شمارهٔ ۵۹۴

هوش مصنوعی: همیشه در کنار یاران، تلخی و ناامیدی را تجربه می‌کنم و افسوس می‌خورم که بر سر سفرهٔ زندگی، با آدم‌های ناپسند همراهی می‌کنم.

هوش مصنوعی: آیا به خاطر نعمت‌های زندگی، سنگی به دندان و گلوی پرنده‌ای می‌دهند؟ از زندگی و لذت‌ها دریغ می‌خورم.

هوش مصنوعی: لیلی محبوبی است که در دل تاریک و ویران من سکونت دارد. من برای رسیدن به او و برآوردن آرزوهایم تلاش می‌کنم، اما به نظر می‌رسد این تلاش‌ها ثمری ندارد و زحماتم بی‌فایده است و تنها حسرت را به جا می‌گذارد.

هوش مصنوعی: من از نوشیدن پیاله پشیمان نشده‌ام، و اگر در پاکی دامنم همچنان بگذارم، هیچ چیزی بر من گوارا نخواهد بود.

هوش مصنوعی: مانند نوح، من هم گریه می‌کنم، اما نه به خاطر جهان و آلودگی آن، بلکه به دلیل اینکه در آغوش طوفانی گرفتار آمده‌ام که دامن وجودم را می‌آلاید.

هوش مصنوعی: در جهانی که انسان‌ها می‌توانند خوب و بد را تشخیص دهند، متأسفانه نادانان و کسانی که رفتارهای زیرکانه دارند، به یک اندازه نادیده گرفته می‌شوند.

هوش مصنوعی: او به خاطر نعمت‌هایی که دارم، به دیگران حسادت می‌کند و در این جهان غمگین است، چون در روزگاری آرامش دارم و برای او حسرت‌انگیز است.