خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

واعظ قزوینی » دیوان اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ : ای نام دلگشای تو عنوان کارها

شمارهٔ ۲ : بر سر خاک دوستان، پا نه و دیده برگشا

شمارهٔ ۳ : تا زنده است دل، نیست لذت پذیر دنیا

شمارهٔ ۴ : تن شود خاک و، همان سودای ما ماند به جا

شمارهٔ ۵ : چون کند سویم نظر، چشم از کجا خواب از کجا

شمارهٔ ۶ : ره عشق است،کام از ترک می گردد روا اینجا

شمارهٔ ۷ : مده بافسر شاهی کلاه ترک و فنا را

شمارهٔ ۸ : الهی نفرت از ما ده، بنوعی اهل دنیا را

شمارهٔ ۹ : ز ناله باز ندارد کسی دل ما را

شمارهٔ ۱۰ : ذوق برهنگی عقل از تن گرفت ما را

شمارهٔ ۱۱ : قوی شد لاغر از گوشمال غم ز بس ما را

شمارهٔ ۱۲ : بس است شمع قناعت چون مسکن ما را

شمارهٔ ۱۳ : پوشیده پرده گر دوست روی سیاه ما را

شمارهٔ ۱۴ : ز لطف دوست کی آید دریدن پرده ما را؟

شمارهٔ ۱۵ : ریش سازد ز نزاکت گل رخسار ترا

شمارهٔ ۱۶ : نتوان به پند کرد نکو بدسرشت را

شمارهٔ ۱۷ : چو دست سائلان نبود گلی دامان وسعت را

شمارهٔ ۱۸ : این قدر طول امل ره میدهی در دل چرا

شمارهٔ ۱۹ : بهار است و از اشکم گل به دامن می‌کند صحرا

شمارهٔ ۲۰ : ز کیفیت بود هر گوشه صد میخانه در صحرا

شمارهٔ ۲۱ : گر کنم تحریر احوال دل ناشاد را

شمارهٔ ۲۲ : شاد از غیرت ندیدم خاطر ناشاد را

شمارهٔ ۲۳ : پی تحصیل آسایش فگندی در بدر خود را

شمارهٔ ۲۴ : نوروز گشت و هر رگ ابری بهار را

شمارهٔ ۲۵ : عینک شود چو شیشه دل عقل پیر را

شمارهٔ ۲۶ : صبح میسازد شب من چشم گوهرپاش را

شمارهٔ ۲۷ : به نرمی می‌توان تسخیر کردن خصم سرکش را

شمارهٔ ۲۸ : زیور تن صحت اعضاست اهل هوش را

شمارهٔ ۲۹ : خواهد گشود عقده دلهای ریش را

شمارهٔ ۳۰ : دل چسان پنهان کند در سینه آه خویش را

شمارهٔ ۳۱ : مدان یک دم روا ای خواجه در دادن توقف را

شمارهٔ ۳۲ : در دیده تاب نیست دگر طفل اشک را

شمارهٔ ۳۳ : گشته از سوز شرر زان سینه گلخن سنگ را

شمارهٔ ۳۴ : بزرگان می‌کنند از کیسهٔ غیر این تجمل را

شمارهٔ ۳۵ : نیست غیر از خط بطلان دفتر ایام را

شمارهٔ ۳۶ : گل چو او خواهد شود، بنگر خیال خام را؟

شمارهٔ ۳۷ : از بسکه سست گشته تن مبتلا مرا

شمارهٔ ۳۸ : ز پاس آشنایی، بهره نبود خلق عالم را

شمارهٔ ۳۹ : اگر نه، از گل محنت سرشته اند مرا؟

شمارهٔ ۴۰ : در نظر دایم گرآن زلف دو تا باید مرا

شمارهٔ ۴۱ : زان لعل لب سخن شده رنگین ز بس مرا

شمارهٔ ۴۲ : نیست غیر از وصل آبی آتش جوش مرا

شمارهٔ ۴۳ : دولتی نیست به از تیغ تو بیباک مرا

شمارهٔ ۴۴ : چو وصف لعل تو شیرین کند کلام مرا

شمارهٔ ۴۵ : دلخراشی کرد از بس در شب هجران مرا

شمارهٔ ۴۶ : جوهر از تیغ زبان شد،ریخت تا دندان مرا

شمارهٔ ۴۷ : گداخت آتش عشق تو مغز جان مرا

شمارهٔ ۴۸ : نیست غمخوار چو لیلی، دل محزون مرا

شمارهٔ ۴۹ : برده از بس فکر آن شوخ کمان ابرو مرا

شمارهٔ ۵۰ : نبسته جز بدی من، کمر بکینه مرا

شمارهٔ ۵۱ : در میان خلق عالم، کشت تنهایی مرا

شمارهٔ ۵۲ : شد دماغ از سنبل او بسکه سودایی مرا

شمارهٔ ۵۳ : بستیم ز لب، در به رخ آفات زمان را

شمارهٔ ۵۴ : وعده کردی که بگیری به نگاهی جان را

شمارهٔ ۵۵ : غمی در دل کند ماتم سرا صحرا و گلشن را

شمارهٔ ۵۶ : گرفتم در نظر، هر جا شدم، آن قد موزون را

شمارهٔ ۵۷ : اگر در خواب بینم لنگر آن کوه تمکین را

شمارهٔ ۵۸ : اگر لذت شناس درد سازی جان شیرین را

شمارهٔ ۵۹ : بلا نتیجه بود، عیشهای نوشین را

شمارهٔ ۶۰ : به خونریزی همانا داد فرمان چشم جادو را

شمارهٔ ۶۱ : قرب حق جویی؟ رضا جو باش خلق الله را

شمارهٔ ۶۲ : کرد ظاهر از نقاب آن روی گلگون کرده را

شمارهٔ ۶۳ : در وحشت دو کون بجو آن یگانه را

شمارهٔ ۶۴ : دوست می سازد تواضع دشمن دیرینه را

شمارهٔ ۶۵ : گر به رنگش لاله یی باشد به دامن کوه را

شمارهٔ ۶۶ : به پیری، از چه رو می افگنی کار جوانی را

شمارهٔ ۶۷ : زخم کاری، می برازد بر دل پردرد ما

شمارهٔ ۶۸ : عرق ناکرده پاک، از محفل ما شد نگار ما

شمارهٔ ۶۹ : قد خم شد و افتاد جهان از نظر ما

شمارهٔ ۷۰ : سر بزینت کی فرود آرد تن رنجور ما؟

شمارهٔ ۷۱ : منزل کناره کرده، ز راه عبور ما

شمارهٔ ۷۲ : بسکه گردیدند همراهان ما دلگیر ما

شمارهٔ ۷۳ : غیر افغان، برنخیزد نغمه‌ای ز آواز ما

شمارهٔ ۷۴ : هرگه آن گلزار خوبی، یاد می آرد ز ما

شمارهٔ ۷۵ : شیشه دلها شکستن، نیست کار سنگ ما

شمارهٔ ۷۶ : بالید از رخ تو دل پر ملال ما

شمارهٔ ۷۷ : خامه بیجا میکند، عرض شکست حال ما

شمارهٔ ۷۸ : شده با نیک و بد آیینه دل خوش گل ما

شمارهٔ ۷۹ : سامان حرف و صوت ندارد بیان ما

شمارهٔ ۸۰ : با عدو، بر خویش پیچیدن بود جولان ما

شمارهٔ ۸۱ : سرکرد وصف خوبی رویت، زبان ما

شمارهٔ ۸۲ : نبود صفت لعل تو، حد سخن ما

شمارهٔ ۸۳ : خاکساری شده سرمایه آسودن ما

شمارهٔ ۸۴ : تنگ از بسکه شد زمانه ما

شمارهٔ ۸۵ : تو صاف باش و، مزن حرف دردنوشی ما

شمارهٔ ۸۶ : در جهان گشته سمر حرف پریشانی ما

شمارهٔ ۸۷ : دلا از خواب بگشا چشم و، سر کن آه و یارب‌ها

شمارهٔ ۸۸ : ای ز آب روی تو شرمنده استغفارها

شمارهٔ ۸۹ : از زبان کلک نقاشان، شنیدم بارها

شمارهٔ ۹۰ : برای نان کشی تا چند از دونان تفوق‌ها

شمارهٔ ۹۱ : تا چند ای ستمگر تاراج مال و جان‌ها؟

شمارهٔ ۹۲ : ز شوق گفتگویش، نیست هوشی در شنیدن‌ها

شمارهٔ ۹۳ : ای بار داده کعبه کویت به راه‌ها

شمارهٔ ۹۴ : با حوادث برنمی‌آیند مال و جاه‌ها

شمارهٔ ۹۵ : تخته آیینه مهر تواند این سینه‌ها

شمارهٔ ۹۶ : بس که سودا آورد بازار و شهر و خانه‌ها

شمارهٔ ۹۷ : به پیری آنچنان گردیده‌ام از ناتوانی‌ها

شمارهٔ ۹۸ : ز طوفان خروشم، رعشه پیدا می‌کند دریا

شمارهٔ ۹۹ : اوراق روز و شب همه طی شد به صد شتاب

شمارهٔ ۱۰۰ : خرمی بی غم نمی باشد درین باغ خراب

شمارهٔ ۱۰۱ : پاسبان گنج ایمانی، مرو ای دل به خواب

شمارهٔ ۱۰۲ : چه پیش خلق گشایی دهان برای طلب؟

شمارهٔ ۱۰۳ : توان پرید بر اوج شرف ببال ادب

شمارهٔ ۱۰۴ : غنچه‌ای، باشد خموشی از گلستان ادب

شمارهٔ ۱۰۵ : برخاست چون شباب و، بجایش نشست شیب

شمارهٔ ۱۰۶ : در عهد ماست بسکه دل شادمان غریب

شمارهٔ ۱۰۷ : یک نظر غافل نمیگردند از پاس حیات

شمارهٔ ۱۰۸ : رفت عهد شباب و، دندان ریخت

شمارهٔ ۱۰۹ : به پیری و جوانی در طلب، زشتست تقصیرت

شمارهٔ ۱۱۰ : نکهت از زلف کجش سودائی سر در هواست

شمارهٔ ۱۱۱ : در چنگ خصم پاک گهر ایمن از بلاست

شمارهٔ ۱۱۲ : با نازکی حسن تو، کی تاب حجاب است

شمارهٔ ۱۱۳ : ز روزگار وفا خواهی؟ از تو این عجب است

شمارهٔ ۱۱۴ : اگر نه دیده بینایی تو معیوب است

شمارهٔ ۱۱۵ : دور از تو، همدمم غم و اندوه و محنت است

شمارهٔ ۱۱۶ : عالمی چون شهر کوران از غبار کثرت است

شمارهٔ ۱۱۷ : جمشید کو؟ سکندر گیتی ستان کجاست؟

شمارهٔ ۱۱۸ : درا بخاطرم ای خرمی، که جا اینجاست

شمارهٔ ۱۱۹ : دماغ اهل فنا، از مکاره آزاد است

شمارهٔ ۱۲۰ : کجا عاقل بهستی دل نهاده است

شمارهٔ ۱۲۱ : سر سبزی دل، به زهر درد است

شمارهٔ ۱۲۲ : زان لبم، چاره یک شکر خند است

شمارهٔ ۱۲۳ : هر قدر نیکی بود پوشیده تر، نیکوتر است

شمارهٔ ۱۲۴ : کدخدایی یک قلم، رنج و غم و دردسر است

شمارهٔ ۱۲۵ : رفت پیری چو ز حد، مرگ گوارنده تر است

شمارهٔ ۱۲۶ : بر عدو پشت نکردن سپر است

شمارهٔ ۱۲۷ : دل با توکلست، گرم کیسه بی زر است

شمارهٔ ۱۲۸ : از بهر دو نان، منت دونان چه ضرور است

شمارهٔ ۱۲۹ : مرد خدا که پیشت، پامال چون حصیر است

شمارهٔ ۱۳۰ : نه همین صبح از غمم پیر است

شمارهٔ ۱۳۱ : نه شوق منصب هندم، نه ذوق جاگیر است

شمارهٔ ۱۳۲ : سجده پیش هر بتی کفر است،یک جانان بس است

شمارهٔ ۱۳۳ : دگر بجای رخ ساده، لوح ساده بس است

شمارهٔ ۱۳۴ : باز امشب ناوک آن غمزه بر ما پرکش است

شمارهٔ ۱۳۵ : رفیق راه طلب، راه را رفیق خوش است

شمارهٔ ۱۳۶ : برد ز مجلس ما فیض آنکه خاموش است

شمارهٔ ۱۳۷ : تلاش برتری از حد، خلاف فرهنگ است

شمارهٔ ۱۳۸ : در دلت آن نه رشته امل است

شمارهٔ ۱۳۹ : گردباد از خودنمایی، روز وشب پا درگلست

شمارهٔ ۱۴۰ : روزگار جامه دیبا و فرش مخمل است

شمارهٔ ۱۴۱ : صفای چهره گلگون او سراب دل است

شمارهٔ ۱۴۲ : تا عکس گل روی تو در چشم تر ماست

شمارهٔ ۱۴۳ : فکر زلفش، در ره دیوانگی شبگیر ماست

شمارهٔ ۱۴۴ : با گدا خلق کن، دست سخایی درم است

شمارهٔ ۱۴۵ : هست خفت گرمی یاران بهر کو آدم است

شمارهٔ ۱۴۶ : بهار گلشن آن روی چون سمن، شرم است

شمارهٔ ۱۴۷ : خانه بردوشیم ما، کنج وطن کی جای ماست؟

شمارهٔ ۱۴۸ : زکام اینکه فرو ریزدم، نه دندان است

شمارهٔ ۱۴۹ : ز اهل جود، چه منت؟ دهنده یزدان است

شمارهٔ ۱۵۰ : این درهم و دینار، که چشم تو بر آن است

شمارهٔ ۱۵۱ : غازه را آتش از آن چهره دگر در جان است

شمارهٔ ۱۵۲ : قالیت، گرنه کار کرمان است

شمارهٔ ۱۵۳ : بهار ما، نفس سرد و، چشم گریان است

شمارهٔ ۱۵۴ : بی فکر تو، ناپاک دل از لوث جهان است

شمارهٔ ۱۵۵ : آه، شمعی ز شبستان سحرخیزان است

شمارهٔ ۱۵۶ : در ره حق، گام اول ترک هستی دادن است

شمارهٔ ۱۵۷ : سرگشتگی نصیب دل خسته من است

شمارهٔ ۱۵۸ : فکر آن موی میانم، بس که در کاهیدن است

شمارهٔ ۱۵۹ : از خواجه ضبط و، مال ز فرزند یا زن است

شمارهٔ ۱۶۰ : بعد مردن، نشان ما سخن است

شمارهٔ ۱۶۱ : مایه عزت، ز مردم روی پنهان کردن است

شمارهٔ ۱۶۲ : پیری رسید و، قامت از آن در خمیدن است

شمارهٔ ۱۶۳ : می‌دود هرسو سخن، صاحب‌سخن گر ساکن است

شمارهٔ ۱۶۴ : عشق معشوقیست کوی او دل تنگ من است

شمارهٔ ۱۶۵ : کوه کن از طرفی، وز طرفی مجنون است

شمارهٔ ۱۶۶ : دل تو آهن و رو سنگ و خواب سنگین است

شمارهٔ ۱۶۷ : در طریق زندگانی هر قدم چندین گو است

شمارهٔ ۱۶۸ : طرف از شکستگان جهان کس نبسته است

شمارهٔ ۱۶۹ : چون دو ابروی سیاهت که به هم پیوسته است

شمارهٔ ۱۷۰ : خود هیچ و، نقاب از خط شبرنگ گرفته است

شمارهٔ ۱۷۱ : لوح دنیا از خط مهر و محبت ساده است

شمارهٔ ۱۷۲ : جانشین سفره، اکنون قالی کرمان شده است

شمارهٔ ۱۷۳ : مرد روشندل، ز نقص خویشتن شرمنده است

شمارهٔ ۱۷۴ : مایه جمعیت خاطر، نه سامان بوده است

شمارهٔ ۱۷۵ : بسکه ضعفم از نگاه او بخود بالیده است

شمارهٔ ۱۷۶ : خود کوه لنگری و، دلت سنگ خاره است

شمارهٔ ۱۷۷ : پیری رسید و، از همه وقت کناره است

شمارهٔ ۱۷۸ : بربند میان، وقت کنارت ز میان‌هاست

شمارهٔ ۱۷۹ : دو رنگی، شیوه اهل زمانه است

شمارهٔ ۱۸۰ : تا کی غم معاش خورم؟ وقت بندگی است

شمارهٔ ۱۸۱ : چو خیزی از سر شهرت سریر سلطانی است

شمارهٔ ۱۸۲ : دیدم ملک و مال جهان را، ندیدنی است

شمارهٔ ۱۸۳ : زآن شوخ دید تا دل ناسور پشت دست

شمارهٔ ۱۸۴ : ز بسکه قوت جذب نگاه با آن روست

شمارهٔ ۱۸۵ : درها همه بسته است، گشاده است در دوست

شمارهٔ ۱۸۶ : خاطرت چون رم کند از هر دو عالم، رام اوست

شمارهٔ ۱۸۷ : واعظ دل شده هرجا که بود بنده اوست

شمارهٔ ۱۸۸ : گفتمش: آن آتش است؟ گفت که: نی،روست روست!

شمارهٔ ۱۸۹ : چشم بگشا سرو آزادم، ببین احوال چیست؟

شمارهٔ ۱۹۰ : درد رنجوران تو، درمان چه می‌داند که چیست؟

شمارهٔ ۱۹۱ : در پای دلت هر غم بی فایده بندیست

شمارهٔ ۱۹۲ : سوی قبرستان گذاری کن، که خوش بوم و بریست

شمارهٔ ۱۹۳ : رم کن از الفت، که تنهایی عجب یار خوشیست

شمارهٔ ۱۹۴ : آنکه هرلحظه نمرد از غم رویت، چون زیست؟

شمارهٔ ۱۹۵ : آید چو مرگ هستی پیر و جوان یکیست

شمارهٔ ۱۹۶ : خرام ناز تو، معمار شهر ویرانیست

شمارهٔ ۱۹۷ : در چهره بی شرم، نشانی ز صفا نیست

شمارهٔ ۱۹۸ : فکر سامان جهان، کار من رنجور نیست

شمارهٔ ۱۹۹ : کریم اوست که منت در آب و نانش نیست

شمارهٔ ۲۰۰ : درد ما از پختگی، زحمت ده هر گوش نیست

شمارهٔ ۲۰۱ : عیش گیتی باد تند پر غباری بیش نیست

شمارهٔ ۲۰۲ : دمی بشمع کرامت، چو تندی خو نیست

شمارهٔ ۲۰۳ : خاطر بلهوس او چه وفا خواهد داشت

شمارهٔ ۲۰۴ : خوشا سراب که، پا از عدم برون نگذاشت

شمارهٔ ۲۰۵ : در طریق بندگی از خویش میباید گذشت

شمارهٔ ۲۰۶ : شب ز دردم، جمله دریا حق گذشت

شمارهٔ ۲۰۷ : خامه از برگشته بختی تا به آن دلبر نوشت

شمارهٔ ۲۰۸ : سوی یار از همه پرداخته میباید رفت

شمارهٔ ۲۰۹ : گریه خونین ترا از ناله های ما گرفت

شمارهٔ ۲۱۰ : مفت آیین سخا را کی توان دامن گرفت؟

شمارهٔ ۲۱۱ : در چشم شناسای ره و رسم امانت

شمارهٔ ۲۱۲ : به غیر معنی رنگین، مجو ز ما میراث

شمارهٔ ۲۱۳ : واعظ مکن نصیحت خود صرف ما عبث

شمارهٔ ۲۱۴ : زندگی شد همه نابود، پی بود عبث

شمارهٔ ۲۱۵ : بآب سبزه، به جان تن، بود چه سان محتاج؟

شمارهٔ ۲۱۶ : عقل اگر داری مکن هرگز تمنا تخت و تاج

شمارهٔ ۲۱۷ : رنگ سرخ آدمی را میکند زرد احتیاج

شمارهٔ ۲۱۸ : ای خواجه بخیل که هرگز ندیده است

شمارهٔ ۲۱۹ : گر کنی زشت، ز پند من دلریش مرنج

شمارهٔ ۲۲۰ : دیو خویان راست، باهم روز شب دیوان پوچ

شمارهٔ ۲۲۱ : چندین بزینت بدن ای خودنما مپیچ

شمارهٔ ۲۲۲ : فصل شباب رفت و، نیامد بکار هیچ

شمارهٔ ۲۲۳ : دل واکن هر پیر و جوانست دم صبح

شمارهٔ ۲۲۴ : بشکفان چون غنچه، چشم از خواب در بستان صبح

شمارهٔ ۲۲۵ : نه من نمیروم آن شوخ را ببر گستاخ

شمارهٔ ۲۲۶ : پرید رنگ من، از می چو گشت جانان سرخ

شمارهٔ ۲۲۷ : نیست از بد گوهران، نرمی کم از دشنام تلخ

شمارهٔ ۲۲۸ : سخن تا پخته نبود کی پسند خاص و عام افتد؟

شمارهٔ ۲۲۹ : ز گلشن چون براه آن سرو قد لاله رو افتد

شمارهٔ ۲۳۰ : به دل اندیشه جانانم از شوکت نمی‌گنجد

شمارهٔ ۲۳۱ : عرق بر خویش چون از تاب آن گلبرگ تر پیچد

شمارهٔ ۲۳۲ : فضای دل خلاص از خار خار غم کجا گردد؟

شمارهٔ ۲۳۳ : بکش تیغ ای ستمگر تا جهانی جان به کف گردد

شمارهٔ ۲۳۴ : ز پرگویی زبان کس را وبال دین و جان گردد

شمارهٔ ۲۳۵ : آزاده بهمراهی کس بند نگردد

شمارهٔ ۲۳۶ : ز یاران رنجش هم، مانع دیدار می‌گردد

شمارهٔ ۲۳۷ : چگونه سوی تن از شرم باز میگردد

شمارهٔ ۲۳۸ : زبان حال عاشق، آن زمان غمّاز می‌گردد

شمارهٔ ۲۳۹ : کی از اسباب نیکی بدگهر فرخنده می‌گردد

شمارهٔ ۲۴۰ : چشم دل منعم سیر، ز اسباب نمیگردد

شمارهٔ ۲۴۱ : دل منعم، ملول از گفتگوی زر نمی‌گردد

شمارهٔ ۲۴۲ : میان خلق، با خلق آشنا کامل نمی‌گردد

شمارهٔ ۲۴۳ : کدام روز آن، نگار بدخو، بجنگ دلها، کمر نبندد

شمارهٔ ۲۴۴ : هرکس به سخا زنده بود، مرگ ندارد

شمارهٔ ۲۴۵ : چون بهله بصید دلم آن مست برآرد

شمارهٔ ۲۴۶ : بسرمه نرگس او الفت دگر دارد

شمارهٔ ۲۴۷ : گرچه درد دل ما شرح و بیانی دارد

شمارهٔ ۲۴۸ : تاب رخش، ماه و آفتاب ندارد

شمارهٔ ۲۴۹ : فضای خاطرم از غم از آن غبار ندارد

شمارهٔ ۲۵۰ : آغاز محبت دگر انجام ندارد

شمارهٔ ۲۵۱ : بگو به شرم، ز چشمم ترا نگاه ندارد

شمارهٔ ۲۵۲ : جهان خاک کَرَم‌خیزی ندارد

شمارهٔ ۲۵۳ : بی غم عالم، دمی بر اهل دولت نگذرد

شمارهٔ ۲۵۴ : ز ما به خشم جهان دو رنگ می‌گذرد

شمارهٔ ۲۵۵ : نتوانست ز بس ضعف بدندان جا کرد

شمارهٔ ۲۵۶ : آتش حسنش، کمان عشق را طیار کرد

شمارهٔ ۲۵۷ : چشم شوخم در رخ او خیرگی بسیار کرد

شمارهٔ ۲۵۸ : زهر مرگ دوستان در مغزم از بس کار کرد

شمارهٔ ۲۵۹ : ای که زینت طلبی جسم ترا لاغر کرد

شمارهٔ ۲۶۰ : صرصر آهم چراغ روز را خاموش کرد

شمارهٔ ۲۶۱ : گلی تو، گل! نظر اما نمیتوانم کرد

شمارهٔ ۲۶۲ : حبذا زور جنون، مغلوب زنجیرم نکرد

شمارهٔ ۲۶۳ : پیری در خواهش بدل ریش برآورد

شمارهٔ ۲۶۴ : نخل امیدت به بار آه سحر می‌آورد

شمارهٔ ۲۶۵ : بی‌نیازی ساقی از مینا برون می‌آورد

شمارهٔ ۲۶۶ : در هر سخن، سخنور صد تاب میخورد

شمارهٔ ۲۶۷ : میان عشق و ننگ و نام، الفت درنمی‌گیرد

شمارهٔ ۲۶۸ : به درویشان فسون جاه و دولت درنمی‌گیرد

شمارهٔ ۲۶۹ : میرود فکر جهانم، که ز کار اندازد

شمارهٔ ۲۷۰ : چو حرف دانه خالش، قلم مذکور می‌سازد

شمارهٔ ۲۷۱ : مرا ذکر تو با این کهنگی‌ها تازه می‌سازد

شمارهٔ ۲۷۲ : نه کوه آن سرین تنها برآن موی کمر لرزد

شمارهٔ ۲۷۳ : با دل خسته، چو بیرحمی او بستیزد

شمارهٔ ۲۷۴ : دشمن چو ریزشی دید، زو شور و شر نخیزد

شمارهٔ ۲۷۵ : دلخوردنی ز مال، به اهل غنا رسد

شمارهٔ ۲۷۶ : مرد از راه شکست خود به عزت می‌رسد

شمارهٔ ۲۷۷ : از جگر خوناب اشکم خوش به سامان می‌رسد

شمارهٔ ۲۷۸ : به جبهه چین ز غم روزیت خطا باشد

شمارهٔ ۲۷۹ : ز بی برگان دل روشن ضمیران باصفا باشد

شمارهٔ ۲۸۰ : ز دستبرد حوادث گرت خبر باشد

شمارهٔ ۲۸۱ : بشوق آن گل عارض، مرا با خار خوش باشد

شمارهٔ ۲۸۲ : نه جوهر کسب ملک و مال اسباب جهان باشد

شمارهٔ ۲۸۳ : پردگی نیست عطا، گر همه پنهان باشد

شمارهٔ ۲۸۴ : الهی تا جهان باشد، شه ما کامران باشد

شمارهٔ ۲۸۵ : همین توقعم از تنگ آن دهن باشد

شمارهٔ ۲۸۶ : ز پیری، چون مرا قد همچو شمع سرنگون باشد

شمارهٔ ۲۸۷ : بریدن از جهان، سرمایه ارزندگی باشد

شمارهٔ ۲۸۸ : ما را ز آشنایان، غیر از جفا نباشد

شمارهٔ ۲۸۹ : آن را که به دل هیچ به جز یار نباشد

شمارهٔ ۲۹۰ : شوری اگر بسر هست، دستار گو نباشد

شمارهٔ ۲۹۱ : با دست او چو رنگ حنا دستیار شد

شمارهٔ ۲۹۲ : گره در ابروان، از گرمی خویش چو اخگر شد

شمارهٔ ۲۹۳ : صحرا ز باد دستی آهم فقیر شد

شمارهٔ ۲۹۴ : همچنان کز آب سرو بوستان قد می‌کشد

شمارهٔ ۲۹۵ : زحمت ایام، راحت‌جو فزون‌تر می‌کشد

شمارهٔ ۲۹۶ : پیری آمد بر تنم هر موی خنجر می‌کشد

شمارهٔ ۲۹۷ : سراپای وجودم، بسکه گم در عشق جانان شد

شمارهٔ ۲۹۸ : به خود دم تا فرو بردم، سخن شد

شمارهٔ ۲۹۹ : آنکه خود را سبب هستی ما میداند

شمارهٔ ۳۰۰ : مرا از نعمت دیدار، دل سیری نمی‌داند

شمارهٔ ۳۰۱ : بسکه کاهیدم ز غم، با خرده جان تن نماند

شمارهٔ ۳۰۲ : یار در نکته سرایی نه ز کس میماند

شمارهٔ ۳۰۳ : آنانکه از شراب تو مدهوش گشته اند

شمارهٔ ۳۰۴ : هر گه آن مه، رخ بنماید از پی دفع گزند

شمارهٔ ۳۰۵ : تن بمحنت ده، اگر خواهی که گردی سربلند

شمارهٔ ۳۰۶ : با همه زشتی، بدام عشق خویشی پای بند

شمارهٔ ۳۰۷ : می پرستان چهره ها از تاب می افروختند

شمارهٔ ۳۰۸ : اهل دنیا، بسکه در دل حسرت زر داشتند

شمارهٔ ۳۰۹ : حرفی اگر بعاشق بیتاب میزند

شمارهٔ ۳۱۰ : عارف اگرچه بی‌غم دل دم نمی‌زند

شمارهٔ ۳۱۱ : این حریفان که گهی زاهد و گه اوباشند

شمارهٔ ۳۱۲ : فرداست اینکه زمره شاهنشهان کشند

شمارهٔ ۳۱۳ : یاران ز خودستایی، پیوسته در خروشند

شمارهٔ ۳۱۴ : ز بس نگار من از خویش هم حجاب کند

شمارهٔ ۳۱۵ : حلقه بر هر دری این زمزمه را ساز کند

شمارهٔ ۳۱۶ : چون به محفل رخ فرو زد، رنگ صهبا بشکند

شمارهٔ ۳۱۷ : از سعی تیشه، چون دل فرهاد نشکند؟

شمارهٔ ۳۱۸ : تند خویی مرد را بیقدر در عالم کند

شمارهٔ ۳۱۹ : نوبهار آمد، خردگو فکر زنجیرم کند

شمارهٔ ۳۲۰ : غنچه سالی خون خورد، تا چهره‌ای گلگون کند

شمارهٔ ۳۲۱ : آشنایی بتو عیب است که بیگانه کند!

شمارهٔ ۳۲۲ : هست سالک با خدا، گر کار دنیا می‌کند

شمارهٔ ۳۲۳ : گفت‌و‌گوی آن دهن، اندیشه بی‌جا می‌کند

شمارهٔ ۳۲۴ : فارغ از خود هر که میگردد، فراغت میکند

شمارهٔ ۳۲۵ : زآن چشم، دل به یک دو نظر صلح میکند

شمارهٔ ۳۲۶ : امروز کس کجا ز سخن یاد میکند؟

شمارهٔ ۳۲۷ : کی دگر دیوانه ما با قبا سر می‌کند؟

شمارهٔ ۳۲۸ : می‌شود جان تازه، چون دوری ازین تن می‌کند

شمارهٔ ۳۲۹ : پیش تو شکوه عزم تظلم نمیکند

شمارهٔ ۳۳۰ : در زبان خبطی سخن را از بها می افگند

شمارهٔ ۳۳۱ : خوبان بغازه چون رخ خود لاله گون کنند

شمارهٔ ۳۳۲ : نیست دندان آنکه پیران از دهان می افگنند

شمارهٔ ۳۳۳ : دردمندان، بسکه رم از خودنمایی میکنند

شمارهٔ ۳۳۴ : گردید حرص افزون، آن را که مال افزود

شمارهٔ ۳۳۵ : سخن سیم و زر و خانه و اسباب بود

شمارهٔ ۳۳۶ : مهر و کین از بهر حق، در خلق عالم کم بود

شمارهٔ ۳۳۷ : بر ما سخن سرد عزیزان نه گران بود

شمارهٔ ۳۳۸ : آنچه از آه ستمکش، بستم کیش رود

شمارهٔ ۳۳۹ : همچنان کز خطش آن خال نهان پیدا شود

شمارهٔ ۳۴۰ : کی دلت خوشحال با اندیشه دنیا شود؟!

شمارهٔ ۳۴۱ : تا نسازی با جفا، کی مشکلت آسان شود؟

شمارهٔ ۳۴۲ : قد چون خمید، جمله حواست زبون شود

شمارهٔ ۳۴۳ : چو شرح حال شهیدان او رساله شود

شمارهٔ ۳۴۴ : بدگهر، نیک بدینار و بدرهم نشود

شمارهٔ ۳۴۵ : رویش چو آتشین ز می ناب می‌شود

شمارهٔ ۳۴۶ : چون بلند افتاد همت، تخت عزت می‌شود

شمارهٔ ۳۴۷ : از ضعیفی، ناله‌ام حاجت‌رواتر می‌شود

شمارهٔ ۳۴۸ : گر چنین بر ما کمان ناز پرکش می‌شود

شمارهٔ ۳۴۹ : ریخت چون دندان، مدار جسم مشکل می‌شود

شمارهٔ ۳۵۰ : سنبل از تاب خم موی تو، درهم می‌شود

شمارهٔ ۳۵۱ : با صبوری کارهای مشکل آسان می‌شود

شمارهٔ ۳۵۲ : ای که پرچین جبهه‌ات، از حرف مردن می‌شود

شمارهٔ ۳۵۳ : کارها در آب و خاک فقر وارون می‌شود

شمارهٔ ۳۵۴ : تنها ز لفظ، شعر تو دلبر نمی‌شود

شمارهٔ ۳۵۵ : از چشم تنگ مردم، چشمم عصا نخواهد

شمارهٔ ۳۵۶ : عشق او جان خسته میخواهد

شمارهٔ ۳۵۷ : عجب دانم، از زخم بسمل برآید!

شمارهٔ ۳۵۸ : ز عکست آینه، چون آب در خروش آید

شمارهٔ ۳۵۹ : ز خوی تند، همان تندخو بجان آید

شمارهٔ ۳۶۰ : خرد بگیر سر خود، که یار می‌آید

شمارهٔ ۳۶۱ : ره مقصود طی کردن، نه از تقصیر می‌آید

شمارهٔ ۳۶۲ : خیر باشد، نگهش سخت بتک می‌آید

شمارهٔ ۳۶۳ : دوستان، مژده که ماه رمضان می‌آید

شمارهٔ ۳۶۴ : فریب عام، از هر رند بازاری نمی‌آید

شمارهٔ ۳۶۵ : غم او ساخت دلم تنگ و، هم او بگشاید

شمارهٔ ۳۶۶ : تن نزار من، از چاکهای جامه نماید

شمارهٔ ۳۶۷ : هرگز بجهان کار کجان راست نیاید

شمارهٔ ۳۶۸ : عهد شباب بگذشت، وقت شتاب گردید

شمارهٔ ۳۶۹ : تا هوای سرمه گشتن ز استخوانم سر کشید

شمارهٔ ۳۷۰ : درد تو، کی توان بتن ناتوان کشید؟!

شمارهٔ ۳۷۱ : جز حرف زر و سیم، دلت هیچ نگوید

شمارهٔ ۳۷۲ : از حرص گشته کام جهان پیش ما لذیذ

شمارهٔ ۳۷۳ : گر بود در پیش مهمان، نعمت الوان لذیذ

شمارهٔ ۳۷۴ : دل که باشد نشیمن غم یار

شمارهٔ ۳۷۵ : با چنان وحشت ز شوق رحمت آمرزگار

شمارهٔ ۳۷۶ : گزندگیست، چو خاری که خفت آرد بار

شمارهٔ ۳۷۷ : گوشه گیران را بره درگه سلطان چه کار؟!

شمارهٔ ۳۷۸ : گر نپرسد حالم آن نامهربان غمخوار وار

شمارهٔ ۳۷۹ : روشن همیشه شمع دل از سوز آه دار

شمارهٔ ۳۸۰ : در چشم عقل هرکه بود سر حساب تر

شمارهٔ ۳۸۱ : میکند لطفی، ز بیرحمی بسی خونخوار تر

شمارهٔ ۳۸۲ : مرا گلگشت معنی باشد از سیر چمن خوش‌تر

شمارهٔ ۳۸۳ : خلق می بینند فیض از تنگدستان بیشتر

شمارهٔ ۳۸۴ : میشود زین بندگیها، شرمساری بیشتر

شمارهٔ ۳۸۵ : مست آمد، با جمالی از شفق گلرنگ تر

شمارهٔ ۳۸۶ : کشد کلفت ز دنیا کم، بود هرکس به تمکین تر

شمارهٔ ۳۸۷ : کند پند ملایم در گرانجانان اثر بهتر

شمارهٔ ۳۸۸ : الینده ساغر گل مفلسونک ایاغینه بنزر

شمارهٔ ۳۸۹ : منعم! باهل فقر چه خوانی نوای زر؟

شمارهٔ ۳۹۰ : به از زمانه نداریم شوخ و شنگ دگر

شمارهٔ ۳۹۱ : کلاه ترک به سر نه، بگیر کشور دیگر

شمارهٔ ۳۹۲ : اوزگه عالمده مگر توکسم غمیندن یاشلر

شمارهٔ ۳۹۳ : پیر چون گشتی، چو طفلان بازی دنیا مخور

شمارهٔ ۳۹۴ : چابقونچی، اگری باخشی مژگان یراقیدور

شمارهٔ ۳۹۵ : گیچدی ئیگید لوق گونی ایندی خم اولماق چاقیدور

شمارهٔ ۳۹۶ : غنچه سان این همه بر خویش مبال از زر و زور

شمارهٔ ۳۹۷ : قد خمید، از دیدن روها، به پشت پا بساز

شمارهٔ ۳۹۸ : گر نباشد بیش ای دل سیم و زر، با کم بساز

شمارهٔ ۳۹۹ : بهار کرد جهان را ز کوه و صحرا سبز

شمارهٔ ۴۰۰ : بر اهل ترک، نکرده است غم جفا هرگز

شمارهٔ ۴۰۱ : دنی نانجاق ترقی ایلسه عالی مکان اولمز

شمارهٔ ۴۰۲ : گر گلسه لطفدین گوزه، اول ماهپاره مز

شمارهٔ ۴۰۳ : یار طفلست و،ره کوچه نجسته است هنوز

شمارهٔ ۴۰۴ : بس است خواب، دگر چشم من ز جا برخیز

شمارهٔ ۴۰۵ : کاروان راه گمنامی نمیخواهد جرس

شمارهٔ ۴۰۶ : باشد بکشت عمر تو برق فنا نفس

شمارهٔ ۴۰۷ : موج دریای محنتی است نفس

شمارهٔ ۴۰۸ : گذشت زندگی و، شد ز دست کار افسوس

شمارهٔ ۴۰۹ : شده است باب در ایام ما ز بس تلبیس

شمارهٔ ۴۱۰ : تا به کی باشدت برای معاش

شمارهٔ ۴۱۱ : درفشان گردد چو دانا، در سخن، خاموش باش

شمارهٔ ۴۱۲ : زردرو چون خوشه، بهر روزی فردا مباش

شمارهٔ ۴۱۳ : در گفتن عیب دگران بسته زبان باش

شمارهٔ ۴۱۴ : چو ابر بر سرمردم تمام احسان باش

شمارهٔ ۴۱۵ : تسخیر ملک فقر کن و، پادشاه باش

شمارهٔ ۴۱۶ : با خلق همنشین و، از ایشان رمیده باش

شمارهٔ ۴۱۷ : شمشاد چیست تا کند آن زلف شانه اش؟!

شمارهٔ ۴۱۸ : وقت نزاع، جان و دل از بهر غارتش

شمارهٔ ۴۱۹ : یارب بفضل خویش، گناهان ما ببخش

شمارهٔ ۴۲۰ : در زمین شوره هر دل که خواندی قابلش

شمارهٔ ۴۲۱ : نگین خاتم دلهاست در دندانش

شمارهٔ ۴۲۲ : گهر بر خویشتن پیچد ز فکر عقد دندانش

شمارهٔ ۴۲۳ : بهشت سفره درویش و، کاسه چو بینش

شمارهٔ ۴۲۴ : نشود عاشق از فغان خاموش

شمارهٔ ۴۲۵ : پیری آمد، نه جوانیست دگر از ما خوش

شمارهٔ ۴۲۶ : دل از خیال دوست، ندادم بفکر خویش

شمارهٔ ۴۲۷ : پادشاه ملک فقرم، بهر حفظ شان خویش

شمارهٔ ۴۲۸ : بود دنیا زنی، طول أملها زلف و گیسویش

شمارهٔ ۴۲۹ : خرامان چون رود بیرون ز گلشن سرو دلجویش

شمارهٔ ۴۳۰ : ای خوشا عزلت، که گردیم از در دلها خلاص

شمارهٔ ۴۳۱ : نبود دعا فلک سیر، الا بپای اخلاص

شمارهٔ ۴۳۲ : غیر از خدنگ مرگ، که آن راست جان غرض

شمارهٔ ۴۳۳ : بر گردنم چنان شده محکم طناب قرض

شمارهٔ ۴۳۴ : عاشقان را ره ندارد، در دل پر غم نشاط

شمارهٔ ۴۳۵ : نیست ای دل محنت آباد جهان، جای نشاط

شمارهٔ ۴۳۶ : به پنج روزه حیاتست اعتبار غلط

شمارهٔ ۴۳۷ : ای مستی شباب، ترا کرده باب وعظ

شمارهٔ ۴۳۸ : باشد بحرف راست چو دایم بنای وعظ

شمارهٔ ۴۳۹ : میکنند از پیریم با هم سر و سامان وداع

شمارهٔ ۴۴۰ : راه اگر خواهی به اقلیم فنا مانند شمع

شمارهٔ ۴۴۱ : نیافته است کسی لذتی ز خوان طمع

شمارهٔ ۴۴۲ : غیر تلخی، طعم دیگر نیست در نان طمع

شمارهٔ ۴۴۳ : کسی ز خلق نباشد، چو خسروان قانع

شمارهٔ ۴۴۴ : از هجوم داغ، در تن نیست دیگر جای داغ

شمارهٔ ۴۴۵ : روشنایی از شب وصل تو اندوزد چراغ

شمارهٔ ۴۴۶ : ماند ز تاب و تب بدل زار من چراغ

شمارهٔ ۴۴۷ : انسان چه بود شرم و، درین نیست تکلف

شمارهٔ ۴۴۸ : میتواند لعل او شد بامی کوثر طرف

شمارهٔ ۴۴۹ : پیری آمد روشنی از چشم گریان رفت حیف!

شمارهٔ ۴۵۰ : عهد شباب رفت و، نشد هیچ کار حیف!

شمارهٔ ۴۵۱ : خانه ها کرده است ویران در جهان بسیار برق

شمارهٔ ۴۵۲ : خواهد نمک خمیر وجودت ز شور عشق

شمارهٔ ۴۵۳ : غیر از می جنون، نرساند دماغ عشق

شمارهٔ ۴۵۴ : نبود این همه گشتن پی دنیا لایق

شمارهٔ ۴۵۵ : نباشدم تن تنها، ز فوج دشمن باک

شمارهٔ ۴۵۶ : از یار بد چه نقص، بخوش طینتان پاک؟

شمارهٔ ۴۵۷ : افزون بود ز عالم دل یاد آن بزرگ

شمارهٔ ۴۵۸ : بگذشت زندگی همه در انتظار مرگ

شمارهٔ ۴۵۹ : من با نگاه عجز و، تو دل سخت تر ز سنگ

شمارهٔ ۴۶۰ : ای کرده پشت بر حق و، رو در قفای مال

شمارهٔ ۴۶۱ : گذشت عمر و، تو در کار کاهلی، کاهل!

شمارهٔ ۴۶۲ : قامتم گردید چون قلاب، از یاد اجل

شمارهٔ ۴۶۳ : ای از عرق جبین تو صبح بهار دل

شمارهٔ ۴۶۴ : چشم پیکانت، نگاهی کرده روزی سوی دل

شمارهٔ ۴۶۵ : بیهوشی دولت را، مردن شمرد عاقل

شمارهٔ ۴۶۶ : کی میکنند جامه جان از جسد قبول

شمارهٔ ۴۶۷ : تا کعبه با خیال تو همدوش رفته ام

شمارهٔ ۴۶۸ : از نهفتن، راز را رسوای عالم کرده ام

شمارهٔ ۴۶۹ : گر شود صبح رخش، مجلس فروز خانه ام

شمارهٔ ۴۷۰ : مژده باد ای دل، که اینک می‌رسد ماه صیام

شمارهٔ ۴۷۱ : یارب ز چرک مال جهان بخش نفرتم

شمارهٔ ۴۷۲ : اگر عاصی، اگر مجرم، اگر بی‌دین، اگر مستم؛

شمارهٔ ۴۷۳ : غبار آسا نسیمی چون وزد، در پای او افتم

شمارهٔ ۴۷۴ : ز شرح اشتیاق دوست، تا حرفی بیان کردم

شمارهٔ ۴۷۵ : از ناز اگر نیایی، خود در خیال مردم

شمارهٔ ۴۷۶ : ز غصه جان نبری، بی حذر ازین مردم!

شمارهٔ ۴۷۷ : نهادم عینک و، ملک عدم را بی خفا دیدم

شمارهٔ ۴۷۸ : ز بس نومیدی، از امیدهای خویشتن دیدم

شمارهٔ ۴۷۹ : چو رنگ خویش، هردم انقلاب ساکنی دارم

شمارهٔ ۴۸۰ : بشکند از ناتوانی استخوان در پیکرم

شمارهٔ ۴۸۱ : چو تار چنگ کند گوشمال غم سازم

شمارهٔ ۴۸۲ : ز غم گر سوختم، نزدیک یار مهوش خویشم

شمارهٔ ۴۸۳ : تا تیغ تو بگذاشته لب بر لب زخمم

شمارهٔ ۴۸۴ : باین افتادگیها، مرد میدان دلیرانم

شمارهٔ ۴۸۵ : سرهنگ مصر گوشه نشینی کنون منم

شمارهٔ ۴۸۶ : ز آن جهان پاک آمدم، آلوده دامن میروم

شمارهٔ ۴۸۷ : در وطن سخت غریبم، سفری میخواهم

شمارهٔ ۴۸۸ : برآ ز خانه، که از خان و مان خویش برآیم

شمارهٔ ۴۸۹ : چهره بگشای، که از شوق بپرواز آیم

شمارهٔ ۴۹۰ : ما ز هر عشرت دنیا بسخن ساخته ایم

شمارهٔ ۴۹۱ : چشم و گوش و عقل و حس رفتند و، ما وامانده ایم

شمارهٔ ۴۹۲ : ما بلبلان خار علایق گزیده ایم

شمارهٔ ۴۹۳ : برکنده از حیات، باندک بهانه ایم

شمارهٔ ۴۹۴ : ضعف پیری آمد و، دست از جهان برداشتیم

شمارهٔ ۴۹۵ : بی رهنما، براه طلب پا گذاشتیم

شمارهٔ ۴۹۶ : ما ز نادانی، ز بس بدبین و بدخواه خودیم

شمارهٔ ۴۹۷ : از بزرگان وحشی و، با خاکساران همدمیم

شمارهٔ ۴۹۸ : برده است از بسکه فکر آن نگار جانیم

شمارهٔ ۴۹۹ : بنشین تا رخت از تاب نظر غازه کنیم

شمارهٔ ۵۰۰ : چون کند پیری ستم، یاد جوانی می‌کنیم

شمارهٔ ۵۰۱ : چنان زشتم، که ترسم چشم رحمت ننگرد سویم

شمارهٔ ۵۰۲ : خود هم ز ظلم خانه خرابند ظالمان

شمارهٔ ۵۰۳ : درست نیست گشودن به خنده لب چندان

شمارهٔ ۵۰۴ : از ما گذشت عمر، بآیین مهوشان

شمارهٔ ۵۰۵ : غم بود غم، شراب درویشان

شمارهٔ ۵۰۶ : پا ز دولت نخورد، ترک سر درویشان

شمارهٔ ۵۰۷ : برگ جوانیت ریخت، برگ نوای طفلان

شمارهٔ ۵۰۸ : ریخت دندان و، گره در بند نان ما همچنان

شمارهٔ ۵۰۹ : در تنم گردید داغش دردمند استخوان

شمارهٔ ۵۱۰ : پیش لطفش میتوان با روسیاهی ساختن

شمارهٔ ۵۱۱ : برگ ریزانست، رنگ از روی پیران ریختن

شمارهٔ ۵۱۲ : از کمی پیوسته باید بیشی خود خواستن

شمارهٔ ۵۱۳ : پهلوانی نیست سنگی یا گلی برداشتن

شمارهٔ ۵۱۴ : تو که بر خار تحمل نتوانی رفتن

شمارهٔ ۵۱۵ : زیاده فیض توان از شکستگان بردن

شمارهٔ ۵۱۶ : به این سامان چه ساز عیش دیگر می‌توان کردن؟

شمارهٔ ۵۱۷ : بسکه بد باشد ز شوخی خنده بر یاران زدن

شمارهٔ ۵۱۸ : کو بخت حرف پیش تو ای نازنین زدن؟

شمارهٔ ۵۱۹ : گر بسیر گلشن، آن حیرت فزا خواهد شدن

شمارهٔ ۵۲۰ : قامتم گر این چنین از غم دو تا خواهد شدن

شمارهٔ ۵۲۱ : با چراغ دل ازین ظلمت سرا باید شدن

شمارهٔ ۵۲۲ : در دل میگشاید، چشم از اغیار پوشیدن

شمارهٔ ۵۲۳ : به گوش آنکه بود بهره‌ور ز فهمیدن

شمارهٔ ۵۲۴ : پیش چراغ فیض شب، از خواب دم مزن

شمارهٔ ۵۲۵ : گر فلاطون زمانی، حرف دانستن مزن

شمارهٔ ۵۲۶ : گشت چو معمار فیض، بانی بنیان حسن

شمارهٔ ۵۲۷ : ز شمع فیض تاریکی است، قانع را سرا روشن

شمارهٔ ۵۲۸ : شمع بینش که مرا بود جهان ز آن روشن

شمارهٔ ۵۲۹ : خویش را آزاد خواهی، صید دام دوست کن

شمارهٔ ۵۳۰ : یا رب از خواب گران غفلتم بیدار کن

شمارهٔ ۵۳۱ : دیده چون شبنم، برین گلزار عبرت باز کن

شمارهٔ ۵۳۲ : بر در حق جز خضوع و عجز استدعا مکن

شمارهٔ ۵۳۳ : پشت دست از حسرت دینار با دندان مکن

شمارهٔ ۵۳۴ : بهار آمد، که جوشد ز آتش دل باز خون من

شمارهٔ ۵۳۵ : ای گل، تو بی علاقه به دنیا شدی و من

شمارهٔ ۵۳۶ : چون زبان در گفتگو، بیجا ز کام آید برون

شمارهٔ ۵۳۷ : که تواند شدن از بزم تو طناز برون؟

شمارهٔ ۵۳۸ : کرا پا میرود از محفل آن سیمبر بیرون؟

شمارهٔ ۵۳۹ : دمی ز آن پیش کآید چون حباب جان زتن بیرون

شمارهٔ ۵۴۰ : حال ما خواهی بدانی، زلف خوبان را ببین

شمارهٔ ۵۴۱ : شوخیش را نکند گوشه نشین خانه زین

شمارهٔ ۵۴۲ : چهره آرایی بود از نشأه می ننگ او

شمارهٔ ۵۴۳ : می‌تراود التفات از جبههٔ پرچین او

شمارهٔ ۵۴۴ : از آنم کم، که گویم شکر احسان زیاد تو

شمارهٔ ۵۴۵ : میکند گرمی بما هر بیوفائی غیر تو

شمارهٔ ۵۴۶ : گردد چو بگفتار زبان در دهن تو

شمارهٔ ۵۴۷ : غم می‌رمد، ز پیچش زلف سیاه تو

شمارهٔ ۵۴۸ : نیست بلبل چو من و، گل نه چنانست که تو؛

شمارهٔ ۵۴۹ : موی چون گردید جو گندم، دگر هشیار شو

شمارهٔ ۵۵۰ : گذر گاهی بود گلزار گیتی، از صبا بشنو

شمارهٔ ۵۵۱ : چشم بگشا غنچه آسا در بهار صبحگاه

شمارهٔ ۵۵۲ : غیر محرومی رویت نبود کار نگاه

شمارهٔ ۵۵۳ : نخل شمع، از چشم گریان سربلندی یافته،

شمارهٔ ۵۵۴ : دنیا طلب، به دنیا، دل بین چگونه داده

شمارهٔ ۵۵۵ : یارب ز کهنه دیر جهان، وحشتم بده

شمارهٔ ۵۵۶ : چشمش در ستم بر خلق باز کرده

شمارهٔ ۵۵۷ : یارب دل قانع، بدل سیم زرم ده

شمارهٔ ۵۵۸ : کشد رشکم، اگر دانم کس احوال مرا دیده

شمارهٔ ۵۵۹ : ز حیرت تو، کسی گردش از کباب ندیده

شمارهٔ ۵۶۰ : ویرمه، چوق رنگ گل عارض جانانمزه

شمارهٔ ۵۶۱ : زال دنیا محو گردیدن ندارد این همه

شمارهٔ ۵۶۲ : کشد از گرم رویی، نیک و بد را در بر آیینه

شمارهٔ ۵۶۳ : نگذاشت جان غم تو برای شهادتی

شمارهٔ ۵۶۴ : شایسته قبول، ندارم عبادتی

شمارهٔ ۵۶۵ : زیر گل بودن، بسی خوشتر، که زیر منتی

شمارهٔ ۵۶۶ : با من همیشه درد تو دارد عنایتی

شمارهٔ ۵۶۷ : نیی کریم، ز فیض آب تا نمیگردی

شمارهٔ ۵۶۸ : به گرد دولت دنیای دون‌پرور چه می‌گردی؟!

شمارهٔ ۵۶۹ : پسند دوست نبود خود پسندی

شمارهٔ ۵۷۰ : درین ماتم‌سرا از غفلت ای جاهل، چه می‌خندی؟!

شمارهٔ ۵۷۱ : بی سجده درگاه تو، نبود سر خاری

شمارهٔ ۵۷۲ : در دلها برویت میگشاید نرم گفتاری

شمارهٔ ۵۷۳ : سرکش سمند دولت، پر نیست اعتباری

شمارهٔ ۵۷۴ : بغیر بیکسیم نیست در جهان یاری

شمارهٔ ۵۷۵ : دل پر غم، سر پر شور و، جان بینوا داری

شمارهٔ ۵۷۶ : نباشد مردی آن کاسباب ملک و، سیم و زر داری

شمارهٔ ۵۷۷ : دلم از گرد کلفت، شام دیجور است پنداری!

شمارهٔ ۵۷۸ : گوشه‌ای می‌خواهم و، چشم به خوان دل تری

شمارهٔ ۵۷۹ : میبرد هر دم دلم را، غمزه غارتگری

شمارهٔ ۵۸۰ : دگر مخواب، چو دندان فتادت ای سفری

شمارهٔ ۵۸۱ : خسروی خواهی، بنه از سر کلاه سروری

شمارهٔ ۵۸۲ : بهر نان تاکی بدرها آب روی خود بری؟

شمارهٔ ۵۸۳ : نیست او شاه که دارد کمر سیم و زری!

شمارهٔ ۵۸۴ : چنان در بند غم باید بخود بالیدن ای قمری

شمارهٔ ۵۸۵ : کیم من؟ بیدلی، بیچاره‌ای، از خویش دلگیری!

شمارهٔ ۵۸۶ : ز دل رفتی مرا گرد تعلق، حبذا پیری!

شمارهٔ ۵۸۷ : ایام عیش بگذشت، شد روزگار پیری

شمارهٔ ۵۸۸ : کند پیوسته با آن تیغ ابرو هر که دمسازی

شمارهٔ ۵۸۹ : به هرجا می‌فروزی چهره، آتشخانه می‌سازی

شمارهٔ ۵۹۰ : کونکلر یرده جیرانی فغانلر گوکده درناسی

شمارهٔ ۵۹۱ : گاهی سری به خاطر غمناک می‌کشی

شمارهٔ ۵۹۲ : نماز عاشقان باشد، همه مستی و بیهوشی

شمارهٔ ۵۹۳ : دوست داند زبان خاموشی

شمارهٔ ۵۹۴ : چون ز صحرای عدم گشت بتن جان راضی؟

شمارهٔ ۵۹۵ : همچو ناخن، شده خم بر در سلطان تاکی؟!

شمارهٔ ۵۹۶ : از برای مال، گشتن کوه صحرا تا به کی؟!

شمارهٔ ۵۹۷ : با همه نیرنگ، تاکی گفت و گوی سادگی؟!

شمارهٔ ۵۹۸ : در میان دوستان، با این کمال بندگی

شمارهٔ ۵۹۹ : نیست چون بر غیر جان کندن، بنای زندگی

شمارهٔ ۶۰۰ : با این دو روزه عمر، با این حرص پیشگی

شمارهٔ ۶۰۱ : چون کند شمع رخت را انجمن پروانگی

شمارهٔ ۶۰۲ : از حال میزند دم، صوفی بهرزه نالی

شمارهٔ ۶۰۳ : بر کتاب دل نوشتم تا خط عشقت جلی

شمارهٔ ۶۰۴ : ز بس پر گشته بزم از حیرت روی دل آرامی

شمارهٔ ۶۰۵ : اگر گللر غمیندینک دور چمنده بلبل افغانی

شمارهٔ ۶۰۶ : زبان گشود و، چنین گفت شمع نورانی:

شمارهٔ ۶۰۷ : ندهم تن بجز از عریانی

شمارهٔ ۶۰۸ : با من نگاه او کرد، هر چند پهلوانی

شمارهٔ ۶۰۹ : چه دوداست آن ترا بر گرد لب از خط ریحانی

شمارهٔ ۶۱۰ : تو کز طول امل در بند جمع مال و سامانی

شمارهٔ ۶۱۱ : تو جانی، جان! چرا چندین گرفتار بدن مانی؟!

شمارهٔ ۶۱۲ : بر من کند از بس غم عشق تو گرانی

شمارهٔ ۶۱۳ : بکام خویش، نچیدم گلی ز باغ جوانی

شمارهٔ ۶۱۴ : پیری رسید و نور نظر گشت رفتنی

شمارهٔ ۶۱۵ : نتواندم بعشوه جهان کرد رهزنی

شمارهٔ ۶۱۶ : زینت اهل صفا، آمده عریان بدنی

شمارهٔ ۶۱۷ : تن ز هم پاشید و، فکر پوشش آن می‌کنی

شمارهٔ ۶۱۸ : جوش بهار شد، سرو پا را چه میکنی؟!

شمارهٔ ۶۱۹ : دولت آن باشد که حق را بنده فرمانی کنی

شمارهٔ ۶۲۰ : کام حاصل ای دل از آه سحر گاهی کنی

شمارهٔ ۶۲۱ : بملک فقر خود را آن زمان فرمانروا بینی

شمارهٔ ۶۲۲ : بنده عالم چرا از بهر ده درهم شوی؟

شمارهٔ ۶۲۳ : نظر بگشا، نگه دانسته کن، در هر پر کاهی

شمارهٔ ۶۲۴ : هر نقش درم بندی است، در دیده آگاهی

شمارهٔ ۶۲۵ : در کنار یار، از یار است دست ما تهی!

شمارهٔ ۶۲۶ : خردمندی فزاید آدمی را بسکه تنهایی

شمارهٔ ۶۲۷ : ز مرگت دوستان را، آن قدرها نیست پروایی

شمارهٔ ۶۲۸ : ای رنگت از طراوت، چون اطلس ختایی

شمارهٔ ۶۲۹ : چون تن درست بود، گو مباش دنیایی

شمارهٔ ۶۳۰ : برگی از باغ تو، هر رنگ گل زیبایی

شمارهٔ ۶۳۱ : به سویت جنبش هر نونهال ایمای ابرویی

شمارهٔ ۶۳۲ : دیوانه گر نه‌ای، به خود این دل چه داده‌ای؟

شمارهٔ ۶۳۳ : بنده تن تا به کی، ای جان اگر آزاده‌ای؟!

شمارهٔ ۶۳۴ : با لاف عقل، بازی دنیا چه خورده‌ای؟

شمارهٔ ۶۳۵ : عشق نبود جز بلا با صبر بی‌اندازه‌ای

شمارهٔ ۶۳۶ : ای که از سودای گنج سیم و زر دیوانه‌ای