شمارهٔ ۵۰۶

هوش مصنوعی: دل من مانند شمعی در آتش سوخت، چرا که دیدن کسی این‌گونه، نیازمند اشک‌هایی است که در چشمان تر ریخته می‌شود، و چهره‌ای این گونه، محشری از زیبایی است که باید او را با چشمان اندوهگین نگریست.

هوش مصنوعی: دل من به خاطر زیبایی و طرز راه رفتن دلپذیر او به تپش افتاده و خاکسترم را به هیجان آورده است، چنین رفتاری نیازمند توجه و تفکر است.

هوش مصنوعی: من در وضعیت مستی و انزوا به سر می‌برم، نه از شراب و ظرف می‌نوید، بلکه خون دلم مانند پیاله‌ای پر از غم و اندوه است. این حالت من باید این‌طور باشد.

هوش مصنوعی: آتش شمع کلبه‌ام از سنگ هم درخشان‌تر است، و شب تار جدایی، اینگونه باید باشد برای روزگاران سیه‌رو.

هوش مصنوعی: حزین به خاطر روح پاک و نفسی لطیف، دل ما را جلا بخشیدی و غبار烦ی از یاد و خاطر ما زدودی. اینگونه سخن گفتن لازم و شایسته است.