شمارهٔ ۳۰۲

هوش مصنوعی: دوست در بیان نکته‌ها هیچ‌گاه تنها نمی‌ماند و همیشه افرادی به حرف‌های او گوش می‌دهند. مانند مگس که همواره از شهد لب او دور نمی‌شود.

هوش مصنوعی: به خاطر نگاه کردن به چهره‌اش، آینه تصویر او را می‌سازد، اما غبار روی چهره‌اش مانع از آن می‌شود که ما به وضوح او را ببینیم و نگاه کردن به او باعث می‌شود نفس‌مان در سینه حبس شود.

هوش مصنوعی: بیش از حد به خودم آسیب زدم و از درد عشقش عذاب کشیدم، به طوری که حالا حالتم مانند قفسی شده که در آن آیینه‌ای وجود دارد.

هوش مصنوعی: هر روز، کدورت و ناراحتی به دل ما می‌رسد و صبح، به مانند نفس بر آینه، اثر آن بر ما باقی می‌ماند.

هوش مصنوعی: جز سر زانو جایی نیست که در شب و روز بر روی آن استراحت کنم. واعظ در حال ناله و فریاد است و صدای جرسی که به صدا درمی‌آید، مشابه پرتحرکی و بی‌تابی من است.