شمارهٔ ۶۳۵

هوش مصنوعی: عشق تنها سختی و آزمایش است، با صبر بی‌پایانی که به همراه دارد؛ مانند این است که هر لحظه‌ای، با زندگی ابدی، مرگ دوباره‌ای را تجربه‌کنیم.

هوش مصنوعی: به اندازه کافی از سختی‌های زندگی آزرده شده‌ایم، دیگر نیازی به نگه‌داشتن کنار هم دفتر کار یا نوشته‌هایمان نیست.

هوش مصنوعی: از وجودم صدای شکستن در می‌آید و هر لحظه که به یاد تو می‌افتم، در هر گوشه و خیابانی صدایی از غم تو به گوش می‌رسد.

هوش مصنوعی: با تواضع و فروتنی، شاخ گل به آرامی احساسات و رازهای دل را باز می‌کند. اما اگر از روی غرور و سرکشی رفتار کنی، هر بار که تازگی پیدا می‌کنی، این احساسات دوباره در هم می‌پیچند و به بند کشیده می‌شوند.

هوش مصنوعی: صبح مرگ ممکن است دل تو را در حالتی گیج و پریشان به سر ببرد، همچون گلی که شاید تنها با یک خمیازه به تو نظر کند.

هوش مصنوعی: خیلی زمان است که به زندگی در بیابان عادت کرده‌ام، به‌طوری که واعظ حتی از حال من خبر ندارد و صدای من به شهر نمی‌رسد.