شمارهٔ ۲۶۲

هوش مصنوعی: عشق دیوانگی بسیار خوب است، اما زنجیر بندگی نتوانست مرا تحت سلطه خود درآورد. خوش آمدی ای طوفان نابودی، که مرا نجات ندادی.

هوش مصنوعی: هرگز از دهانم کلمه‌ای خارج نشد که باعث ناراحتی یا دلگیری‌ام شود، مانند دندانی که در دوران جوانی می‌افتد.

هوش مصنوعی: از بس که افراد دور و برم را به تهدید و نیرنگ دیده‌ام، متعجبم که آیا چه چیزی باعث شد که مادر، من را در آب و شیر، پاک و بی‌غش پرورش ندهد.

هوش مصنوعی: به خاطر چهره زشت من، هیچ نقاشی جز آیینه نتوانسته تصویر مرا به درستی نشان دهد، زیرا هیچ کس جز من نمی‌تواند این زشتی را ببیند.

هوش مصنوعی: من کیستم؟ دیوانه‌ای سرمست که به خاطر شدت جنونم هیچ‌کس جز بچه‌ها قادر نیست مرا مهار کند.

هوش مصنوعی: هرگز در هیچ جایی به اندازه‌ی خانه‌ام که آینه‌ای از دلگیریم است، آرزوی تنهایی و آرامش را حس نکرده‌ام.

هوش مصنوعی: من هرگز شهری پر از افراد نیکوکار را ندیدم که زیر پا بماند، مانند سیلی که از کوه پایین می‌آید و جوانی را به پایین می‌کشاند.

هوش مصنوعی: دنیا مانند میزی است که مردم برای خوردن به آن می‌آیند، اما حرص و طمع باعث نمی‌شود که کسی سیر شود. تنها با قناعت و رضایت از آنچه داریم، می‌توانیم از نعمت‌ها بهره‌مند شویم. من از نصیحت‌ها و وعظ‌های دیگران در این باره خسته شدم.