شمارهٔ ۴۷۶

حزین لاهیجی » غزلیات » شمارهٔ ۴۷۶

تابی به سر زلف زد و طرّه به خم داد

اسباب پریشانی ما دست به هم داد

ناقوس صنم خانهٔ دل ناله برآورد

چاک عجبی سر به گریبان حرم داد

حسرت شکن ذائقه اشکی ست گلوسوز

نو بادهٔ شیرین، مزهٔ نخل الم داد

فریاد که زاد سفر از خویش ندارم

مطرب ره دوری زد و ساقی می کم داد

عشق است گر افکنده به دل لنگر تمکین

گردون ز گران سنگی این بار، شکم داد

از زهرهٔ شیر آب خورد بیشهٔ معنی

آسان نتوان عرصه به یکران قلم داد

دارایی عشق است که از کلک و دواتم

درکشور پرشور سخن، طبل و علم داد

مژگان تو گرد از دو جهان خواست برآرد

دامان به میان برزد و فرمان به ستم داد

هرگه که به یاد دهنت غنچه نشستم

اندیشه مرا سر به بیابان عدم داد

چون شمع ز هجران تو در آتش و آبم

برقی به رگ و ریشه زد و دیده به نم داد

برگردان به زبان ساده

تابی به سر زلف زد و طرّه به خم داد

اسباب پریشانی ما دست به هم داد

هوش مصنوعی: او با حرکتی زیبا موهایش را به دقت تاب داد و طره‌ای از آن را به‌گونه‌ای پیچانید که باعث به وجود آمدن حالتی پریشان و گیج‌کننده در دل ما شد.

ناقوس صنم خانهٔ دل ناله برآورد

چاک عجبی سر به گریبان حرم داد

هوش مصنوعی: صدای ناقوس معبد دل به شور و ناله درآمد و چاک‌های عجیبی در گلو به وجود آمد، گویی که حرم با سر به گریبان فرو رفته است.

حسرت شکن ذائقه اشکی ست گلوسوز

نو بادهٔ شیرین، مزهٔ نخل الم داد

هوش مصنوعی: حسرتی که به دل داریم، مانند اشکی است که برای نشتن غم‌ها نمایان می‌شود. باده‌ای تازه و شیرین مانند شهد نخل، طعم خوشی را به ما می‌دهد.

فریاد که زاد سفر از خویش ندارم

مطرب ره دوری زد و ساقی می کم داد

هوش مصنوعی: منصدای بلندی برآوردم که از خودم چیز با ارزش و خاصی ندارم. موسیقی‌دان راهی دور را پیمود و نوشیدنی کمی به من داد.

عشق است گر افکنده به دل لنگر تمکین

گردون ز گران سنگی این بار، شکم داد

هوش مصنوعی: عشق، حالتی است که اگر در دل انسان نشسته باشد، می‌تواند او را از هر گونه مانع و سختی آزاد کند. در این دنیا، با وجود وزن و فشارهای سنگین، همچنان انسان می‌تواند با عشق، به راحتی زندگی کند.

از زهرهٔ شیر آب خورد بیشهٔ معنی

آسان نتوان عرصه به یکران قلم داد

هوش مصنوعی: از شیر آب، زهره (مروارید) برداشت و در نتیجه، معنی جنگل را نمی‌توان به سادگی در یک قلمرو مشخص بیان کرد.

دارایی عشق است که از کلک و دواتم

درکشور پرشور سخن، طبل و علم داد

هوش مصنوعی: عشق ثروتی است که با قلم و جوهر، در سرزمین پرشور کلام، با نواختن طبل و در دست گرفتن پرچم به نمایش گذاشته می‌شود.

مژگان تو گرد از دو جهان خواست برآرد

دامان به میان برزد و فرمان به ستم داد

هوش مصنوعی: چشم‌های تو زیبا و شگفت‌انگیز هستند، به طوری که از هر دو جهان خواسته می‌شود که آن‌ها را ببیند. با زیبایی خود دنیا را تحت تأثیر قرار می‌دهی و احساس می‌کنی که بر همه چیز تسلط داری.

هرگه که به یاد دهنت غنچه نشستم

اندیشه مرا سر به بیابان عدم داد

هوش مصنوعی: هر بار که به یاد لب‌های تو نشستم، افکارم مرا به دنیای عدم و بی‌وجودی برد.

چون شمع ز هجران تو در آتش و آبم

برقی به رگ و ریشه زد و دیده به نم داد

هوش مصنوعی: از غم دوری تو مانند شمع در شعله و آب سوزان هستم. برقی در قلب و جانم زده و اشکی از چشمانم جاری شده است.

بر عشق در دیر و حرم هر دو گشوده ست

مشرب به زبانم صمد و دل به صنم داد

هوش مصنوعی: در هر دو مکان مقدس و محبوب، عشق آزادانه جاری است. به زبان من، خداوند است و دل من را به محبوب سپرده‌ام.

غفلت زده عالم آب است چو ماهی

آن را که غلط بخشی ایام، درم داد

هوش مصنوعی: آدمی که در غفلت و بی‌خبری به سر می‌برد، مانند ماهی‌ای است که در آب زندگی می‌کند. این فرد که زمان را به اشتباه می‌گذراند، از ارزش زمان و زندگی خود بی‌خبر است.

پرگشت حزین ازگهرم جیب دو عالم

خجلت قلم من، به رگ ابر کرم داد

هوش مصنوعی: حزین، از نیکوایی‌های خود بازگشته و از اینکه دنیا و آخرت را به خاطر ناتوانی در بیان احساساتش شرمنده کرده، احساس خجالت می‌کند. در این بین، وجودش به مانند باران رحمت، محبت و نیکوکاری را در دل‌ها می‌پاشد.

شمارهٔ ۴۷۶

اطلاعات

برگردان به زبان ساده