شمارهٔ ۷۴۹

هوش مصنوعی: خودت را از مقابل چشمان زیبای دل‌آرا کنار بکش، دستت را بر چشمان خواب‌آلودش بکش، آن چشمان زیبا را ببین.

هوش مصنوعی: دل من برای حال دیگران آزار نمی‌کشد، بلکه خود را در لذت مشاهده غرق کرده‌ام. سرم هم با هیجان عشق نمی‌سازد، بلکه در شور و اشتیاق این احساس غوطه‌ور است.

هوش مصنوعی: به خاطر ظلم و ستم او، از راه خود منحرف نشدم. پس صبر کن و تحمل کن؛ از دوری او هیچ شکایتی ندارم، ای جان صبور.

هوش مصنوعی: شب را به یاد ماهی که مشتاقان را به تماشا دعوت کرده، از خانه‌اش بیرون بیا و ببین که چگونه یک جهان درهم ریخته و یک شهر پر از عشق و شیدایی است.

هوش مصنوعی: به دشت سینه‌ام سفر کن، به دیر مغان نگاه کن، به فریاد دل من توجه کن و صدای ناقوس کلیسا را ببین.

هوش مصنوعی: دست خود را بر سینه‌ی شکافته‌ام بگذار و در دل صحرا پرسه بزن. قدم بر چشمان پر اشکم بگذار و تلاطمی که در دریا وجود دارد را تماشا کن.

هوش مصنوعی: در زیبایی و جذابیت خود مانند گل‌های رنگارنگ هستیم. اگر بتوانی این طلسم و زیبایی را بشکنی، در دل یک مشت گل، آشوب و غوغای بسیاری وجود دارد.

هوش مصنوعی: چشم مست به کشتگان خود توجهی ندارد و از حال خستگان خبری ندارد، زیبایی را بدون هیچ نگرانی ببین.

هوش مصنوعی: غم او در هر گوشه‌ای پخش شده و همه جا را پر کرده است. یار از زیبایی‌های او بی‌خبر است و هیچ نگران نیست.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی ارزش خیابان معروف و خوش‌نامی را بفهمی، به کسانی که در میخانه محبت، گرفتار مستی و رسوایی هستند نگاه کن.