شمارهٔ ۵۷۷

هوش مصنوعی: دل من از غبار غم و تاریکی شب پر است. به نظر می‌رسد در این غبار یاد زیبایی تو مانند شعله‌ای می‌درخشد.

هوش مصنوعی: با نگاهی به جمعیت و همراهان خود، متوجه می‌شویم که جهان برای ما تنگ و کوچک است، انگار که چشم‌مان به اندازه یک مور است و تنها بخشی از واقعیت را می‌بینیم.

هوش مصنوعی: چشم خودبین، پر از خودخواهی و غرور می‌شود و وقتی به خود نگاه می‌کند، این احساس را دارد که مانند نیش زنبور است؛ یعنی چیزی که به نظرش مهم و بزرگ می‌آید، در واقع فقط یک خیال و تصور است.

هوش مصنوعی: سکوت کرده و در هر رگی از او جانی وجود دارد که فریاد می‌زند. این صدای عاشقان مانند نواختن طنبور به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: از نظر کسی که دل زنده و پرجنب و جوش دارد، مرگ تنها لحظه‌ای برای بیداری است و واعظی که به خواب آسایش اشاره می‌کند، نمی‌داند که برای عاشقان، آرامش واقعی در نزدیکی مرگ و در آغوش خاک است.