شمارهٔ ۵۳۶

هوش مصنوعی: زمانی که زبان در صحبت کردن به جا و درست عمل نکند، مانند شمشیری است که در میهمانی از غلاف خارج می‌شود.

هوش مصنوعی: زمانی که بادی بوزد، آن خوشحال که مثل لنگر است به بیرون می‌آید و ناله صبح از دل شب خارج می‌شود.

هوش مصنوعی: در ذهن انسان مانند میوه نارس، چیزی وجود ندارد که قابل قبول باشد. در گفتار نیز، هر کلامی که نابالغ و ناپخته باشد، از زبان خارج می‌شود.

هوش مصنوعی: زمانه در تماشای او به قدری متوقف مانده است که گویی از رفتن باز ایستاده. چون که آن خوشبخت و شاداب از کوی خود بیرون می‌آید و همه را به تماشا می‌کشاند.

هوش مصنوعی: اگر در مجلس بگذرد و لب‌های معشوق با جرعه‌ای از شراب مست کننده، به من نگاهی انداخته و شراب از ظرف شیشه‌ای به بیرون بریزد، طعم دلپذیری خواهد داشت.

هوش مصنوعی: وقتی نامه‌ام را با مهر بر رویش بزنم، از شوق او نامم به جای عکس روی مهر، نمایان می‌شود.

هوش مصنوعی: زمانی که نام او را بر زبان می‌آورم، آه‌های من در قفس حبس می‌شود. آیا ممکن است که آن آقا هرگز بدون غلامش از خانه بیرون برود؟

هوش مصنوعی: دل پر از عشق و شوقی است که حتی اگر بال و پرش شکسته باشد، همچنان می‌تواند با ناله و اشک خود دانه‌ای برای دیگران بیافریند و از دام‌هایی که او را محاصره کرده‌اند، رهایی یابد.