شمارهٔ ۶۷

هوش مصنوعی: زخم عمیق و دردی که داریم، باعث می‌شود که دل‌مان به شدت بی‌تابی کند. اشک‌های ما مانند خون بر دل زرد و رنجورمان جاری می‌شود.

هوش مصنوعی: هر لحظه مثل شواهدی است که آرزوهایشان در خوابند، و این قلب بی‌رحم ما، درخواست‌های ما را به باد می‌دهد.

هوش مصنوعی: ما مانند گل‌ها اسیر وابستگی‌ها نیستیم و به‌زودی زندگی ما از هم می‌پاشد و از دست می‌رود.

هوش مصنوعی: هر نسیمی که از کوی او به من رسید، مرا تحت تأثیر قرار داد و بی‌دقت نگذشت. هیچ وزش بادی از گرد من عبور نکرده است که خیلی سطحی باشد.

هوش مصنوعی: راه زندگی طی شده و به نزدیکی پایان دنیا نزدیک شده‌ایم. از این سفر، واعظی که تهیدست است، چیزی به ما نیاورده است.