شمارهٔ ۱۳۰

هوش مصنوعی: این صبح به خاطر غم من، همچون یک فرد پیر به نظر می‌رسد و حتی شام هم برای من حال و هوای دلگیری دارد.

هوش مصنوعی: ناله‌هایم به خاطر ناتوانی‌هایم، از صدای آرام آب هم کم صدا‌تر است.

هوش مصنوعی: به کسی که با مهربانی رفتار می‌کند و ظاهراً دوست است، اطمینان نکن، زیرا ممکن است درونش مانند تب شیر سوزان باشد و در واقع خصم و دشمنی پنهان کند.

هوش مصنوعی: مال زیاد موجب فساد و از بین رفتن خوبی‌های دل می‌شود، زیرا فردی که حریص است، هر چقدر هم که شکم پر داشته باشد، باز هم سیر نمی‌شود.

هوش مصنوعی: مردم یکی یکی به در می‌آیند و با شوق به مهمانی می‌زنند؛ اما در دل، فضای آن مکان بسیار غم‌انگیز و دل‌گیر است.

هوش مصنوعی: سرنوشت نابودی جهان زیر نظر آسمان و زمین است.

هوش مصنوعی: اگر نیّتت خالص باشد، صداقت و اخلاصی که داری تا آسمان یک تیرِ مستقیم است.

هوش مصنوعی: تا زمانی که زمین نیفتی و به مشکل نخورده‌ای، هیچ تلاشی برای بهبود اوضاع نمی‌کنی؛ زیرا تعمیر و بهسازی وقتی رخ می‌دهد که خرابی وجود داشته باشد.

هوش مصنوعی: این دنیا مانند زندانی است و ما در آن زندانی هستیم، نه اینکه فلک و آسمان ما را محدود کرده باشد. زنجیرهایی که ما را می‌بندند، مانند حلقه‌های زنجیر هستند.

هوش مصنوعی: سر رشته زندگی و آینده ما در دست تقدیر و سرنوشت است و به فکر و برنامه‌ریزی ما بستگی ندارد.

هوش مصنوعی: وقتی که امید و آرزوهایمان برآورده نمی‌شود، چگونه می‌توانیم به شنیدن نصیحت‌ها و وعظ‌ها ادامه دهیم؟ در واقع، مشکل اصلی و تقصیر از خود ماست.