شمارهٔ ۸۱۷

هوش مصنوعی: رگ‌های بدنم از شدت هیجان و عشق آشفته شده و ارتباطم با روحی که صبر و تحمل دارد، قطع شده است.

هوش مصنوعی: توانایی عقل ما کافی نیست، و دیگر نمی‌توانیم خود را کنترل کنیم. زنجیر من در بهار آزاد شده و به سوی دشت و صحرا رفته است.

هوش مصنوعی: دوستی کم و خودپسندی زیاد و وعده‌ها ناپایدار، رشتهٔ امید از هر سوی پاره شده است.

هوش مصنوعی: اشک‌های من همچون سیلی به سرزمین و سرنوشت من جاری است، تا چه کار می‌تواند بکند، وقتی که این بیدادگری و بی‌توجهی دست از سرم برداشته نیست.

هوش مصنوعی: چقدر باید به کوه و دشت ناله کنم و از درد دل بگویم، در حالی که ناخن زخم خورده‌ام، طوری که رگ سختی را نیز بریده است.

هوش مصنوعی: سرنوشت من که روزی با صداقت و پاکی دل زندگی می‌کردم، اکنون میان من و محبوبم از هم گسسته شده است.

هوش مصنوعی: دل من در میان دنیا مانند قطره‌ای است که از دریا جدا شده و غمگین و نگران است.