شمارهٔ ۱۲۲

هوش مصنوعی: شهیدان تو ای جوان، به خاطر مشکلات و دردسرها نگران نباش که قیامت به خاطر بی‌مهری‌ها بر تو نخواهد آمد.

هوش مصنوعی: آیا می‌تواند کسی با زیبایی و جذابیت تو، خود را کنترل کند؟ به‌طوری که سروها از رفتار تو شرمنده می‌شوند و احساس خجالت می‌کنند.

هوش مصنوعی: اگر در فصل خزان به شادابی ما آسیب زدی، باید بدانی که بهار در مقابل این آسیب، غم و اندوه مرا به نمایش خواهد گذاشت و زمینه‌ای برای شکوفایی و زیبایی‌های جدید فراهم خواهد کرد.

هوش مصنوعی: من قدرت ترک کردن سرزمین تو را ندارم، و به ناتوانی‌ام افتخار می‌کنم که با صدای فریاد من به حالت‌های ضعیفی که دارم، پی برده می‌شود.

هوش مصنوعی: زندگی من بیهوده است، چرا که دل آزرده‌ام در جستجوی اندوه به تلاشی ناتوان مشغول است و نمی‌تواند کوه سختی‌ها را از بین ببرد.

هوش مصنوعی: از کودکی تلخی‌ها را چشیده و جانم به خاطر عشق دچار اختلال است. اشک‌هایم مانند نمک در چشمانم، شیرینی خواب‌های جوانی‌ام را زائل کرده است.

هوش مصنوعی: هر بویی و عطری نمی‌تواند توجه و علاقه من را جلب کند، مثل پیرمردی از نژاد کنعان که نشان‌هایی را در آستین خود دارد.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس در این جمع افسانه ما را درک نمی‌کند؛ ما در کنار هم چون شمعی داغ و روشن هستیم که از برکت زبان آتشین خود می‌درخشیم.

هوش مصنوعی: بعضی اوقات از دل پرغصه و حسرت خود، صدای ناله‌ای برمی‌آورم تا یادآور گل‌های خوشبو و جایگاه زیبای زندگی‌ام باشد.