شمارهٔ ۵۰۳

هوش مصنوعی: خندیدن به حدی که آدم خود را بشکند، درست نیست؛ مانند پسته که وقتی پوستش می‌شکند، خندان می‌شود.

هوش مصنوعی: صبر تو مانند انگشتری است که متعلق به سلیمان است. وقتی که در دل به یاد گوهر گرانبهایی بیفتی، دل به درد می‌آید و مانند جگر آسیب می‌بیند.

هوش مصنوعی: تو مانند یوسف هستی و این دنیا برای تو مانند مصر است. همان‌طور که صلب و رحم مکانی برای تولد یوسف بودند، این جهان نیز زندانی است که تو در آن گرفتار هستی.

هوش مصنوعی: زمانه‌ای است که وقتی دشمن می‌آید، مثل نام گدایی، دربندان و گرفتار می‌شوند.

هوش مصنوعی: می‌توان برای مبارزه با افراد بدجنس و بخیل، از قدرت خود استفاده کرد، اما اگر بخواهی از سنگین و سختی زندگی چیزی به دست آوری، باید با تلاش و کوشش به آن دست یابی.

هوش مصنوعی: وقتی دل از وطن جدا شود، دیگر هیچ چیزی نمی‌تواند آن را به کار بیندازد. مانند دندانی که از لثه بیفتد، دیگر نمی‌توان بر آن فشار آورد یا از آن استفاده کرد.

هوش مصنوعی: مجنون به خاطر عشق لیلی دچار درد و رنج شده است، زیرا عشق کار انسان‌های عاقل نیست و از آن‌ها برنمی‌آید.

هوش مصنوعی: هنگامی که یوسف در مصر قدم گذاشت و مقام بلندش را پیدا کرد، گفت که در زندان هم نمی‌توانست به راحتی بر جایگاه قدرت تکیه کند.

هوش مصنوعی: وقتی به فکر روزی و تأمین معاش باشی، چه نیازی به نگرانی داری؟ وقتی که فکری نداری و دندان‌هایت در دهانت خالی مانده، نمی‌توانی فشار و استرس را تحمل کنی.

هوش مصنوعی: در اینجا گفته می‌شود که افراد عاقل در گفت‌وگوهای خود مراقب و محتاط هستند، در حالی که در مقابل، جایی برای بازی و شادابی کودکان و جمع افراد خوش‌گذران وجود ندارد. به نوعی، این بیان‌کننده تفاوت بین ادب و احتیاط عاقلان و آزادگی و بی‌خیالی جوانان و شادابی رندان است.

هوش مصنوعی: من از این شعر خوشحالم که واعظ با بستن چشم پدر، عیب‌های فرزندان را نادیده گرفته است.