شمارهٔ ۷۰۲

هوش مصنوعی: وقتی که چشمم به خاطر اشکی که از مژه‌هایم می‌ریزد، به زمین می‌افتد، مانند این است که خونم را با خنجر تیز و برنده‌ای می‌ریزم.

هوش مصنوعی: من همچون گداز ذغالی هستم که به خاطر غم دل سنگینم، فشار می‌آورم و همین که فرصتی بیابم، به راحتی شعله‌ور می‌شوم.

هوش مصنوعی: آن تکه از رحمت من که به برکت نعمت‌های فراوان خودم به دنیا می‌آید، از عمق چاه بیرون می‌آید و به زندان می‌افتد.

هوش مصنوعی: من آن کسی هستم که با لباسی از مصر به سوی سرزمین کنعان حرکت می‌کنم.

هوش مصنوعی: پنبه از سر مینا افتاده و او مست است، من باید خود را در جام شراب گساران غرق کنم.

هوش مصنوعی: خاک تیره دل که در ظلمت و ناامیدی فرو رفته است، به خون من چشم طمع دوخته است و من از جویبار تیز و درخشان خنجری که در دست دارم، به سمت این خاک پایین می‌آیم.

هوش مصنوعی: اگرچه من تنها یک قطره‌ام که باعث خوشحالی تشنگان می‌شوم، اما با مناعت و ثروتی که دارم، می‌توانم طوفانی ایجاد کنم و از بین بروم.