شمارهٔ ۹۳

هوش مصنوعی: ای باران رحمت، کعبه‌ی کوی تو در مسیرها به شجاعت گشوده شده است، و آستانه‌ی پذیرش تو، سرشار از ناله‌ها و آه‌های عاشقانه است.

هوش مصنوعی: دست دعا به سوی تو دراز کرده‌ام، امید دارم که با رحمتت به گناهانم نگاه کنی و مرا ببخشی.

هوش مصنوعی: رگ‌هایی که در بدن وجود دارند، برای کسی که حقیقت را می‌شناسد، باید راه‌های شناخت و درک حقیقت را نشان دهند.

هوش مصنوعی: هر زمانی که تو به زمین می‌زنی، شوری در دل‌ها ایجاد می‌شود و صدای غم و اندوه تو به قدری بلند است که مانند صداهای یک خانقاه به گوش می‌رسد.

هوش مصنوعی: هر نفسی که از سینه‌ها خارج می‌شود، یاد و ذکر خداوند در آن نهفته است. در چشمان مردم، نشانه‌های ذکر و یاد او مانند دانه‌های تسبیح قابل مشاهده است.

هوش مصنوعی: هر ناله‌ای که از درد تو سر می‌زند، نشانه‌ای از غم و اندوهی عمیق است که دل‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد و بر روی زندگی آن‌ها سایه می‌اندازد. غم تو به قدری بزرگ و سنگین است که مانند یک بارگاه، تمام وجود افراد را در بر گرفته است.

هوش مصنوعی: عشق مانند اسب‌هایی است که دل را به دو بخش تقسیم کرده‌اند و غم‌ها نیز در راستای حفاظت از سرزمین، شما را به یاد نیروی سپاه می‌اندازند.

هوش مصنوعی: از یک نسیم، فرمان تو در پهنه زمان مانند موج‌هایی شده که سال‌ها و ماه‌ها را به حرکت درآورده است.

هوش مصنوعی: مسافر چگونه می‌تواند به مقصدی که تو در آن هستی پی ببرد؟ زیرا در این دشت بی‌پایان، بسیاری گم شده‌اند و راه‌های زیادی وجود دارد.

هوش مصنوعی: واعظ اگرچه از مرز معصیت عبور کرده، اما به خاطر رحمت و لطف خداوند، پناه‌هایی دارد.