شمارهٔ ۴۹۰

هوش مصنوعی: ما از هر لذتی که در این دنیا هست، سخن بوجود آورده‌ایم. ما مانند بلبلانی هستیم که از دنیای کودکی خود گلابی می‌چینند و غزل می‌سرایند.

هوش مصنوعی: ما به خاطر ادب و احترام به نام لب آن محبوب، رنج و درد زیادی تحمل کرده‌ایم و در دل خود می‌خواهیم که از محبت او بهره‌مند شویم، به طوری که دل‌مان به زیبایی او مثل انار و چهره‌اش مثل سیب باشد.

هوش مصنوعی: ما چیزی جز اجازه لبانش را نمی‌خواهیم، ما با یک کلام، از آن حرف میم که در دهانش است، ساخته‌ایم.

هوش مصنوعی: گفتار او به گونه‌ای شیرین و دلنشین است که حتی وقتی دل‌تنگ هستیم، از آن ناراحتی هم فاصله می‌گیریم و در دل‌تنگی‌امان، به آنچه می‌گوید پناه می‌بریم.

هوش مصنوعی: ما از آن دنیای دیگر، به این دنیا آمده‌ایم و دل‌باخته‌اش شده‌ایم؛ از تمام آن درختان بلند و گل‌های خوشبو، باغی در اینجا ساخته‌ایم.

هوش مصنوعی: فراموش کرده‌ایم که به یاد خدا باشیم و خوشحالیم که ما از اهل دل هستیم. ما از آن نور درخشان، خود را به روشنایی و آگاهی رسانده‌ایم.

هوش مصنوعی: ما به خاطر زندگی طولانی که از دنیا گرفته‌ایم، به خاطر کارهای نیکمان، از این چاه به سوی یوسف رفته‌ایم.

هوش مصنوعی: زندگی در این دنیا برای ما چه اهمیتی دارد وقتی که با مرگ و عدم وجود، آشنا هستیم؟ ما به گونه‌ای هستیم که حتی بدون به خاک سپرده شدن و پوشاندن خود با کفن، می‌توانیم با شرایط سخت زندگی کنار بیاییم!

هوش مصنوعی: از سفرهای زیادی که داشتم، نتیجه‌ام این بود که حالا با آرامش در خانه و کشور خودم نشسته‌ام.

هوش مصنوعی: زیبایی دل ناشی از عشق به معشوق و درد ناشی از دین است، در حالی که واعظ ما همه چیز را از ظواهر و زینت‌های دنیوی ساخته و پرداخته است.