شمارهٔ ۴۸۶

هوش مصنوعی: من از دنیایی پاک و بی‌عیب آمده‌ام، اما اکنون با دامن آلوده و در حالتی غافل به اینجا می‌روم. روح من به این دنیا آمده، ولی جسمم در حال حرکت و رنج کشیدن است.

هوش مصنوعی: باغبانان گل می‌گویند که گل‌ها در خاک سیاه، به آرامی و راحتی زندگی می‌کنند؛ وقتی به گورستان روم می‌نگرم، احساس می‌کنم که به گلستان می‌روم.

هوش مصنوعی: من برای به دست آوردن دنیای مادی، خود را اسیر خواهش‌های پایین و ناچیز می‌کنم، مانند مردی که برای دوستی با دختری به خطر می‌افتد و در مسیر عشق او، شجاعتی شبیه بیژن از خود نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: ای دشمن بی‌پروا، مرا زیر پا نگذار، چرا که من مانند خاری هستم که با لاغری و ضعف خود در پای تو می‌روم.

هوش مصنوعی: به خاطر زال دنیا، مانند افرادی که نابینا هستند، با اینکه چشم دارم، مانند شخصی که در چاهی به عمق سوزن می‌روم.

هوش مصنوعی: از درد و رنجی که دنیا برایم به همراه داشته، به اندازه کافی کشیده‌ام. حالا وقت آن رسیده که به خاک بروم و از این مسائل رها شوم.