شمارهٔ ۵۶۷

هوش مصنوعی: من از شدت اندوه و درد دل، یک چمن زیبا در کنار خود دارم و به تماشای بهار زندگی‌ام مشغولم.

هوش مصنوعی: برق به چه کار ما می‌آید وقتی زمین سوخته‌ایم؟ مثل نخل بی‌برگ و بی‌بار، فارغ و رها از همه چیز هستیم.

هوش مصنوعی: اگر شب خوشبختی‌ام را در آغوش نداشته باشم، صبح دنیا برای من از نفس پاک خودم بی‌فایده است.

هوش مصنوعی: بیش از آنکه در پی رفع تشنگی باشم و از شیرینی زندگی لذت ببرم، مانند شمعی که در باران بهار می‌سوزد، از چشمان گریان خود مأیوس و غمگین هستم.

هوش مصنوعی: آزادگان هرگز زیر بار لطف و کمک دیگران نمی‌روند و من نیز از نسیم صبحگاهی، شاخه‌ای از درخت خود را می‌دزدیدم.

هوش مصنوعی: بهار زینت و زیبایی خاصی دارد، و من با خوشحالی و سرمستی، این زیبایی را بر سر گذاشته‌ام، همانطور که در دل عاشقانه‌ام، به عشق و اعتبار خود تقدیم می‌کنم.

هوش مصنوعی: من در جیبم چیزهایی دارم که حتی سوخته‌ها هم به آن توجه نمی‌کنند؛ چون در درونم، آتش خود را پنهان کرده‌ام.

هوش مصنوعی: من از معشوق خود نگاهی ملایم و محبت‌آمیز دریافت نکرده‌ام و به دلیل امیدی که به او داشتم، در دل شرمنده‌ام.

هوش مصنوعی: در پاییز، درختان که برگ‌هایشان را می‌ریزند، سخنان من تازه و شفاف است. مانند قلمی که از دهان من جاری می‌شود، همچون آب جویبار طبیعی و روان.

هوش مصنوعی: هرگز نشد که نشانه‌ای از روشنی و امید به زندگی‌ام بیاید، در حالی که بسیار در صفحات زندگی‌ام زحمت و تلاش کرده‌ام.

هوش مصنوعی: حالت غمگین و اشک‌های روانم را به تصویر می‌کشم، به یاد کسی که به راحتی مرا فراموش کرده است، نامه‌ای بفرستم.