شمارهٔ ۷۶۱

هوش مصنوعی: در کنار کوچه خودم دراز کشیده‌ام و سرم را روی زانوی خود گذاشته‌ام، همانطور که غنچه‌ای روی زمین استراحت می‌کند.

هوش مصنوعی: دست‌های دایه مانند آغوشی گرم و دلپذیر برای من بود، اما در عین حال احساس می‌کنم که مانند اژدهایی در آتش گرفتار شده‌ام و به خاطر خودخواهی خود در حال درد و رنج هستم.

هوش مصنوعی: امروز تنها به خاطر دوستانم، آسمان از من شرمنده است و خودم هم از چهره‌ام خجالت می‌کشم.

هوش مصنوعی: وقتی که هیچ کمکی از دوستان و هم‌راهان پیدا نکردیم، تمام تلاش و قدرت خود را به کار برده‌ایم تا بار سنگین زندگی را بر دوش خود بکشیم.

هوش مصنوعی: در زندگی پرچالش و پر از وقایع و مشکلات، ما هیچ‌گاه نتوانسته‌ایم آسیبی به خودمان بزنیم و در واقع همیشه سالم و دست‌نخورده باقی مانده‌ایم.

هوش مصنوعی: این لحظات تلخ و دشواری که در طول زندگی تجربه کرده‌ام، به من کمک کرده‌اند تا به شیرینی و خوبی‌های درون خودم بیشتر پی ببرم.

هوش مصنوعی: در حالتی که در کنار دریا ایستاده‌ام، حبابی که به واسطه باد ایجاد شده، احساس می‌کند که مانند تیغی تیز است، در حالی که من از جوی آب خودم با لب خشک و بی‌زندگی مواجه‌ام.

هوش مصنوعی: اگر به نگاه دیگران توجه نکنیم، تاریکی و غم من ناشی از این است که چشم من تنها به خاک و سرزمین خودم دوخته شده است.

هوش مصنوعی: در چنگال غم که گلویم را می‌فشارد، در اندوه و بیماری از خودم و آنچه می‌گویم گیج و حیرانم.