شمارهٔ ۸۸۰

هوش مصنوعی: اگر تو هم کمی عشوه و ناز داشتی، احتمالاً از حال و روز دل پراحساسم باخبر بودی.

هوش مصنوعی: اگر به راحتی پای خود را بر روی سر من نگذاشتی، به دلیل این است که اگر من در وضعیت نازکشی و ضعف بودم، تو این کار را نمی‌کردی.

هوش مصنوعی: اگر زلف تو نبود، من بدون دلیل و بی‌هدف نمی‌رفتم. اگر شب من خوش بود، تو هم باید بامدادی داشته باشی تا به من نرنجی.

هوش مصنوعی: زندگی‌ام را در دوری و هجرت سپری کردم، ای کاش لحظه‌ای به یاد من بودی و سراغی از من می‌گرفتی.

هوش مصنوعی: هرگاه مژگان تو بر دلم اثر بگذارد، اگر دل زاهدی داشتید، مانند ما درد و رنجی را احساس می‌کردید.

هوش مصنوعی: اگر درد من به شدت لعل و زیبایی تو باشد، پس اگر تو درمانگری داشتی، من درد و رنجی احساس نمی‌کردم.

هوش مصنوعی: حسرت و محرومیتم به خودم مربوط نیست؛ اگر تو برای زندگی من مانند نخل ثمری داشتی، حال و روزم بهتر می‌شد.

هوش مصنوعی: به ارزش دل ما تفاوتی با خاک نگذاری، اگر ذره‌ای رحم به دل داشتی، ارزشش را درک می‌کردی.

هوش مصنوعی: اگر باد، دست به هر رگ مژگان نداشته باشد، چشمی هم نمی‌بود و تو هم گوهر درون نمی‌توانستی داشته باشی.

هوش مصنوعی: اگر در خاکی زندگی می‌کنی که بوی خوش دارد، ارزش تو کم نمی‌شود، حتی اگر در این خاک نعمت‌های زیادی نباشد.

هوش مصنوعی: اگر دل من را به تو داده‌ام، باید بدانی که اگر یار تو هم بی‌رحم و ستمگر باشد، من همچنان از این کار نادم نخواهم بود.

هوش مصنوعی: اگر دل دیوانه‌ام در تنگی و فشار است، دلیلش این است که اگر تو بام و دری داشتی، می‌توانستی از آن خارج شوی.

هوش مصنوعی: اگر دل تو در دستانت شکوفه‌ای نداشته باشد، فصل بهار هم نیست؛ حتی اگر در دستت مشتری از طلا داشته باشی.

هوش مصنوعی: سینه‌ات مانند زنگیست که در مرگ دل ناله می‌کند، اگر دلی برای سوگواری داشتی.

هوش مصنوعی: ای دل غمگین، چه شده است که دیگر شور و شوقی نداری؟ آیا دیگر صدای غم‌انگیز تو تأثیری ندارد؟

هوش مصنوعی: حسرت پروانه به حق رسید، ای کاش تو نیز بال و پری می‌داشتی تا به آزادی پرواز کنی.