شمارهٔ ۱۳۸

هوش مصنوعی: در قلبت هیچ امیدی به تو ندارم، چون نمی‌توانم تو را ببینم، تنها احساس می‌کنم که وجودت به من مرتبط است.

هوش مصنوعی: به خواجه بگو که برو، دیگر برگشتی نیست. همواره در حال رفتن است و سرانجام مرگ نزدیک است.

هوش مصنوعی: وقایع زندگی مانند سیلابی می‌باشند که در آن، شنا کردن و حفظ آرامش کار دشواری است؛ بنابراین، در مواقع سختی، تواضع و فروتنی می‌تواند به ما کمک کند تا از مشکلات عبور کنیم.

هوش مصنوعی: تمامی نقاطی که سوخته‌اند، نشان‌های درد و زحمت را بر بدن اسب به جا گذاشته‌اند.

هوش مصنوعی: در دل هیچ‌کس یاد خدایی وجود ندارد، مگر چند تای محدود. چه اتفاقی افتاد که در آغوش (محبت) قرار گرفته‌اند؟

هوش مصنوعی: غم و اندوه هیچ کمکی به دردمندان نمی‌کند، همانطور که یک مو نمی‌تواند جسمی سنگین را جابه‌جا کند.

هوش مصنوعی: دل‌های خالی از غم وجود ندارند، حتی شاهان و اهل دل همیشه با احساسات و اندوه خود همراه هستند.

هوش مصنوعی: در واقع، رکن اصلی و نیروی افراد ضعیف در واقعیت است که به کمک دیگران و ابزارهایی که در دست دارند، می‌توانند مشکلات خود را مدیریت کنند.

هوش مصنوعی: دل بی‌درد، دردی است که درمانی ندارد! چشم بدون اشک، نشانه‌ای از بی‌عملی است.

هوش مصنوعی: این همه وعده‌هاست! کجا هستند اقدام‌هایی که واعظان می‌کنند؟ بندگی فقط با شعر و داستان نیست.