شمارهٔ ۴۷۳

هوش مصنوعی: هر زمان که نسیمی به آرامی بوزد، به پای او می افتم و امیدوارم که بتوانم یک لحظه در دامن صحرا و نزد او باشم.

هوش مصنوعی: در مسیر عشق محبوب، نه راه را می‌شناسم و نه منزل را. تنها می‌دانم که از خودم برمی‌خیزم و در پای او می‌افتم.

هوش مصنوعی: نمی‌دانم دیگر چطور می‌توانم به زیبایی طلایه‌اش توجه کنم، اما وقتی در کوچه باغ زلف‌هایش گرفتار می‌شوم، تمام وجودم را تسلیم می‌کنم.

هوش مصنوعی: دیگر هیچ عیش و نوشی در بهشت برایم جذاب نیست، حتی اگر فقط یک لحظه در سایه آن سرو زیبا استراحت کنم.