شمارهٔ ۳۴۲

هوش مصنوعی: وقتی که قامت انسان خمیده شود، تمام توجهاتش به ضعف و ناتوانی معطوف می‌گردد و مانند لشکری که شکست خورده، احساس سردرگمی و ضعف می‌کند. همچنین، وقتی علم و دانش در حال فروریختن باشد، وضعیت مشابهی پیش می‌آید.

هوش مصنوعی: کسی که قناعت کند و از مال کم خود راضی باشد، درستی و نیکویی‌اش در جامعه شناخته می‌شود و مانند این است که از آب کم، بوی خوش گلستان بیشتر می‌شود.

هوش مصنوعی: عاشق وقتی که محبتش را به معشوق می‌دهد، دیگر از جستجوی او دست می‌کشد و تمام دل و جان خود را به سوی محبوب می‌سوزاند. در این حال، دلش مانند خون به تپش در می‌آید و پر از احساسات و افکار است.

هوش مصنوعی: تو روشنی و زیبایی زندگی هستی، و اگر روزی مانند لاله، که سرش به زمین خم می‌شود، در شرایط سختی قرار بگیری، همچنان ارزش و مقام تو مشخص خواهد بود.

هوش مصنوعی: پاشیدن گنج و جواهر به زمین، نشانه‌ای از بی‌خود بودن است؛ عمر را نباید برای دنیای پستی هدر داد.

هوش مصنوعی: شرطی است که وقتی به مرگ فکر می‌کنیم، آرزوهای در دل ما به حسرت تبدیل می‌شود و از عمق دل خارج می‌گردد.