شمارهٔ ۶۳۱

هوش مصنوعی: هر جوانه‌ای به سوی تو حرکت می‌کند، مثل این‌که ابرویت سخن می‌گوید. هر غنچه‌ای در باغ به حرف‌های تو گوش می‌دهد و آماده است تا به دنیا بیاید.

هوش مصنوعی: امشب هیچ یک از دوستانم همراه من نشدند، جز صحبت آن شخص بدخلق که تنها همدم من بود.

هوش مصنوعی: من از درد تو آنقدر بی‌تابم که حتی هم‌نشینانم هم تحت تأثیر قرار گرفته و مانند من در درد و غم به خود می‌پیچند.

هوش مصنوعی: چشمانم به اندازه‌ای از غم پر است که همچون رگ‌های ابر، اشک می‌ریزند. این احساس به قدری عمیق است که همیشه مانند جرقه‌ای از آتش، نشانی از آن در چهره‌ام نمایان است.

هوش مصنوعی: از چیزهای دنیوی، واعظ نمی‌تواند چیزی به جز بستر خواب و بالینی که زیر سر دارم، برایم بیاورد.