شمارهٔ ۱۱۰

هوش مصنوعی: عطر خوش زلف کج او، دیوانگی را به اوج می‌برد. شانه‌ای در گیسوانش یافتم که همچون زنجیری برای دیوانگی‌ام عمل می‌کند.

هوش مصنوعی: از آزارهای روزگار رها شده‌ام و چون دانه‌ای در آتش، از سنگ آسیاب ایمنم؛ بی‌وجودی باعث این حالت شده است.

هوش مصنوعی: ابتدا خودخواهی و خودپرستی را کنار بگذار، سپس هرچه که می‌خواهی طلب کن. وقتی که از خواسته‌های شخصی و ego خود فاصله گرفتی، دعا و درخواست تو واقعی و تاثیرگذار خواهد بود.

هوش مصنوعی: ما تلاش‌مان ناتمام و ناقص است، ولی نعمت الهی به طور کامل و بی‌نقص وجود دارد. هرچند دست‌های ما به او نمی‌رسد، اما زیبایی و کمال او بی‌نهایت است.

هوش مصنوعی: افتادگی و تواضع می‌تواند در برابر تندخویی‌ها و دشمنی‌ها، آرامشی به ارمغان آورد. این حالت مثل خاک کربلاست که در سختی‌ها و سختی‌ها را تاب می‌آورد.

هوش مصنوعی: از تو ادعای بی نیازی دشوار و ناپسند است، زیرا دل همچون کشکول گدا پر از آرزوها و خواهش‌هاست.

هوش مصنوعی: بسیاری از دوستان در مسیر حقیقت به مقصد درستی نمی‌روند، اما در زمان بازگشت، راهنمای درستی برای هدایت وجود دارد.

هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که کسانی که به زیبایی و زینت‌های خاص خود می‌بالند، ممکن است بر پارچه و لباس‌هایشان افتخار کنند. اما اگر به ما نگاه کنند، تنها برهنگی و عدم زیبایی ما را می‌بینند که به نوعی نشان‌دهنده زحمت و تلاش ماست.

هوش مصنوعی: امشب حنا را واگذار کردم، اجازه برای دیدار او از حنا اهمیت کمتری ندارد. ای اشک، زمان خوبی برای ابراز احساسات است.

هوش مصنوعی: زمانی که از خود و درخواست‌های شخصی‌ات فاصله بگیری، لحظه‌ای است که می‌توانی نیازهایت را مطرح کنی. وقتی که دلت از دنیای مادی خالی شود، آن وقت مکان مناسبی برای دعا و درخواست از خداوند فراهم می‌آید.

هوش مصنوعی: با افرادی که درخواست کمک می‌کنند، مهربان باش؛ چون اگر نتوانی خودت کمک کنی، حداقل با رویی خوش و با ادب از دیگران یاری بگیر.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی در آرامش خواب کنی، واعظ، لحظه‌ای به بی‌پایانی زندگی‌ات توجه کن، زیرا در نهایت، خاکی که بر آن استراحت می‌کنی، نشان از کوچکی و فروتنی انسان دارد.