شمارهٔ ۵۶۰

زیاد به روی جانان ما رنگ گل نده. ای شراب سرخ‌رنگ وارد خون ما نشو.

آن نه رخ است نه طراوت که از فیضش اگر خار به دامان ما دست زند گل می‌شود.

آن نه لب است نه دهان نه شیرینی. که سخنان مانند شکرش به جان ما آتش انداخت.

هوش مصنوعی: چیزی که مانند یک غنچه سیراب شده است، گل‌هایی است که با شبنم درخشیده‌اند. این گل‌ها، گل‌هایی زیبا هستند که چشم من را به گریه می‌آورند.

هوش مصنوعی: گل های زیبا در دل کوهستان می‌رویند، اما بدی در زیر سنگ‌ها پنهان شده است. چه فایده به جز از دست دادن شوق و عشق، وقتی که به جمال این گل‌ها نمی‌نگرمی؟

سوزنی مسیحاوار خار راه شد. ولی اگر دست بخیه به گریبان ما برسد.

هوش مصنوعی: سخنران به دنیا خبر می‌دهد که اگر نخستین دشمن، ما را به چالش بکشد، باید حاضریم جوابگو باشیم.

هوش مصنوعی: غصه‌های دین به قدری به من فشار آورده که جای شگفتی نیست اگر صدای درونم به زاری تبدیل شده باشد.

هوش مصنوعی: من خود را در آتش عشق سوزانم و شعر می‌گویم، در حالی که بدون حاکم عادلی که عدالت را برقرار کند، به دیوانگی و بی‌سامانی دچار شده‌ام.

هوش مصنوعی: به کسی که در آتش عشق سوخته است، موعظه نکن. او یعنی دوست من، مدلل و زیبا سخن می‌گوید و نی و غم را در دلش دارد.