شمارهٔ ۶۹۲

هوش مصنوعی: من در هیچ حالی جز مستی زندگی نمی‌کنم، ای ساقی! مرا در خواب ابدی بینداز و بگذار که در زیر سایه‌ی انگور، آرام بگیرم.

هوش مصنوعی: اگرچه مرگ مرا از چشم مردم پنهان کند، اما مانند گنج قارون، هنوز در خاک من شهرت دارم.

هوش مصنوعی: تجلی که نور و روشنی را به همراه دارد، دنیای تنهایی و سکوت گور را روشن می‌کند. عشق، عقل را در دل روشن و هوشیار می‌سازد و همانند چراغی در کوه طور، در دل خاک و زمین درخشانی به وجود می‌آورد.

هوش مصنوعی: درختان و باغ‌های فراوانی در دل من نهفته است. اگر مجبور به پنهان شدن در خاک شوم، چه اهمیتی دارد که تنها برای دو روز در زندگی باشم؟

هوش مصنوعی: اگرچه ممکن است شرایط و اوضاع تحت تاثیر قرار گیرد و همه چیز به هم بریزد، اما من به امور زندگی خود ادامه می‌دهم و در خاک و موجودیت خودم پایدار هستم.

هوش مصنوعی: به وفا و غیرت توجه کن که نشان عشق را به وضوح نشان می‌دهد، در حالی که من به خاطر این احساسات عمیق، دچار درد و رنج شده‌ام و آثار آن در وجودم باقی مانده است.

هوش مصنوعی: با اینکه سرنوشت من تاریک است، اما چشم‌هایم از غبارها روشن می‌شود. مانند اینکه در درون رنگ سیاه، نوری را در خاک ببینی.

هوش مصنوعی: اگر تربت تو روشن‌تر از شمعی است که پروانه‌ها را به سوی خود می‌کشاند، به دور تو نمی‌چرخم زیرا من در خاک تو غرق شده‌ام و معذورم.

هوش مصنوعی: عشق به شدت در وجودم شعله‌ور است و از اینکه کم‌برخوردارها را ببینم شرمنده می‌شوم. از ضعف جسمی قادر نیستم سیر باشم، مثل یک مور که در خاک به دنبال چیزی می‌گردد.

هوش مصنوعی: طوفان به شدت در سرزمین خوف و ناامیدی می‌وزد و آرامش و سکون را از من می‌گیرد. در این وضعیت، ذهن پرهیجان و پر از احساسات من را در خاک و واقعیت غرق می‌کند و نمی‌گذارد حتی برای لحظه‌ای آرامش پیدا کنم.

هوش مصنوعی: حزین به خاطر حال دلش غمگین نمی‌شود، زیرا اگر دلش از دغدغه‌ها خالی باشد، نمی‌تواند مانند کاسه‌ای که در خاک خورده و ناله می‌کند، فریاد بزند.