شمارهٔ ۴۷۸

واعظ قزوینی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۴۷۸

ز بس نومیدی، از امیدهای خویشتن دیدم

ز امیدی که هم در ناامیدی هست، نومیدم

بسان غنچه بودم تنگدل دایم ز خودسازی

چو گل، برداشتم از خویشتن تا دست، خندیدم

فزونی مینمود اول، بچشمم بیشتر، اما

زیاد آمد کمی با عقل خود وقتی که سنجیدم

شمارهٔ ۴۷۷: نهادم عینک و، ملک عدم را بی خفا دیدم شمارهٔ ۴۷۹: چو رنگ خویش، هردم انقلاب ساکنی دارم

اطلاعات

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات: 3

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

ز بس نومیدی، از امیدهای خویشتن دیدم

ز امیدی که هم در ناامیدی هست، نومیدم

هوش مصنوعی: به خاطر ناامیدی‌های زیادی که تجربه کرده‌ام، از امیدهایم دست کشیده‌ام. حتی در دل ناامیدی هم که به دنبال امید هستم، احساس ناامیدی می‌کنم.

بسان غنچه بودم تنگدل دایم ز خودسازی

چو گل، برداشتم از خویشتن تا دست، خندیدم

هوش مصنوعی: من همچون غنچه‌ای بودم که همیشه دلشکسته و ناراحت بودم، اما وقتی خودم را مانند گل پرورش دادم و از درون خودم را آزاد کردم، توانستم لبخند بزنم و شاد باشم.

فزونی مینمود اول، بچشمم بیشتر، اما

زیاد آمد کمی با عقل خود وقتی که سنجیدم

هوش مصنوعی: در ابتدای کار، تمام چیزها برایم زیبا و جذاب به نظر می‌رسیدند، اما وقتی کمی فکر کردم و با عقل خود مقایسه کردم، متوجه شدم که از حد بیشتر شده و آن زیبایی دیگر زیاد نبود.