شمارهٔ ۴۶۶

هوش مصنوعی: تا زمانی که بلندی و زیبایی قامت تو مانند سروها باعث می‌شود که سر از پا بیرون بگذاری، پاهایت را از لایه نرم خود خارج می‌کنی، زیرا که زیبایی تو به مانند زلف‌های دراز است.

هوش مصنوعی: بوی جانفزای تو از دور به مشام دل من رسید، وقتی که نسیم صبحگاهی در زلف‌هایت را باز کرد.

هوش مصنوعی: چشمم را به دیدن دو جهان، به خون غرق کردم. آه، چه آهنگی بود که عشق تو برایم آفرید؟

هوش مصنوعی: نگاه زیبایت با یک اشاره، درهای قلبم را به رویم گشود، هر فرصتی که سرنوشت بر چهره‌ام آورد.

هوش مصنوعی: زاهد با شوق و دل‌سوزی در سجده‌ای که به خاطر زیبایی ابروهای تو انجام می‌دهد، در کعبه و رو به قبله‌ی محل تو نماز می‌گذارد.

هوش مصنوعی: زمانی که محمود از زندگی و تعلقات دنیوی جدا شد، پیوند جان او با رشته‌های موی ایاز برقرار گردید.

هوش مصنوعی: ابروی تو به گونه‌ای است که بر بدی‌های چشمت پنهان می‌شود و دست فتنه به ناز و عشق در آغوش تو جا خوش کرده است.

هوش مصنوعی: چرا وقتی نگاهت را می‌چشی، دلم این‌قدر غمگین می‌شود؟ نمی‌توان از زخم‌هایی که سرنوشت می‌زند، فرار کرد.