شمارهٔ ۵۹۳

هوش مصنوعی: وقتی که زیبایی تو مانند گل لاله در باغ به نمایش درآمد، من سهمم تنها سوختن و غم است. مانند جایگلی که در میان چمن‌ها به خاطر داغ دلش در سوز و گداز است.

هوش مصنوعی: زمانی که شمعی درون روشنایی فانوس قرار می‌گیرد، نشان‌دهنده‌ی عشق من است که به اندازهٔ گناه یا درد در وجودم شعله‌ور شده است. من این عشق را به گونه‌ای احساس می‌کنم که گویی لباسی از سوختگی و داغی به تن دارم.

هوش مصنوعی: در دنبالهٔ چشمان او نشانی از مشک وجود دارد که از شرم، نافهٔ آهوی ختن را داغ کرده است.

هوش مصنوعی: با تاریکی شب و غم غربت، زلف خود را به هم می‌زنم، طوری که صبح وطن به خاطر حسادت، داغدار شود.

هوش مصنوعی: در دل حزین، از گل کهنه‌ای خبری نیست و تنها حسرت یک عهد شکسته را به همراه دارم که یادآور درد و داغی عمیق است.