شمارهٔ ۷۶

هوش مصنوعی: دل ما که همیشه غمگین و پر از ناامیدی بود، با زیبایی‌های چهره تو جان تازه‌ای گرفت و درخشید. در واقع، حضور تو باعث شد که سایه ناامیدی از زندگی‌مان کنار رود و آرامش و خوشی به ما برگردد.

هوش مصنوعی: ما در زمین قناعت ریشه دوانده‌ایم، مانند شمعی که با آب شدن خود، نوری به دیگران می‌بخشد.

هوش مصنوعی: بر چهره‌ای که نشانه‌های شکست و آسیب را دارد، رنگ تهمت و ناراستی زده‌اند و آثار خونریزی و ناراحتی‌های ما بر آن نمایان است.

هوش مصنوعی: ما در سرزمین خود، بذرهایی کاشته‌ایم که حتی بهار هم به حال ما توجهی ندارد.

هوش مصنوعی: هرگز شکایت از مشکلات کسی نکرده‌ایم؛ ما همواره ساکت بوده‌ایم، مانند قلمی که فقط نوشتن را می‌داند و از حواشی و بحث‌های بی‌فایده دور است.

هوش مصنوعی: از آنقدر که واعظ با دل‌تنگی ناله و گریه کرد، کلمات بیهوده‌ای از قلمش جاری شد که نشان‌دهنده درد و رنج ماست.