شمارهٔ ۷۳۷

حزین لاهیجی » غزلیات » شمارهٔ ۷۳۷

نمی آید به راه شوخ طنازی که من دارم

به هم چون چشم عینک، دیدهٔ بازی که من دارم

چنین گر چشم لیلی پرده بردارد ز داغ دل

به صحرا می فتدگنجینهٔ رازی که من دارم

توانی پرده ای سنجید اگر راهی به دل داری

نمی آید به گوش از ضعف آوازی که من دارم

شرر بر هستی پا در رکابم خنده ها دارد

رود دست و بغل، انجام و آغازی که من دارم

حزین افسانه کرد آخر به هر محفل غم دل را

به خاموشی زبان شکوه پردازی که من دارم

شمارهٔ ۷۳۶: لب عرض شکوه خامش نه ز بیم غیر دارم شمارهٔ ۷۳۸: سحر اشکم خروشان بود و آهم شیون افکن هم

اطلاعات

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: پروژهٔ بازبینی OCR

تعداد ابیات: 5

برگردان به زبان ساده

نمی آید به راه شوخ طنازی که من دارم

به هم چون چشم عینک، دیدهٔ بازی که من دارم

هوش مصنوعی: شخصی که من هستم به گونه‌ای بازیگوش و شوخ طبعانه رفتار می‌کند که هیچ‌کس دیگری نمی‌تواند به این روش با من همراه شود. این نوع دید و نگرش من مانند عینکی است که به دنیا نگاه می‌کنم و به همین دلیل خیلی خاص و متفاوت است.

چنین گر چشم لیلی پرده بردارد ز داغ دل

به صحرا می فتدگنجینهٔ رازی که من دارم

هوش مصنوعی: اگر چشم لیلی روزی از پرده بر دارد، نشان دلی شکسته و پرغم به صحرا می‌افتد، زیرا رازی بزرگ که من در دل دارم، آشکار خواهد شد.

توانی پرده ای سنجید اگر راهی به دل داری

نمی آید به گوش از ضعف آوازی که من دارم

هوش مصنوعی: اگر به دل راهی داری، می‌توانی با دقت و هوشمندی به مسائل پی ببری، اما صدای ناتوانی من به گوش نمی‌رسد.

شرر بر هستی پا در رکابم خنده ها دارد

رود دست و بغل، انجام و آغازی که من دارم

هوش مصنوعی: من با شتاب و انرژی، در حال حرکت به جلو هستم و این مسیر همراه با شادی و لبخند است. رودخانه نیز با من همراه است و در این سفر، آغاز و پایان خاصی را تجربه می‌کنم.

حزین افسانه کرد آخر به هر محفل غم دل را

به خاموشی زبان شکوه پردازی که من دارم

هوش مصنوعی: حزین در هر محفل و جمعی داستان غم دلش را با سکوت و بدون بیان دردهایش روایت می‌کند. او به نوعی ناله و شکایت می‌کند که از مشکلات و مشکلات خود رنج می‌برد.