شمارهٔ ۶۹۷

هوش مصنوعی: دو روزی که سرنوشت مرا وادار کرده تا با این جمع همراه باشم، باعث نشد که خود را بی‌ارزش احساس کنم و بر روحیات باارزشم تأثیری بگذارد.

هوش مصنوعی: من در ظاهر و رفتارم سخت و جدی به نظر می‌رسم، ولی در درونم نرمی و لطافت دارم، مثل مغزی که در پوسته‌ای سخت و شکننده نهفته است.

هوش مصنوعی: در گلی که از آب و خاک ساخته شده، روح من را در باغی قرار دادند. اما آسمان می‌خواست که این نهال مقدس مانند گلی باشد که در پاییز پژمرده و خشک می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر قرار باشد که از مسیر آرامش بخش زندگی دور شوم و نتوانم به خواسته‌های خود برسم، باید با تسلیم و ذلت به این واقعیت تن دهم.

هوش مصنوعی: در این غربت، اگر با جذبه‌های افرادی که با مهر و محبت آشنا هستند، دلی را تسخیر کنم، به دلیل خیانت‌های کسانی که وفا ندارند، از آن‌ها به شمار می‌روم.

هوش مصنوعی: در اینجا شاعر می‌گوید که من به زیبایی‌های ظاهری و زندگی راحت و لذت‌بخش در باغ و گل و گیاه اهمیت نمی‌دهم. بلکه دوست دارم که هم‌مدت با سرچشمه‌ای از آب روان باشم، به این معنی که به جای پرورش راحتی مادّی، به دنبال حقیقت و معنویت باشم.

هوش مصنوعی: من نمی‌خواهم به دیگران آسیب برسانم؛ مانند شمعی که در جمع می‌درخشد، اگر در کنار دیگران باشم، به نفع آن‌ها هستم و به خودم ضرر می‌زنم.

هوش مصنوعی: من از همراهانم هیچ امیدی ندارم و در این مسیر چه بر سر من آمده است، چرا باید از کسانی که در ضعف به سر می‌برند، زجر بکشم؟

هوش مصنوعی: دل من از صحبت‌های زیبا و فریبنده‌ی دیگران ناراحت می‌شود. اگر لب‌های من بتوانند احساسات را بیان کنند، من می‌توانم داستانی را بازگو کنم.