شمارهٔ ۴۸۰

هوش مصنوعی: اگر استخوان‌هایم از ناتوانی بشکند، حتی یک قطره اشک که از چشمانم بریزد، نشان‌دهنده‌ی ضعف من خواهد بود.

هوش مصنوعی: دور شدن از معشوق و فاصله او به من احساس تشنگی می‌دهد، مثل ماهی که از آب دور مانده و حالا به بستر خشکی چسبیده است.

هوش مصنوعی: هرچند که در رفتارم تند و تیز هستم، هیچ‌گاه دل کسی را نرنجانیده‌ام. در این دنیا، مانند خار هستم که ممکن است آزاردهنده به نظر بیایم، اما خودم احساس می‌کنم که از آن‌هم سخت‌تر و زشت‌تر هستم.

هوش مصنوعی: من در درونم آتش زبانه می‌کشد؛ هرچند که غم و ناراحتی مرا خاموش کرده است، اما هنوز هم شعله‌ای از عشق و اشتیاق در دلم وجود دارد که می‌تواند نور و روشنی را به زندگی‌ام بیاورد.

هوش مصنوعی: عمری که دارم، ارزش و لذتی جز کلام ندارد، انگار که سرنوشت من را در قالبی نوشته‌اند که تو آن را می‌خوانی.

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم با آدم‌های باارزش به غیر از نرمی و محبت رفتار کنم و از شدت رنج و ضعف، در جستجوی زیبایی و تجمل هستم، اگر در شرایط سختی قرار بگیرم.

هوش مصنوعی: واعظ از وضعیت ما به خاطر برهنگی‌مان نگران نیست، زیرا عشق موجب شده که لباس من هم از اشک‌های گرانبها پوشیده شود.