شمارهٔ ۷۹۲

هوش مصنوعی: اودی من، جان جهان هستم، تنها وجودم نماد و تجلی آیات الهی است.

هوش مصنوعی: تا زمانی که سرو زیبا و دلکش تو را دیده‌ام، ای نخل آرزوها، در رقص و شوق غرق شده‌ام.

هوش مصنوعی: وقتی به تو نگاه می‌کنم، تمام ویژگی‌هایت را می‌بینم و همه چیز را در مورد تو می‌دانم.

هوش مصنوعی: عشق و شوری که به تو دارم، جانم را سرشار کرده است. وجود من در سایه نام تو گم شده و زبانم تنها به نام تو گویاست.

هوش مصنوعی: نور چهره‌ات، ای خورشید تابان، همه چیز را در زندگی‌ام روشن کرده و آنچه در باطن من بود را نیز نمایان کرده است.

هوش مصنوعی: در اینجا بیان می‌شود که جام میخانه عشق، عقل و درک را به هم می‌ریزد. من از این نوشیدنی مست و دیوانه شده‌ام و احساس تنهایی می‌کنم.

هوش مصنوعی: من که از حال خودم بی‌خبرم، پس نه به دوزخ فکر می‌کنم و نه به بهشت؛ به هیچ چیز مهمی فکر نمی‌کنم و از منفعت و ضرر آزاد هستم.

هوش مصنوعی: نرگس زیبا و فریبنده‌ای به من نوشیدنی‌ای در محفل می‌نوشانید که تنها در خرابات و مکان‌های عیش و نوش می‌توان یافت.

هوش مصنوعی: هر جا که نگاه می‌کنم، زیبایی هر کسی نظر من را جلب می‌کند و آنقدر مجذوب آنها هستم که نمی‌توانم فراموششان کنم.

هوش مصنوعی: من هر جا که می‌روم، زیبایی و جذابیت او مرا به خود مشغول کرده و از کنترل و اختیارم خارج شده‌ام، مثل کسی که دچار شور و اشتیاق شده و سامانش را از دست داده است.

هوش مصنوعی: بهتر است که من یک لیوان نوشیدنی را در میانسرا (بازار) قرار دهم، چون به هر حال در دنیا رسوا هستم و کسی از من حمایت نمی‌کند.

هوش مصنوعی: من در آینه به خودم نگاه می‌کردم و ناگهان چهره‌اش برایم نمایان شد.

هوش مصنوعی: امروز به قدری در عشق محبوب خود غرق شدم که حتی نمی‌توانم خودم را از او جدا ببینم و در این حالت، حسرت و اندوهی در دلم احساس می‌کنم.