شمارهٔ ۱۴۲

هوش مصنوعی: تا زمانی که تصویری از چهره زیبای تو در چشمان ما باقی است، باغ دل ما پر از درد و غم شده است.

هوش مصنوعی: شب‌ها که به آینه نگاه می‌کنم، چهره‌ات در ذهنم تداعی می‌شود و حس می‌کنم که جانم از بدنم جدا می‌شود؛ آه، این لحظه‌های سحرگاهی ماست.

هوش مصنوعی: ما مانند پرندگان خوشبخت در آسمان، با تلاش و اراده خود، دامن‌مان را از دنیا پر می‌کنیم و بال و پر ما به همین بستگی دارد.

هوش مصنوعی: هر کسی که بر سر ما تاج می‌گذارد، در نهایت موجب می‌شود که ما پایمال شویم و به تدریج قدرتش بر ما غلبه پیدا کند.

هوش مصنوعی: ما درختان بلند و سرسبز باغ عشق هستیم، و تنها کسی که می‌تواند ما را به بار بنشاند، تو هستی؛ جدا شدن از غیر تو برای ما ثمری نخواهد داشت.

هوش مصنوعی: ما با وجود بی‌پولی و نداشتن دارایی، در جستجوی عشق و زیبایی تو هستیم. هرچند چیزی در اختیارداریم، تنها هدف و مقصود ما، گشت و گذار در دنیای توست.

هوش مصنوعی: ما را به خاطر وفاداری‌امان می‌شناسند، در مسیر تو با تمام وجود ایستاده‌ایم، مثل آبی که در دل گوهر وجود دارد.

هوش مصنوعی: در هیچ قلبی، سخنران ما جایی ندارد و سرنوشت افغانستان نیز از تاثیر ما خالی است.