ۷۹۴ : در ملک جسم روشنی جان به نیم جو

شمارهٔ ۷۹۵ : من در میان نبودم، دل بود و یار هر دو

شمارهٔ ۷۹۶ : مطلوب در لباس طلبکار آمده

شمارهٔ ۷۹۷ : تا رفته از نظر، ز تنم جان برآمده

شمارهٔ ۷۹۸ : دل، سیه مست به سودای تو از جا رفته

شمارهٔ ۷۹۹ : تیغت از فرق مبتلا رفته

شمارهٔ ۸۰۰ : نسرین بری گلگون قبا، از جلوه جانم سوخته

شمارهٔ ۸۰۱ : از ما نهان ز فرط ظهوری، چه فایده؟

شمارهٔ ۸۰۲ : روضه خلد خدایا به نکوکاران ده

شمارهٔ ۸۰۳ : عشق تو بانگ زد به زمین و زمان همه

شمارهٔ ۸۰۴ : سوی محراب شدم با می ناب آلوده

شمارهٔ ۸۰۵ : لعل لب او تا به لب جام رسیده

شمارهٔ ۸۰۶ : گل را ورقم رونق بازار شکسته

شمارهٔ ۸۰۷ : سحر آمد ندا ز میخانه

شمارهٔ ۸۰۸ : صبوحی از چمن مستانه پیراهن قبا کرده

شمارهٔ ۸۰۹ : خوش تلخ عتاب آمده ای حرف به جا چه؟

شمارهٔ ۸۱۰ : دوشین چو شفق بودم، خون جگر آلوده

شمارهٔ ۸۱۱ : مژگان نگر چو عربده جویان برآمده

شمارهٔ ۸۱۲ : نمی بینم کسی از آشنارویان به جا مانده

شمارهٔ ۸۱۳ : گر غمزه اش به یغما، دل را ز ما گرفته

شمارهٔ ۸۱۴ : دل داغ تو را به جان گرفته

شمارهٔ ۸۱۵ : در دیده نگاه تو که از جوش فتاده

شمارهٔ ۸۱۶ : رسید از عرق آن شاخ گل گلاب زده

شمارهٔ ۸۱۷ : رگ در تنم ز شورش سودا گسیخته

شمارهٔ ۸۱۸ : به جلوه های رسا سرفراز می آیی

شمارهٔ ۸۱۹ : سر چه باشد که تو در راه وفا نگذاری

شمارهٔ ۸۲۰ : ای آنکه غم هجرکشیدن نتوانی

شمارهٔ ۸۲۱ : گاهی به نگاهی دل ما شاد نکردی

شمارهٔ ۸۲۲ : ای عهد شکن، با تو اگر کار نبودی

شمارهٔ ۸۲۳ : سیمین بدنا! شمع شبستان که بودی؟

شمارهٔ ۸۲۴ : به قید جسم ز جان جهان چه می دانی؟

شمارهٔ ۸۲۵ : لوح دل را اگر از نقش دوبی ساده کنی

شمارهٔ ۸۲۶ : در پرده خط، خال به صد ناز گرفتی

شمارهٔ ۸۲۷ : تنگی از دل نرود تا تو میان نگشایی

شمارهٔ ۸۲۸ : یک نفس نیست که خون در دل شیدا نکنی

شمارهٔ ۸۲۹ : بر هر زمین که جلوه کنی آسمان کنی

شمارهٔ ۸۳۰ : تو و زهد خشک زاهد، من و عشق و می پرستی

شمارهٔ ۸۳۱ : کشیدی تیغ و ساغر، گشتی آتش، گفتیم چونی

شمارهٔ ۸۳۲ : چو چشم آینه حیرانم از جمال کسی

شمارهٔ ۸۳۳ : من رند خراباتم،سر مست و خراب اولی

شمارهٔ ۸۳۴ : زان نور دیده، شد مژهٔ خون فشان تهی

شمارهٔ ۸۳۵ : که گفتت گرد سر آن طرهٔ عنبرفشان بندی؟

شمارهٔ ۸۳۶ : سرت گردم، نمی‌پرسی تو هم دیوانه‌ای داری؟

شمارهٔ ۸۳۷ : خوش آنکه بزم حریفان کنون بیارایی

شمارهٔ ۸۳۸ : ای روی تو را موج عرق آینه سازی

شمارهٔ ۸۳۹ : افشاند نسیم سحری زلف نگاری

شمارهٔ ۸۴۰ : ای سوختهٔ عشق چرا کم ز سپندی؟

شمارهٔ ۸۴۱ : بر دیده کشم سرمه ز خاک کف پایی

شمارهٔ ۸۴۲ : ای کعبهٔ جان از تو کلیسای فرنگی

شمارهٔ ۸۴۳ : اگر از دیده ابنای زمان مستوری

شمارهٔ ۸۴۴ : کمند جذبه اش نگذاشت مجنونی به صحرایی

شمارهٔ ۸۴۵ : ز کاوش مژه ى شوخ آتشین خویی

شمارهٔ ۸۴۶ : مرا دور از تو، گل در پیرهن خار است پنداری

شمارهٔ ۸۴۷ : دل آشفته و دیده خونبار داری

شمارهٔ ۸۴۸ : منت نکشد همّتم از دست دعایی

شمارهٔ ۸۴۹ : نگذاشت نی به هوشم، از نالهٔ رسایی

شمارهٔ ۸۵۰ : تو گر ابر نقاب از روی آتشناک برداری

شمارهٔ ۸۵۱ : چرا ازشام زلف آن صبح تابان بر نمی آری؟

شمارهٔ ۸۵۲ : به حسرت گفت با صیاد خون آغشته نخجیری

شمارهٔ ۸۵۳ : خصم آسودگیم، ای غم جانان مددی

شمارهٔ ۸۵۴ : ز دام طره، شکنهای دلربا بنمای

شمارهٔ ۸۵۵ : تا شکن از دور روزگار نیابی

شمارهٔ ۸۵۶ : بکش خون دلم تا مستی بی دردسر یابی

شمارهٔ ۸۵۷ : خواست شاهد می پرستم، یللی

شمارهٔ ۸۵۸ : دوشینه دلم داشت به یاد تو سرودی

شمارهٔ ۸۵۹ : ز دل غافلی یار جانی نباشی!

شمارهٔ ۸۶۰ : ای خستهٔ بی قرار چونی؟

شمارهٔ ۸۶۱ : به قید آب وگل ای جان ناتوان چونی؟

شمارهٔ ۸۶۲ : حین طفت حول الحی اذ مررت بالجانی

شمارهٔ ۸۶۳ : برده ست غمت، دست و دل ازکار، کجایی؟

شمارهٔ ۸۶۴ : در قید غمم، خاطر آزاد کجایی؟

شمارهٔ ۸۶۵ : خرابم از ادای شیوهٔ مستانهٔ چشمی

شمارهٔ ۸۶۶ : طبیب من، چرا از خسته جان خود نمی‌پرسی؟

شمارهٔ ۸۶۷ : به دستم داده دستی، برده در خونم فرو، دستی

شمارهٔ ۸۶۸ : بود می خانه ها، در چشم شهلای تو ای ساقی

شمارهٔ ۸۶۹ : ابرکفت بنازم، فیضی ببار ساقی

شمارهٔ ۸۷۰ : ابر، تر دامن و سرد است هوا ای ساقی

شمارهٔ ۸۷۱ : بساط سرو گل، افسرده شد در گلشن ای قمری

شمارهٔ ۸۷۲ : خموشی گزین در دبستان معنی

شمارهٔ ۸۷۳ : من صیدم و دام، زندگانی

شمارهٔ ۸۷۴ : توکز رخ شمع طور و چشم جان، نور نظر باشی

شمارهٔ ۸۷۵ : با یار گفتم از غم بسیار، اندکی

شمارهٔ ۸۷۶ : دو خصم داده به هم دست و این فگار یکی

شمارهٔ ۸۷۷ : حیران لقایی شدم امروزکه دانی

شمارهٔ ۸۷۸ : ز عاشق شکوه ای جز مهر ورزیدن نمی دانی

شمارهٔ ۸۷۹ : هجر در دامن دل ریخته خار عجبی

شمارهٔ ۸۸۰ : چون خود اگر عشوه گری داشتی

شمارهٔ ۸۸۱ : به ناکامی گذشت، ای شاخ گل، دور از تو ایامی

شمارهٔ ۸۸۲ : کند گردآوری زلفش، دل شوریده بسیاری

شمارهٔ ۸۸۳ : به افسونها، شنیدم بوالهوس را، شاد می کردی

شمارهٔ ۸۸۴ : مست صهبای الستم یللی

شمارهٔ ۸۸۵ : بدا ما قد بدا فی الحبّ من بیداءِ اشواقی

شمارهٔ ۸۸۶ : نمی ماند به مصر از پیرهن، جز تهمت چاکی

شمارهٔ ۸۸۷ : دلا، به جبهه، در دوست را نشان چه دهی؟

شمارهٔ ۸۸۸ : در دیده و دل، از دل و از دیده جدایی

شمارهٔ ۸۸۹ : فریاد که از عاشق مسکین که تو داری

شمارهٔ ۸۹۰ : ای ناله، خوشا بخت رسایی که تو داری

شمارهٔ ۸۹۱ : بردم به لحد زان رخ افروخته، داغی

شمارهٔ ۸۹۲ : چو فرهاد ار به تیغ بیستون مردانه آویزی

شمارهٔ ۸۹۳ : راه دل و دین را زدی ای طرفه صنم، های

شمارهٔ ۸۹۴ : خاطر از دردسر بیهده آزاده کنی

شمارهٔ ۸۹۵ : می گرفتیم به جانان، سر راهی، گاهی

شمارهٔ ۸۹۶ : درد دل گفتمی، ار همنفسی داشتمی

شمارهٔ ۸۹۷ : به صورت هر چه بینی، نقش برآب است در معنی

شمارهٔ ۸۹۸ : گر سینه شود سینا، بی تاب و توانستی

شمارهٔ ۸۹۹ : کند خون دل من، چشم تر را خانه آرایی

شمارهٔ ۹۰۰ : به جلوه، جامهٔ صبر مرا قبا کردی

شمارهٔ ۹۰۱ : نمی‌دانم تو بی‌پروا نگاه، از دل چه می‌خواهی؟

شمارهٔ ۹۰۲ : ای دل، سپند آتش سودای کیستی؟

شمارهٔ ۹۰۳ : ناله ام را در دلش تأثیر بودی کاشکی

شمارهٔ ۹۰۴ : چه خوش بود که به دی، طرح نوبهار کشی

شمارهٔ ۹۰۵ : خاصان تمام مستند، ساقی صلای عامی

شمارهٔ ۹۰۶ : به دلهای دماغ آشفته، سنبل می کند کاری

شمارهٔ ۹۰۷ : به جان‌سوزی، نی کلک سخن‌ساز مرا دیدی

شمارهٔ ۹۰۸ : ای از شرار عشق تو هر سینه آتشخانه‌ای

شمارهٔ ۹۰۹ : ز نقش خط که به رخسار ارغوان زده ای

شمارهٔ ۹۱۰ : آگه ز بی وفایی اغیار گشته ای

شمارهٔ ۹۱۱ : بنمای رخ چون دیده را گرم تماشاکرده ای

شمارهٔ ۹۱۲ : ای شوق، در شکنجهٔ دل‌ها چگونه‌ای؟