خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

شمارهٔ ۱۵۴

واعظ قزوینی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۵۴

بی فکر تو، ناپاک دل از لوث جهان است

بی ذکر تو، دل خانه بی آب و روان است

از ما سخن خال و خط امروز بود زشت

حرف گل رخسار، گل شمع زبان است

برخیز که آمد به سرت مرگ سبکخیز

هرچند که بر خاطرت این حرف گران است

جز فتنه نزاید چو زبان شد بسخن جفت

شور و شر عالم همه فرزند زبان است

شمارهٔ ۱۵۳: بهار ما، نفس سرد و، چشم گریان است شمارهٔ ۱۵۵: آه، شمعی ز شبستان سحرخیزان است

اطلاعات

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات: 4

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

بی فکر تو، ناپاک دل از لوث جهان است

بی ذکر تو، دل خانه بی آب و روان است

هوش مصنوعی: بدون فکر و یاد تو، دل ناپاک و آلوده به پلیدی‌های دنیاست و بی‌ذکر تو، دل مانند خانه‌ای است که نه آب دارد و نه جانی در آن.

از ما سخن خال و خط امروز بود زشت

حرف گل رخسار، گل شمع زبان است

هوش مصنوعی: امروز ما درباره‌ای صحبت کردیم که چهره‌اش زیباست اما حرف‌های زشتی می‌زند. در واقع، زیبایی ظاهری او هیچ نشانه‌ای از زیبایی باطنش ندارد.

برخیز که آمد به سرت مرگ سبکخیز

هرچند که بر خاطرت این حرف گران است

هوش مصنوعی: بیا، بیدار شو که مرگ به آرامی به سمت تو نزدیک می‌شود، هرچند که فکر کردن به این موضوع برایت دشوار و سنگین است.

جز فتنه نزاید چو زبان شد بسخن جفت

شور و شر عالم همه فرزند زبان است

هوش مصنوعی: وقتی زبان به گفتگو و سخن باز می‌شود، تنها ایجاد آشوب و فتنه می‌کند. تمامی شور و هیجان جهان نتیجه این سخن گفتن‌ها و گفتگوهاست.