شمارهٔ ۸۶۷

هوش مصنوعی: کسی به من دستی داده است که در آن یک درد عمیق وجود دارد. دستی که به سینه‌ام نفوذ کرده و در آن نشانه‌ای از غم و درد را دارد. این نشان از عمق احساسات و خدایاری به من می‌دهد.

هوش مصنوعی: خوشا زمانی که با افرادی که دست‌هایشان کوتاه است، مهربانی‌هایی داشتم و آن دست‌های خشن را با محبت در آغوش گرفته بودم.

هوش مصنوعی: کدام دست را می‌توانستم خالی بگذارم تا به ذکر و عبادت بپردازم، در حالی که یکی از دست‌هایم مشغول نگه داشتن لیوانی پر از شراب و دست دیگرم در دست سبو است؟

هوش مصنوعی: دل شکسته و زخمی‌ام را به تکاپوی قیامت و حساب و کتاب بکش، و هر از گاهی با اشتیاق به زلف‌های خوشبو و گیرا نگاهی بینداز.

هوش مصنوعی: تمام وجودم ناز و لطافت است، از خاک من با احتیاط بگذر. مبادا که فراموش کنی من از خاک آمده‌ام و آرزوهایم را برآورده کند.

هوش مصنوعی: من از یک ظرف کوچک شراب، مثل گلی که در خم نگهداری می‌شود، مست نمی‌شوم. زیرا همیشه دستی مهربان و توجه‌گر در کنارم هست که مرا نگه می‌دارد.

هوش مصنوعی: دست خود را در دعا دراز نمی‌کنم، زیرا خواسته‌ام به آنچه در نظر دارم نمی‌رسد. از شرم گناهانی که انجام داده‌ام، دستم را پیش می‌آورم.