شمارهٔ ۱۶۴

هوش مصنوعی: عشق، محبوبی است که در دل من جا دارد و دل تنگ من، جایی برای اوست. زیبایی او از تغییر رنگ احساسات من نشأت می‌گیرد.

هوش مصنوعی: من شیشه‌ای هستم که می‌خواهم پر از نوشیدنی و تصویر آیینه‌ای باشم؛ زیرا همیشه آتش عشق دوست در دل سرد و سنگی‌ام شعله‌ور است.

هوش مصنوعی: من پادشاه فقر و درماندگی هستم و یارانم تنها بی‌کسانی هستند. نادیده گرفتن موضوعات اصلی و بی‌توجهی به آن، برای من مانند تخت و مقام می‌ماند.

هوش مصنوعی: در دست نگین چیز دیگری جز به خاک پای گذاشتن نام‌ها وجود ندارد. حق با من است، حتی اگر به خاطر نامم احساس شرم بکنم.

هوش مصنوعی: هیچ کس به کمک کسانی که در حال افتادن هستند نمی‌آید، و من با سرنگونی در مقابل دشمن، پرچم جنگ خود را به اهتراز درآورده‌ام.

هوش مصنوعی: حالت و احساسات من را می‌توان از چهره‌ام فهمید، چرا که نوشته‌ای از رنج و ناراحتی من، اشک‌های رنگین من است.

هوش مصنوعی: کسی که در عالم عشق و احساسات من جا می‌گیرد، همان کسی است که دلش را می‌شکند و به من درد می‌دهد. اما کسی که نمی‌تواند در عالم دل و عشق من جایی داشته باشد، همان کسی است که دل من را به تنگی می‌آورد.

هوش مصنوعی: من به خودم تعلقی ندارم و مثل آینه‌ای هستم که فقط زیبایی معشوق را نشان می‌دهد. این بدن مادی که می‌بینی، تنها زنگار من است و چیزی از من به حساب نمی‌آید.

هوش مصنوعی: منبع درآمد و هزینه‌ام با هم سازگار نیست و واعظ می‌گوید خرج من به خاطر ناله‌ها و احساساتی است که در زندگی‌ام دارم.