شمارهٔ ۵۷۹

هوش مصنوعی: در روز قیامت، با زیبایی و جلوه تازه‌ای که شمشاد دارد، همه به تماشای بهشت مشغول می‌شوند و از زیبایی و نعمت‌های الهی لذت می‌برند.

هوش مصنوعی: موج‌های جویبار سر و شکل قمری را به حساب نمی‌آورد، زیرا درخت آزادی مانند سرو، درگیر مشکلات نیست.

هوش مصنوعی: آتش ناز و زیبایی از دل خرمن محبوبش بیرون می‌آید، هنگامی که فرهاد با تیشه‌اش به کوه بیستون می‌زند و درخششی در آن ایجاد می‌کند.

هوش مصنوعی: عطر بهار عشق در هوا پیچیده و مرغانی که در چمن زادگاه خود زندگی می‌کنند، به خاطر اسارت در قفس، دچار افسون و جادو شدند.

هوش مصنوعی: دل مضطرب من در هنگام شب به شدت می‌تپد و نمی‌داند که خواب عمیق و فراموشی چه سنگینی دارد. این بی‌قراری، همچون صیادی است که در جستجوی شکار خود است.

هوش مصنوعی: من نه توانایی ناله‌کردن دارم و نه خواهان وفا و محبت هستم، اما چه می‌شود کرد که دل من، که عاشق است، از جفای زمانه رنج می‌برد و به شدت ناراحت است.

هوش مصنوعی: تو با کلام شیرین خود دل‌ها را به غم و اندوه انداختی، اما وقتی صدای تیشه در دل کوه و دشت طنین‌انداز شد، صدای فریاد تو نیز به گوش رسید.